Κυρώσεις κατά του ρατσισμού

Κυρώσεις κατά του ρατσισμού

Καταλαβαίνω το Μέγαρο Μαξίμου, που ζορίζεται γενικά με την Κοινοβουλευτική Ομάδα της ΝουΔου, η οποία μουρμουράει έπειτα από κάθε ανασχηματισμό (και μετά τον τελευταίο, πολύ περισσότερο). Καταλαβαίνω, επίσης, ότι αν ο άλλος είναι στα κάγκελα επειδή πρώτον δεν τον έκανες υπουργό, δεύτερον έχει δυσκολία πρόσβασης στον υπουργό που εσύ έκανες στη θέση του και τρίτον δεν έχει μούτρα να επισκεφθεί την εκλογική του περιφέρεια διότι δεν έχει να επιδείξει τίποτε, τι να τον εγκαλέσεις και τι να του πεις. Αλλά όλα έχουν ένα όριο.

Μια ομάδα βουλευτών της ΝουΔου – δεν είναι παραπάνω από τέσσερις, πέντε -, κυρίως προερχομένων από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, θεωρεί χρέος της κάθε τόσο να κάνει ντόρο περί τα ονόματά τους, κυρίως για να μην τους ξεχνούν τα πελατάκια τους. Τα οποία, όσο και να πεις, δεν είναι και ό,τι προοδευτικότερο υπάρχει στην ελληνική κοινωνία.

Τούτου δοθέντος, αντιλαμβάνομαι πολύ καλά γιατί ο Κωστάκης ο Μπογδάνος έκανε την απίστευτη αθλιότητα να δημοσιοποιήσει τα ονόματα των μαθητών ενός νηπιαγωγείου της Αθήνας για να μας αποδείξει ότι… έχουμε περικυκλωθεί οι… «βέροι Αθηναίοι» (χα!) από μετανάστες.

Αδυνατώ όμως να δεχθώ ότι ο Κυριάκος, που είναι ευαίσθητος περί αυτά, δεν επιλαμβάνεται της ακραία ρατσιστικής πράξης του βουλευτή του. Αφού σίγουρα ντρέπεται κι αυτός γι’ αυτό που έκανε ο Μπογδάνος, γιατί δεν επιβάλλει κυρώσεις;

Υπάρχει και η παραίτηση

Μετά βέβαια, και με καμιά 20αριά ώρες καθυστέρηση, ζήτησε συγγνώμη ο Κωστάκης, είπε ότι έγινε λάθος, ότι έδωσε απολογία (πού;) και άλλα τέτοια. Είναι ικανοποιημένος με αυτό ο πρόεδρος Κυριάκος; Αναρωτιέμαι σχετικά, διότι κάθε τρεις και λίγο ένας από όλους αυτούς πετάγεται, κάνει κάτι που προκαλεί το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας και μετά (νομίζει ότι) με μια συγγνώμη «καθάρισε».

Ε, όχι. Διότι το «έκανα λάθος» μπορεί να συγχωρείται για ένα παιδάκι του Δημοτικού, αλλά όχι για κάποιον ο οποίος εξελέγη ως αντιπρόσωπος του έθνους. Το «έκανα λάθος» (και δεν είναι η πρώτη φορά) σημαίνει πως είσαι τόσο επιπόλαιος που δεν είσαι άξιος για αυτή τη δουλειά. Παραιτήσου λοιπόν, πήγαινε σπίτι σου, αφού δεν σε στέλνει ο άλλος, και κάνε καμιά άλλη δουλειά.

Ελεος πια…

Τα νταηλίκια και η ασυλία

Ο «Λεγάμενος» του έχει συστήσει – έτσι ισχυρίζεται, τουλάχιστον… – εκατό φορές να αφήσει το πληκτρολόγιο του κινητού του ήσυχο, γιατί κάθε φορά που το πιάνει στα χέρια του βρίσκει τον μπελά του. Εκείνος, αμετανόητος. Ο «εκείνος» είναι ο γνωστός πολλά βαρύς και όχι Πολάκης. Που τώρα κινδυνεύει να βρεθεί και πάλι στο εδώλιο κατηγορούμενος για συκοφαντική δυσφήμηση και εξύβριση του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος Γιάννη Στουρνάρα, ο οποίος του έχει γίνει εμμονή.

Το καινούργιο «κατόρθωμα» του Πολάκη ήταν η απρόκλητη επίθεση εις βάρος του Γ. Στουρνάρα πέρυσι τον Νοέμβριο, με αποτέλεσμα ο αρχιτραπεζίτης της χώρας να εξαναγκαστεί εκ των πραγμάτων να ζητήσει την παραδειγματική τιμωρία του υβριστή του από την ελληνική Δικαιοσύνη.

