Με τους δικούς τους όρους

Δεν ενδιαφέρονται οι νέοι για την Πολιτική; Οχι ακριβώς. Ακόμη κι όταν απαντούν καταφατικά σε σχετικά ερωτήματα, σημειώνουν τη διαφωνία τους με διαδικασίες, πρόσωπα, ρητορική και κομματικές γραμμές. Αμφισβητούν την αποτελεσματικότητα της Δημοκρατίας μας. Δεν είναι, όμως, αυτό πράξη υψηλής πολιτικής τοποθέτησης. Γιατί να θεωρούμε «εγωιστικό» να θέτουν οι νέοι, όπως το κάνουν οι συνταξιούχοι, οι αγρότες, οι δημόσιοι υπάλληλοι και, βεβαίως, οι επιχειρηματίες, το πρακτικό ερώτημα «τι προσφέρει σε μένα, ατομικά, η Πολιτική;». Η απάντηση, δυστυχώς, δεν είναι, κατά κανόνα, πειστική.

Επί δεκαετίες, τα μεγάλα πολιτικά κόμματα, δεν πρόσεξαν, ως όφειλαν, αυξανόμενες δυσκολίες που αντιμετωπίζει η νέα γενιά στην απόκτηση αυτονομίας και ανεξαρτησίας. Σκεφτείτε, για παράδειγμα, ότι το ασφαλιστικό σύστημα λειτουργεί επί σαράντα χρόνια, αποκλειστικά σε όφελος των ήδη συνταξιούχων με αποτέλεσμα η μισή (σχεδόν) δουλειά των νεότερων να «χάνεται» από τον δικό τους λογαριασμό. Η εισαγωγή, μετά την έγκριση της Βουλής, αποθεματικού συστήματος επικουρικής σύνταξης είναι ένα στιβαρό μέτρο για την ανάκτηση αυτής της εμπιστοσύνης.

Τίποτε όμως δεν είναι δεδομένο. Ακόμη περισσότερο, δεν είναι δεδομένοι οι νέοι. Περνούν τόσο γρήγορα από την ενηλικίωση στην επαγγελματική βιοπάλη. Πολλοί νέοι έπεσαν στις παγίδες ιδεολογημάτων, συνθημάτων και υποσχέσεων λαϊκιστών. Εδωσαν τη συγκατάθεσή τους στη ρητορική του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και των χρυσαυγιτών. Η στιβαρή αντίδραση της δημοκρατίας (καθυστερημένη, δυστυχώς…) και η απογοήτευση που προκάλεσε η υποταγή της ομάδας Τσίπρα σε φορομπηχτικές πολιτικές ύφεσης άρα ανεργίας (με το αχρείαστο τρίτο μνημόνιο…) αφύπνισαν τους νέους ψηφοφόρους. Οπως σημειώνει μεγάλη μελέτη του Πανεπιστημίου Κέιμπριτζ (Οκτώβριος 2020) «όπου οι νεότεροι ψηφοφόροι αντιμετωπίζουν συστηματικό οικονομικό αποκλεισμό είναι πιθανότερο να υποστηρίξουν, ταυτοχρόνως, αριστερόστροφους και δεξιόστροφους λαϊκιστές (και άρα) η αύξηση της νεανικής δυσαρέσκειας προηγείται της επικράτησης λαϊκιστών πολιτικών και μειώνεται όταν κυβερνήσουν οι λαϊκιστές».

Πιστεύω ότι, για τις νεότερες κλάσεις ψηφοφόρων, μέχρι 35 ετών, η ικανοποίησή τους από την Πολιτική έχει τρία κριτήρια: Ευκαιρίες, κλιματική κρίση, ανεκτική κοινωνία. Και οι τρεις μαζί συνδυάζουν την ασφάλεια, ώστε να αναδείξουν τις ικανότητες και το πείσμα τους για να χτίσουν, σταδιακά, μια καλύτερη ζωή. Τι πρέπει (και μπορεί) να κάνει η σημερινή κοινωνική και πολιτική πλειοψηφία;

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης υπηρετεί, εν πολλοίς, αυτό το τρίπτυχο. Το κάνει με ειλικρίνεια και επειδή το πιστεύει. Τα μέτρα της Θεσσαλονίκης για επαγγελματικό kickstart, η επιμονή στην απολιγνιτοποίηση και τις ανανεώσιμες ενεργειακές πηγές, η ανάδειξη του οικολογικού πλούτου της χώρας και η υπεράσπιση της ανοικτής κοινωνίας από τους διώκτες της (ακόμη και στον δικό μου πολιτικό χώρο) είναι σωστές επιλογές αλλά δεν είναι, ακόμη, ολοκληρωμένες. Ας ρωτήσουμε ποια εμπόδια ξεπέρασαν οι σαραντάρηδες ώστε συστηματικά να τα αντιμετωπίσουμε. Ας παύσουν οι επιχειρήσεις να ανέχονται την τανάλια του αντιπαραγωγικού διλήμματος μεταξύ κατώτατης αμοιβής και μαύρης εργασίας. Ας απαγορεύσουν οι βουλευτές διακρίσεις φύλου, προσανατολισμού, θρησκείας, καταγωγής και, δυστυχώς, πρόσβασης στο ρουσφέτι. Τότε, οι νέες γενιές θα επιστρέψουν στην Πολιτική και θα αποστραφούν τον επικίνδυνο λαϊκισμό.

Ο Μπάμπης Παπαδημητρίου είναι δημοσιογράφος, βουλευτής (ΝΔ)