Αντιδημοκρατικός φανατισμός

Στην πολιτική τίποτα δεν είναι ιερό και κανένας δεν βγαίνει ατσαλάκωτος. Δεν συγκρούονται μόνο ιδέες και συστήματα σκέψης. Οι ιδιοτέλειες, τα συμφέροντα, οι προσωπικές κόντρες, τα μίση, οι κακοί χαρακτήρες, οι ιδεοληψίες, όλα παίζουν στο παιχνίδι – ο Τόμας Χομπς έχει περιγράψει από το 1651, στον «Λεβιάθαν», τη μη αγαθή φύση του ανθρώπου. Για να μην είναι η διαπάλη για την εξουσία αρένα, όπου ο ένας θα τρώει το λαρύγγι του άλλου χωρίς κανένα όφελος για τον κόσμο, γι’ αυτό επινοήθηκαν τα πολιτικά συστήματα – και αργότερα συνήφθη το κοινωνικό συμβόλαιο.

Τα χρόνια μετά τη χρεοκοπία και τα Μνημόνια, τα χρόνια δηλαδή της βίαιης προσπάθειας του ακροδεξιού και ακροαριστερού αντισυστημισμού να εκπορθήσουν την εξουσία, είχε κυριαρχήσει στη δημόσια συζήτηση ο διαχωρισμός των πολιτικών δυνάμεων με βάση ποιες εντάσσονταν στο συνταγματικό τόξο και ποιες όχι, ουσιαστικά ποιες σέβονταν τους δημοκρατικούς κανόνες και το κοινωνικό συμβόλαιο και ποιες ήθελαν να τα ανατρέψουν. Αντικειμενικά, η εξτρεμιστική ακροδεξιά Χρυσή Αυγή ήταν εκτός συνταγματικού τόξου, το ΚΚΕ επίσης. Κανένα από τα δύο κόμματα δεν σέβεται τους κανόνες της δημοκρατίας, για τη Χρυσή Αυγή αυτό αποδείχτηκε και με τη βούλα του δικαστηρίου.

Το ΚΚΕ, καταστατικώς, αδυνατεί να νομιμοποιήσει δημοκρατικές διαδικασίες – η λατρεία του στα κομμουνιστικά καθεστώτα που κατέρρευσαν το 1989 επιβεβαιώνει την καταστατική πρόβλεψη.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, επίσης, δεν ήταν σαφές ότι προσέβλεπε στους δημοκρατικούς κανόνες – και η αδιαφορία του γι’ αυτούς φάνηκε και το πρώτο εξάμηνο της διακυβέρνησης, και αργότερα με την προσπάθεια να χειραγωγήσει Δικαιοσύνη και ΜΜΕ. Το γεγονός ότι οι θεσμοί της δημοκρατίας αποδείχτηκαν ισχυρότεροι από τη ναΐφ επιθετικότητα εναντίον τους δεν καταργεί τις εκφρασμένες προσπάθειες χειραγώγησης, οι οποίες άλλωστε διερευνώνται και δικαστικά.

Σε γενικές γραμμές, πάντως, η δημοκρατία για τον ΣΥΡΙΖΑ είναι ό,τι τα εμβόλια για τον Πολάκη. Στηρίζουμε τους θεσμούς μέχρι να τους χρησιμοποιήσουμε για τις δικές μας αντιθεσμικές ιδιοτέλειες.

Αυτό το στυλ πολιτικής, όπως φαίνεται, δεν έχει αλλάξει. Και εκφράστηκε με τον πιο χυδαίο τρόπο στη Μητρόπολη, στην κηδεία του Μίκη Θεοδωράκη. Οι αποδοκιμασίες του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη ασφαλώς δεν ήταν «οργή λαού». Ακόμα κι αν δεν είχαν οργανωθεί, οργανώνονται πολύ καιρό στα κοινωνικά δίκτυα του Διαδικτύου και όπου δύναται να ανθούν η μισαλλοδοξία και ο τυφλός φανατισμός αντάμα με τη χυδαιότητα. Στον χώρο του λούμπεν, που ακόμα μία φορά τον αγκαλιάζει ο εμφυλιακός οίστρος ενός νέου τυφλού αντισυστημισμού. Μιας δήθεν αντίστασης ενός φανατικά αντιδημοκρατικού συνονθυλεύματος που ξύνει τα νύχια του για καβγά, για νέους οιονεί εμφυλίους. Σ’ αυτόν τον χώρο, ακόμα μία φορά, ψαρεύει συμμάχους ο ΣΥΡΙΖΑ.