Εγκληματική πράξη

Σιγά μην είναι η υπόθεση του Παλαμά Καρδίτσας η μοναδική όπου κάποιος επίορκος λειτουργός του ΕΣΥ εκδίδει πλαστά πιστοποιητικά εμβολιασμού ή τεστ Covid. Και σιγά μη στάξει η ουρά του γαϊδάρου με τη σύλληψη της κυρίας που είχε στήσει το μαγαζάκι στον Παλαμά και εξέδιδε τα πιστοποιητικά για ψεκασμένους ανεμβολίαστους. Κοινό μυστικό είναι ότι σε όλη την Ελλάδα η ίδια φάμπρικα ακολουθείται. Αθλιοι υπάλληλοι του ΕΣΥ, για ίδιον όφελος ή για την «ιδεολογία» των ψεκασμένων, επιχειρούν αυτή την εγκληματική πράξη, η οποία στρέφεται σε βάρος ολόκληρης της κοινωνίας.

Το καλοκαίρι στο νησί, όπου στεκόσουν και όπου βρισκόσουν άκουγες ότι εκεί, στο τάδε εμβολιαστικό κέντρο, ή στο δείνα κέντρο υγείας, μπορείς να βγάλεις πιστοποιητικό με 50 ή 100 ευρώ. Χωρίς εμβόλιο.

Το ερώτημα είναι αν η πολιτεία μπορεί με κάποιον τρόπο να περιορίσει αυτή την πληγή. Να κλείσει τις χαραμάδες του συστήματος ώστε να μην μπορούν αυτά τα υποκείμενα, αυτοί οι «εχθροί του λαού», να βρουν έδαφος για να υπονομεύσουν τη δημόσια υγεία.

Διότι εδώ δεν είναι που ο κάθε ψεκασμένος για να αποφύγει τον εμβολιασμό καταφεύγει στη μέθοδο της εξαγοράς του σχετικού πιστοποιητικού. Είναι ότι με το πλαστό πιστοποιητικό στο χέρι μπορεί να γίνει φορέας υπερμετάδοσης του ιού. Και αν μεν αυτός θέλει να αυτοκτονήσει, μπορεί να το κάνει, με την ευχή μας, και με χίλιους άλλους τρόπους. Αλλά το να παίρνει στον λαιμό του και άλλους ανθρώπους, αυτό είναι εγκληματική πράξη.

… χωρίς ελαφρυντικά
Καθαρό έγκλημα, χωρίς ελαφρυντικά. Οπως δεν πρέπει να αναγνωρίζεται κανένα ελαφρυντικό και σε όσους ενέχονται σε αυτή τη δολοφονική «επιχείρηση» της έκδοσης των πλαστών πιστοποιητικών. Δεν γνωρίζω τι προτίθεται να κάνει με την κυρία στον κέντρο υγείας Παλαμά Καρδίτσας ο αρμόδιος εισαγγελέας, αλλά έχω τη γνώμη ότι όσα είναι τα πιστοποιητικά που εξέδωσε (μέχρι χθες είχαν εντοπιστεί, λέει, 47 παρόμοια), άλλες τόσες να είναι και οι διώξεις για απόπειρα ανθρωποκτονίας που πρέπει να της ασκηθούν. Κι επειδή το έγκλημα είναι διαρκές, νομίζω ότι μια δίωξη για απόπειρα ανθρωποκτονίας κατά συρροή είναι ό,τι πρέπει προκειμένου να συνετιστούν και οι υπόλοιποι που κάνουν την ίδια δουλειά. Είτε, επαναλαμβάνω, γιατί μαζεύουν κατοστάρικα, είτε γιατί θέλουν να συντηρήσουν το κοινωνικά επικίνδυνο, ανόητο κίνημα των «αρνητών».

Αλλιώς (αν αντιμετωπιστεί δηλαδή με επιείκεια έστω αυτή η μία που συνελήφθη), τα εγκληματικά στοιχεία που κάνουν το ίδιο, θα ενθαρρυνθούν, ότι ακόμη και εάν τους συλλάβουν, θα πέσουν στα μαλακά.

