Ξηλωθείτε…

Τα Χριστούγεννα του 2010 ήταν από τα πιο δύσκολα αλλά και τα τελευταία ανέμελα για αυτή τη χώρα. Ηταν η εποχή της αρχής της συνειδητοποίησης του «κακού» που μας βρήκε. Η ανεργία είχε αρχίσει να ανεβαίνει, αλλά ακόμα ήταν σε διαχειρίσιμα επίπεδα. Εκείνο τον Δεκέμβριο ανέβηκε στο 14,8% από 13,9% που ήταν έναν μήνα πριν. Από τότε πάτησε «γκάζι», φτάνοντας σε δυσθεώρητα ύψη, με τις γνωστές περιπέτειες. Την τελευταία 4ετία η τάση αντιστράφηκε. Η επίσημα καταγεγραμμένη ανεργία υποχωρεί σταθερά. Τον μήνα των τελευταίων εκλογών, τον Ιούλιο του 2019, είχε υποχωρήσει στο 17,3% και η τάση ήταν πτωτική. Ακολούθησαν η πανδημία, οι διαδοχικές καραντίνες και η εκτίμηση άλλαξε. Σχεδόν όλοι φοβήθηκαν χιλιάδες λουκέτα και ακόμα περισσότερες απολύσεις. Δεν επιβεβαιώθηκε ούτε το ένα ούτε το άλλο. Χθες τα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Υπηρεσίας έδειξαν μείωση της ανεργίας στο 14,2%. Πρόκειται για τα χαμηλότερα επίπεδα από εκείνα τα τελευταία «ανέμελα» Χριστούγεννα του 2010.

Προφανώς δεν είναι ώρα για πανηγυρισμούς, με 664 χιλιάδες συμπολίτες μας να αναζητούν εργασία και να μη βρίσκουν. Είναι σημάδι προβληματισμού, ειδικά το γεγονός ότι συμβαίνει σε μια χρονιά που δεκάδες κλάδοι δηλώνουν ότι αναζήτησαν προσωπικό μετά την τελευταία καραντίνα και δεν βρήκαν. Χιλιάδες άνθρωποι χωρίς δουλειά και αντίστοιχα χιλιάδες θέσεις εργασίας κενές. Σε δημοφιλείς κλάδους της Ελλάδας όπως ο τουρισμός και η εστίαση, αλλά και σε λιγότερο ανεπτυγμένους όπως η υψηλή τεχνολογία. Κάτι δεν πάει καλά με την προσαρμογή, με τις κατευθύνσεις απορρόφησης από την αγορά εργασίας που δίνουν τα κράτη στους πολίτες τους – και το πρόβλημα δεν είναι μόνο ελληνικό.

Στη Γερμανία ο γερμανικός Σύνδεσμος Επιχειρήσεων Μεταφορών (BGL) απηύθυνε έκκληση για την κάλυψη δεκάδων χιλιάδων θέσεων εργασίας στον κλάδο. Λείπουν περίπου 60.000 έως 80.000 οδηγοί από τη χώρα. Η κατάσταση μάλιστα επιδεινώνεται συνεχώς, δεδομένου ότι κάθε χρόνο 30.000 οδηγοί συνταξιοδοτούνται, ενώ ο αριθμός των νέων στο επάγγελμα δεν ξεπερνά τους 15.000.

Το πρόβλημα είναι τεράστιο και στη Μεγάλη Βρετανία. Η έλλειψη οδηγών προκαλεί ελλείψεις βασικών αγαθών στα ράφια των βρετανικών σουπερμάρκετ, τις οποίες οι ιθύνοντες αποδίδουν στην έλλειψη οδηγών για την επαρκή τροφοδοσία των καταστημάτων. Προφανώς επηρεάζονται και οι τιμές.

Στη Βρετανία μπορεί το πρόβλημα να αποδίδεται στο Brexit, στη Γερμανία σε μια στρέβλωση της πανδημίας, στην Ελλάδα ωστόσο, αν και εμφανίζει τα ίδια συμπτώματα, έχει πιο διαρθρωτικά χαρακτηριστικά. Σίγουρα υπάρχει ένα θέμα εκπαίδευσης και ενίσχυσης των δεξιοτήτων των σημερινών ανέργων. Ιδίως των μακροχρόνιων. Αυτό είναι θέμα του κράτους, το πώς θα βγάλει ξανά στην αγορά ανθρώπους που ενδεχομένως να έχουν χάσει κάθε επαφή με αυτήν. Αντε και του ιδιωτικού τομέα που προβλέπει τις εξελίξεις, όπως κάποιες αλυσίδες στον τουρισμό που υλοποιούν προγράμματα ενίσχυσης δεξιοτήτων.

Υπάρχει ένα μεγαλύτερο, όμως, θέμα που αφορά τον ιδιωτικό τομέα. Το δεν βρίσκω προσωπικό δεν υπάρχει σε μια αγορά. Αυξάνεις τις προσφερόμενες αποδοχές και βρίσκεις. Κινητροδοτείς τον υπάλληλο με το πιο απλό, με το πιο βασικό και το μόνο αντιληπτό μέσο που υπάρχει σε μια αγορά: Του δίνεις περισσότερα λεφτά.

Πόσω μάλλον το κάνεις αυτό εάν θέλεις ειδικούς που λόγω του brain drain πρέπει να τους αναζητήσεις στο εξωτερικό και να τους πείσεις να επιστρέψουν. Τότε πρέπει να ξηλωθείς περισσότερο. Βλέπετε, η αγορά γυρίζει και δεν κινείται πάντα προς τα κάτω…