Διαφορές

Μπήκαμε αισίως στον Οκτώβριο, άνοιξαν τα σχολεία, φεύγουν τα χελιδόνια, και δεν βλέπω καμία διάθεση της κυβέρνησης να πέσει (όπως έχει προαναγγείλει από τον Φεβρουάριο ο ηθοποιός Μπουρδούμης), ούτε να αποδράσει (όπως είχε υποψιαστεί εγκαίρως ο γραμματέας Τζανακόπουλος).

Γενικώς δηλαδή γυρίσαμε από το καλοκαίρι και η θερινή καταστροφή που (κατά την αντιπολίτευση) είχε πάθει ο Μητσοτάκης δεν συνέβη.

Το αντίθετο, μάλιστα. Μια χαρά τον είδα να βολτάρει από Νέα Υόρκη σε Παρίσι κι από ΔΕΘ σε Λούβρο. Ούτε κρίση, ούτε αμφισβήτηση, ούτε ταραχή, ούτε καμία ιδιαίτερη πρεμούρα.

Και όχι μόνο. Δέκα έρευνες οκτώ εταιρειών μέσα στον τελευταίο μήνα αποτύπωσαν και το ισχυρό προσωπικό κεφάλαιο του Πρωθυπουργού και το ασυνήθιστο (σε έκταση και διάρκεια) προβάδισμα της ΝΔ.

Τελευταία απόδειξη η χθεσινή έρευνα της Metron Analysis (MEGA). 22 μονάδες διαφορά του Μητσοτάκη από τον Τσίπρα για την πρωθυπουργία και 14,8 της ΝΔ από τον ΣΥΡΙΖΑ στην εκτίμηση ψήφου. Η διαφορές είναι μεγάλες.

Τι συμβαίνει;

Δύο πράγματα. Είτε ο Μητσοτάκης είναι πιο ανθεκτικός από όσο νομίζουν οι αντίπαλοί του. Είτε οι αντίπαλοι ζουν σε παράλληλο σύμπαν.

Κατά τη γνώμη μου ισχύουν σε έναν βαθμό και τα δύο. Και μάλιστα ισχύουν αυτόνομα.

Δεν πιστεύω δηλαδή ότι η ισχυρή εικόνα του Μητσοτάκη τροφοδοτείται μόνο από την ανίσχυρη του Τσίπρα. Ούτε ότι η δύναμη της κυβέρνησης προκύπτει απλώς από την αδυναμία της αντιπολίτευσης.

Και γι’ αυτό διαφωνώ με πρόχειρες αναλύσεις του τύπου «η κυβέρνηση χάνει αλλά δεν κερδίζει η αντιπολίτευση».

Τρίχες! Η αντιπολίτευση δεν κερδίζει επειδή ουσιαστικά δεν χάνει η κυβέρνηση. Τόσο απλό.

Φυσικά η κυβέρνηση έχει φθορά – ποιος δεν θα είχε σε τέτοιες συνθήκες; Αλλά καμία δημοσκόπηση έως τώρα, ούτε και το κοινό αίσθημα (πλην ορισμένων έξαλλων φανατικών…) δεν καταγράφει κάποια διάθεση ή έστω κλίμα πολιτικής αλλαγής.

Θα μπορέσει να δημιουργηθεί τέτοιο κλίμα έως τις εκλογές; Δύσκολο αλλά όχι απίθανο. Τα μάτια μου έχουν δει πολλά στην πολιτική, δεν θα ξαφνιαστούν τώρα.

Αλλά… διότι υπάρχει πάντα και ένα «αλλά».

Ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι κάποια στιγμή η κοινωνία εκνευριστεί ή απογοητευτεί από τον Μητσοτάκη, τότε πρώτα θα πάρει τα μάτια της από επάνω του και μετά θα κοιτάξει γύρω γύρω να δει τι θα μπορούσε να τον αντικαταστήσει.

Δεν ξέρω τι θα αντικρίσει εκείνη τη στιγμή αλλά δεν είμαι καθόλου βέβαιος ότι θα δει κάτι που θα τη γοητεύσει. Μάλλον το αντίθετο.