Δύο ξένοι

Τα καθιερωμένα Σαββατοκύριακα Πρωθυπουργού και αρχηγού αξιωματικής αντιπολίτευσης στη ΔΕΘ αποτελούν μια από τις ελάχιστες σταθερές της πολιτικής μας ζωής. Μία σχεδόν τελετουργική παράδοση, που όσο και αν το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης φθίνει, έχει ακόμα τη σημασία της. Κυρίως επειδή εκεί οι δύο πολιτικοί αντίπαλοι ανοίγουν τα χαρτιά τους για το τι θα ακολουθήσει τους επόμενους μήνες.

Τι είδαμε φέτος λοιπόν;

Πρώτα απ’ όλα προεκλογικό κλίμα, παρόλο που κανείς από τους δύο δεν δήλωσε ότι επιθυμεί εκλογές. Ομως το όλο σκηνικό, οι στοχεύσεις, ακόμα και τα σλόγκαν, θύμιζαν τοπίο εκλογών.

Σε στρατηγικό επίπεδο, ο κ. Μητσοτάκης επένδυσε στην οικονομία, την οποία μετά τα καταγεγραμμένα νούμερα ανάπτυξης αντιμετωπίζει ως προνομιακό πεδίο της κυβέρνησής του. Μέσω κυρίως αυτής επιχειρεί να ξεπεράσει εμμέσως και τα τραύματα που άφησαν στην εικόνα της κυβέρνησης οι πυρκαγιές, καθώς και τα άλλα σημάδια φθοράς που έχουν καταγραφεί. Θέλει να οικοδομήσει ένα αφήγημα σιγουριάς, ασφάλειας και σταθερής προόδου.

Παράλληλα, στόχευσε ξεκάθαρα προς τις νεότερες ηλικίες. Αυτό ήταν σαφές όχι μόνο στον πολιτικό λόγο αλλά ακόμα και σε επίπεδο συμβολισμών, με νέες και νέους να κάθονται στις πρώτες σειρές κατά την ομιλία του Πρωθυπουργού. Ορθώς έχει εντοπιστεί αυτή η ομάδα κοινού ως η πιο δύσκολη για τη ΝΔ. Δεν υπάρχει απλώς πρόβλημα, αλλά ψυχικό και συναισθηματικό χάσμα. Για την προσέγγιση των νέων, μπορεί να είναι αναγκαίες και οι παροχές και οι επικοινωνιακές τακτικές, όμως δεν επαρκούν. Απαιτείται συνεπής στρατηγική προσέγγιση για να υπάρχουν πιθανότητες γεφύρωσης του χάσματος.

Ο κ. Τσίπρας, από την πλευρά του, πραγματοποίησε ξεκάθαρα βήματα στην προσωπική του προσπάθεια το τελευταίο διάστημα να «επαναλανσαριστεί» ως πιο μετριοπαθής ηγέτης. Προς το παρόν, αυτή η προσπάθεια είναι περισσότερο άθροισμα τακτικών επιλογών παρά σταθερή στρατηγική στροφή. Αμφισβητείται στην πράξη κάθε φορά που ο ίδιος ή το κόμμα του επενδύει στους πολύ υψηλούς τόνους και την αντιπολιτευτική υπερβολή, που εξακολουθούν να δίνουν το στίγμα του ΣΥΡΙΖΑ.

Βασικό κοινό στο οποίο στόχευσε ήταν η μεσαία τάξη, σωστά διακρίνοντας και αυτός τη μεγαλύτερη αδυναμία του και επιχειρώντας να εμφανιστεί ως γνήσιος εκφραστής της. Για να το επιτύχει, πέραν της αναγκαίας στρατηγικής συνέπειας, θα πρέπει να καταφέρει τα λόγια του σήμερα να ξεπεράσουν τις πράξεις του χτες – στόχος δύσκολος.

Ταυτόχρονα, όμως, συνέχισε την προσπάθεια να εμφανιστεί και ως ηγέτης της ευρύτερης Κεντροαριστεράς, απευθυνόμενος πρωτίστως στο παλιό κοινό του ΠΑΣΟΚ. Σωστή στρατηγικά και αυτή η επιλογή, όμως μια επισήμανση: Οταν κάποιοι παρεπόμενοι συμβολισμοί – όπως το απέραντο πράσινο στο background και η αναφορά στον ήλιο – είναι τόσο κραυγαλέοι, μπορεί να φέρουν αντίθετα αποτελέσματα.

Καθαρά εκλογικού χαρακτήρα ήταν και τα διλήμματα που έθεσαν οι δύο πολιτικοί. «Αυτοδυναμία ή περιπέτειες» ο ένας, «προοδευτική συνεργασία ή ξανά Δεξιά» ο άλλος. Ενώ ο καθένας τους τόνισε πόσο μεγάλη απόσταση τον χωρίζει από τον άλλον. Δύο ξένοι στην ίδια πόλη.

Οι εξαγγελίες αμφοτέρων έχουν παρουσιαστεί και σχολιαστεί με πληρότητα. Εκ των πραγμάτων, του Πρωθυπουργού θα κριθούν άμεσα – αν θα εφαρμοστούν και αν θα αποδώσουν – ενώ του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης υπάρχει περιθώριο να αντιμετωπιστούν πιο «χαλαρά».

Σε επίπεδο ύφους, δεν έλειψαν και ατάκες με «γαλοπούλες» από τη μία ή «αν τολμά ας τις προκηρύξει» από την άλλη. Εχουν την πλάκα τους και ίσως δίνουν πρόσκαιρες εντυπώσεις, όμως δεν προσφέρουν μακροπρόθεσμα οφέλη.

Οσο για το ποιος κέρδισε; Και μόνο το γεγονός ότι τόσες μέρες μετά, στο ένα στρατόπεδο ακόμα τσακώνονται για το αν έφεραν ισοπαλία ή όχι, πιστοποιεί ότι μάλλον δεν έχουν κερδίσει… Αλλωστε, όποιος παρακολουθεί ποδόσφαιρο γνωρίζει ότι ακόμα και η ισοπαλία σπανίως κρίνει πρωταθλήματα αλλά στην πράξη ευνοεί αυτόν που προπορεύεται.

Ο Ακης Γεωργακέλλος είναι σύμβουλος Επικοινωνίας και Στρατηγικής