Το ανέκδοτο και η αδικία
Αναφέρθηκα την περασμένη Παρασκευή, για πολλοστή φορά δε, στην υπόθεση του πρώην επικεφαλής της ΕΛΣΤΑΤ Ανδρέα Γεωργίου, που κινδυνεύει να μεταβληθεί στον Ελληνα «Ντρέιφους», καθώς επί δέκα χρόνια αγωνίζεται να αποδείξει την αλήθεια της επιστημοσύνης του σε ό,τι αφορά τα δημοσιονομικά της χώρας που την οδήγησαν στα μνημόνια και στο ΔΝΤ. Τον άνθρωπο που στοχοποιήθηκε από ένα ολόκληρο πολιτικοδικαστικό σύστημα, και εξακολουθεί να παλεύει για το δίκιο του κόντρα σε όλους.

(Τρεις ή τέσσερις φορές αθωώθηκε, και δικαίως, από τα δικαστήρια, και άλλες τόσες παρενέβη η πρώην εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, η αξέχαστη κυρα-(πολυ) Ξένη Δημητρίου ασκώντας αναίρεση, μήπως και τελικά βρεθεί δικαστής να τον καταδικάσει!).

Εγραψα, ευελπιστώντας ότι κάποιος από την κυβέρνηση θα συγκινηθεί, προκειμένου να αναλάβει την πρωτοβουλία να λύσει τα δεσμά του ανθρώπου. Να τηρήσει τουλάχιστον τη δέσμευση των προηγούμενων του ΣΥΡΙΖΑ έναντι της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Ματαίως. Η διεθνής επιστημονική κοινότητα όμως παρακολουθεί. Και καταγγέλλει.

Μου κοινοποιήθηκε σκληρή ανακοίνωση του Διεθνούς Συμβουλίου της Στατιστικής Επιστήμης για το θέμα του Ανδρέα Γεωργίου, με την οποία καταγγέλλονται οι ενέργειες του δικαστικού συστήματος στην Ελλάδα: «Αυτές οι κατηγορίες αποτελούν μέρος μιας διαρκούς, πολιτικά υποκινούμενης επιχείρησης εναντίον του Δρος Γεωργίου και απειλούν τις αξίες της επιστημονικής ελευθερίας στην Ελλάδα και σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ενωση» ανέφερε σχετικά η ανακοίνωση.

Επίσης τρία πρώην ανώτερα στελέχη της EUROSTAT μόλις πρόσφατα απευθύνθηκαν στον πρώην πρωθυπουργό της Ιταλίας και νυν επίτροπο για την οικονομία Πάολο Τζεντιλόνι τονίζοντάς του ότι «ήρθε η ώρα για την Επιτροπή να λάβει αποτελεσματικά μέτρα για να αναγνωρίσει και να αποκαταστήσει την αδικία που έχει διαπραχθεί στον κ. Γεωργίου από αυτές τις ατυχείς νομικές διαδικασίες».

Εν ολίγοις, μετά από δέκα χρόνια οικονομικής κρίσης, η υπόθεση Γεωργίου εξακολουθεί να απειλεί την Ελλάδα και τη μεταρρυθμιστική προσπάθεια της ελληνικής οικονομίας εξαιτίας της παράλογης επιμονής κάποιων να αμφισβητούν την ακεραιότητα των επίσημων στατιστικών του Ανδρέα Γεωργίου. Μα, δεν είναι ντροπή, μετά από τόσα που έχουμε υποστεί όλα αυτά τα χρόνια εξαιτίας των «greek statistics»; Το παγκόσμιο ανέκδοτο…

Η διαφορά του Μίκη
Η θλίψη που προκαλεί η μετά θάνατον αντιμετώπιση του παγκόσμιου Μίκη από μέλη της οικογένειάς του εμένα μου δημιουργεί την αίσθηση ότι θα έχει και αυτός την τύχη του Ανδρέα, που επίσης έμεινε απροστάτευτος από την οικογένειά του. Τέλος πάντων, μεγάλη συζήτηση αυτή, και άχαρη.

