Τα αγόρια της συγγνώμης

Στιγμιότυπο πρώτο. Κυκλοφορεί στα σόσιαλ μία αφήγηση που, ακόμη και αν δεν ανταποκρίνεται απόλυτα στην πραγματικότητα, έγινε viral. Αναφέρεται σε ένα γυμναστήριο που στην είσοδό του κυριαρχούσε μια αφίσα με τη φράση «Αυτό το καλοκαίρι θέλεις να είσαι φάλαινα ή γοργόνα;». Η γυναίκα που την εντόπισε σχολιάζει – και αποθεώνεται ηλεκτρονικά – ότι, τελικά, αποφάσισε να μείνει «φάλαινα» που είναι ένα ζώο παιχνιδιάρικο, που ζει ανάμεσα σε κοπάδι «φίλων», φροντίζει τα μικρά του, ερωτεύεται, κάνει οικογένεια, απολαμβάνει τις δυνατότητες που του έδωσε η φύση. Αντίθετα με τις γοργόνες που είναι απομονωμένες, προσπαθούν να κουμαντάρουν το δισυπόστατο σώμα τους, και τέλος πάντων, ποιος θα ήθελε ένα κορίτσι που μυρίζει ψαρίλα; Επιχείρημα απλοϊκό, έως και ψιλορατσιστικό για τις αδύνατες γυναίκες, στο κύμα όμως της εποχής μας που, πολύ σωστά, καταδικάζει το body shaming.

Στιγμιότυπο δεύτερο. Το κορίτσι που κάθεται δίπλα μου στο παραλιακό μπαρ, όχι πάνω από 22 ετών, έχει καλοσχηματισμένο σώμα με κάμποσα όμως παραπάνω κιλά από τις «ιδανικές αναλογίες» που μας άγχωναν στα νιάτα μας. Μαγιό στιλάτο, σε έντονο χρώμα, που «αγκαλιάζει» απενοχοποιητικά τις καμπύλες, φροντισμένα αξεσουάρ, εντυπωσιακά γυαλιά ασορτί με το μαγιό. Ο τρόπος που τοποθετείται στην ξαπλώστρα, που ανταποκρίνεται στη μουσική, που δίνει την παραγγελία της, που μιλάει, που γελάει, ξεχειλίζει ταμπεραμέντο και αυτοπεποίθηση. Με τον νεαρό που είναι παρέα, έχουν μάλλον φιλική σχέση – δεν βλέπω διαχύσεις. Αυτός είναι πιο μαζεμένος, φαίνεται πιο εγκλωβισμένος στο σώμα του που, αν και ελάχιστα παχουλό, απέχει από τα πρότυπα των κοιλιακών και των τατουάζ. Το κορίτσι κερδίζει πανηγυρικά τις εντυπώσεις. Το αγόρι θαμπώνει δίπλα στη λάμψη της συνοδού του και με φόντο τα «φέτες» κορμιά των συνομηλίκων του.

Η σχέση ανάμεσα στο πρώτο και το δεύτερο στιγμιότυπο μοιάζει αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Γεγονός πάντως είναι ότι βλέπω ολοένα περισσότερες νεαρές, κυρίως, γυναίκες που δεν κρύβονται πίσω από το large ή extra large size τους αλλά το προβάλλουν, το επιβάλλουν ως στυλ, χωρίς υποχωρήσεις ως προς τη μόδα και την κομψότητα. Επιτέλους, αυτό που μέχρι πριν από λίγα χρόνια εμφανιζόταν ως αλτέρνατιβ σε κάποιες πασαρέλες, σήμερα κυκλοφορεί στους δρόμους και εισβάλλει με επιτυχία, ως role model, στη σόου μπιζ. Ομως το ζευγάρι στην παραλία με κάνει να συνειδητοποιήσω ότι δεν ισχύει το ίδιο και για τα αγόρια. Στις νεανικές παρέες, το παιδί με τα παραπάνω κιλά είναι ακόμη ο «χοντρός» έστω κι αν το λένε «χοντρούλη». Που φοράει χαχόλικα παντελόνια και τ-σερτ που τσιτώνουν. Ισως δημοφιλής στους φίλους του, πιθανότατα με χιούμορ, αλλά ο «χοντρός».

Στη δεκαετία του 1980, ο Χάρης και ο Πάνος Κατσιμίχας τραγουδούσαν για τα «Κορίτσια της συγγνώμης». Για «…τις γκρίζες τις γυναίκες που μ’ αγάπησαν, κάτι χλωμές, κάτι χοντρούλες με γυαλιά». Γι’ αυτές που «…το ξέρουν από την αρχή μα πάντα ελπίζουν όταν σου δίνουν μ’ αγωνία το φιλί τους». Αν σήμερα γραφόταν ένα τέτοιο τραγούδι νομίζω ότι θα έπρεπε να ήταν για τα «Αγόρια της συγγνώμης».