Χθες η αρμόδια επιτροπή ασυλιών της Βουλής αποφάσισε κατά πλειοψηφία να του άρει την ασυλία, ώστε να δικαστεί. Το περίεργο δεν είναι αυτό, το περίεργο είναι η κάλυψη που του παρέσχε ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος καταψήφισε τη σχετική πρόταση. Το οποίο επαναφέρει τη συζήτηση εκεί που μονίμως έρχεται, κάθε φορά που ο Πολάκης ανοίγει το (απύλωτο) στόμα του: πως ό,τι κάνει και ό,τι λέει τελούν υπό την αιγίδα του «Λεγάμενου», ο οποίος δι’ αυτού προφανώς επιχειρεί να εξοντώσει ηθικά και πολιτικά τους αντιπάλους του…

ΥΓ: Υποθέτω ο νταής, ο «σας έχω», ο «όλοι σας και μόνος μου» και άλλα τέτοια κουτσαβακίστικα, Πολάκης δεν θα κρυφτεί, αλλά θα ζητήσει να αρθεί η ασυλία του, ε;

ΥΓ2: Η άλλη δίκη για την παράνομη μαγνητοφώνηση της συνομιλίας που είχε με τον Γ. Στουρνάρα εκκρεμεί, επίσης. Τη μια φορά ζήτησε ο ίδιος ο κατηγορούμενος αναβολή, τη δεύτερη αναβλήθηκε λόγω της πανδημίας και έπεται συνέχεια…

Ζητά ευρωταμείο

Οι εκλογικές διαδικασίες για την ανάδειξη νέας ηγεσίας στο ΚΙΝΑΛ προχωρούν κανονικά (ήδη ανέλαβε επικεφαλής της επιτροπής για τις διαδικασίες ο πολύπειρος περί αυτά Θόδωρος Καπετανάκης), ο διεκδικητής της αρχηγίας Νίκος Ανδρουλάκης όμως βρίσκει χρόνο να πεταχτεί ως το Στρασβούργο για τις ανάγκες του ρόλου του ως ευρωβουλευτή του κόμματος.

Ο Ανδρουλάκης λοιπόν έκανε μια πολυσήμαντη παρέμβαση στην Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου αναφορικά με την καταστροφή στη Βόρεια Εύβοια και, αφού τόνισε την ανάγκη για ένα ολοκληρωμένο σχέδιο αποκατάστασης με αναπτυξιακά έργα όπως ένα σύγχρονο οδικό δίκτυο που θα συνδέει καλύτερα την περιοχή της Βόρειας Εύβοιας για να αποφευχθεί η ερημοποίησή της, προχώρησε σε μια αναφορά την οποία θέλω να μεταφέρω εδώ, καθώς τη θεωρώ ως την πεμπτουσία τού τι πλέον πρέπει να κάνει η Ευρώπη. Ενα ξεχωριστό ταμείο γι’ αυτές τις καταστροφές. Είπε συγκεκριμένα:

«Οι περιορισμοί του Ταμείου Αλληλεγγύης που αφορούν τις προϋποθέσεις ενεργοποίησής του, το ποσοστό στήριξης αλλά και το είδος των καταστροφών που καλύπτονται, μειώνουν την αποτελεσματικότητά του. Είναι ανάγκη λοιπόν να προχωρήσουμε στη δημιουργία ενός νέου ταμείου που θα είναι επιφορτισμένο με την αποκατάσταση των συνεπειών της κλιματικής αλλαγής».

Ωραία πρόταση, μακάρι να υιοθετηθεί.

Ενα ενδιαφέρον συνέδριο

Πέντε χρόνια τώρα, ο Ευάγγελος Βενιζέλος και ο Κύκλος (των) Ιδεών (του) πασχίζουν να ανοίξουν και εν συνεχεία να συντηρήσουν τη συζήτηση για το τι χώρα θέλουμε και ποια η θέση της στο ευρωπαϊκό και παγκόσμιο περιβάλλον – και τι πρέπει να γίνει. Για πέμπτη χρονιά λοιπόν ο Κύκλος Ιδεών διοργανώνει, το διήμερο 11 και 12 Οκτωβρίου, ετήσιο συνέδριο με γενικό θέμα «Η Ελλάδα μετά». Το συνέδριο θα έχει κεντρικό θέμα το (ευφυές, με άρωμα Βενιζέλου, πρέπει να σημειώσω) ερώτημα: «Από την κρίση στην κανονικότητα ή η κρίση ως κανονικότητα;» – ιδού η απορία.Πέντε θα είναι και οι ενότητες του συνεδρίου, στο οποίο, ειρήσθω εν παρόδω, θα μετάσχει ένα πλήθος πολιτικών και οικονομικών παραγόντων, προσωπικοτήτων του πολιτισμού και της δημόσιας ζωής κ.λπ.

Η πρώτη ενότητα είναι αφιερωμένη στη θέση της Ελλάδας αναφορικά με την κλιματική αλλαγή, την τεχνητή νοημοσύνη, τον κίνδυνο μιας διαρκούς υγειονομικής κρίσης.

Η δεύτερη ενότητα έχει ως αντικείμενο το στοίχημα της συμπεριληπτικότητας τώρα που η ελληνική οικονομία βρίσκεται μεταξύ κρίσης, ανάκαμψης, νέων ανισοτήτων και μετασχηματισμού.

Η τρίτη ενότητα έχει ως αντικείμενο τη στρατηγική ανασυγκρότηση της Δύσης μετά την αποχώρηση των ΗΠΑ από το Αφγανιστάν και τις επιπτώσεις στον χώρο της Μεσογείου και των Βαλκανίων.

Η τέταρτη ενότητα αναφέρεται στα νέα διλήμματα ενώπιον των οποίων βρίσκεται η Ευρωπαϊκή Ενωση, ενώ η πέμπτη ενότητα είναι επικεντρωμένη στο κοινωνικό και πολιτικό πλαίσιο που διαμορφώνεται στη χώρα.