Και δεν θα επιμείνω. Εγώ, και σήμερα, θα αναφερθώ στο μεγαλείο του ανδρός, του Ελληνα, που σήκωσε για πολλές δεκαετίες την Ελλάδα στους ώμους του, και ακόμη και λίγο πριν από το τέλος του το αποδείκνυε με πράξεις – όχι με λόγια.

Εχω στα χέρια μου επιστολή του, με αποδέκτη τη Γιάννα Αγγελοπούλου. Η Γιάννα τού είχε ζητήσει μια συνάντηση, στα τέλη του 2020, για να τον ενημερώσει για όσα προγραμμάτιζε η υπό αυτήν επιτροπή για τους εορτασμούς των 200 ετών από την Εθνική Παλιγγενεσία.

Τα σοβαρά προβλήματα υγείας που αντιμετώπιζε ήδη δεν επέτρεψαν να πραγματοποιηθεί αυτή η συνάντηση. Της έγραψε επί λέξει την 1η Δεκεμβρίου 2020: «φορτώθηκες βαριές ευθύνες, όμως δεν σε φοβάμαι. Εχεις θέληση και δύναμη από ατσάλι».

Η επιστολή είχε και υστερόγραφο: δήλωνε ότι είναι σύμφωνος αν η επιτροπή χρησιμοποιήσει κάποιο έργο του για τις ανάγκες των εκδηλώσεων, και τόνιζε χωρίς καμία οικονομική απαίτηση.

Αλλοι θα διεκδικούσαν (και έχουν διεκδικήσει!) μέχρι και το τελευταίο ευρώ…

Απουσία
Δεν έχουν κοπάσει ακόμη οι πανηγυρισμοί στην Κουμουνδούρου για την «επιτυχία» του θέματος «Αποστολάκη», αλλά διερωτώμαι αν αυτή η επιτυχία μπορεί να ισοφαρίσει τη διαρκή απουσία του κόμματος από τη δρώσα πολιτική. Παρατεταμένες διακοπές την ώρα που η χώρα καιγόταν και το τέταρτο κύμα της πανδημίας τής χτυπούσε την πόρτα. Και επειδή μέσα στον γενικό χαμό πέρασε μάλλον απαρατήρητη η επισήμανση – έμμεση διαμαρτυρία του Στέλιου Κούλογλου προς την ηγεσία του κόμματος, σε άρθρο του της περασμένης εβδομάδας, της δίνω εγώ την πρέπουσα σημασία. Κατά τον Κούλογλου λοιπόν ο αρχηγός του ταξίδεψε μεν στις εστίες της κρίσης, και ο ΣΥΡΙΖΑ «πήρε επιτέλους αποστάσεις από αντιεμβολιαστικές δηλώσεις» και (όπως πιστεύει) «η κακοφωνία έχει περιοριστεί», «αλλά χρειάζεται περισσότερη δουλειά και ενεργοποίηση ολόκληρου του μηχανισμού. Δεν είναι δυνατόν ακόμη και αυτή η υποτυπώδης εσωτερική ενημέρωση των στελεχών που καλούνται στα ΜΜΕ να έχει σταματήσει λόγω διακοπών. Ο Ουμπέρτο Εκο έγραψε ότι τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις και διαψεύστηκε από τις εξελίξεις στο μέτωπο της πανδημίας και των πυρκαγιών. Ποτέ δεν είπε ότι η ταξική πάλη σταματάει το καλοκαίρι».

Ναι αλλά ποτέ δεν ανέλυσε και το φαινόμενο της κομματικής τεμπελιάς ο Εκο, ρε Στέλιο. Να τα λέμε και αυτά.