Καλοκαιρινές ιστορίες

^«Σας συμφέρει που έχετε τόσο μεγάλες αποστάσεις ανάμεσα στις ξαπλώστρες, όταν οι δίπλα βάζουν τη μία ξαπλώστρα πάνω στην άλλη;». Η ερώτησή μου είναι ρητορική. Δεν τους συμφέρει. Περισσότερο την έκανα για να ακούσω την απάντηση. Πως υπάρχουν κάποιοι που πάνω από το συμφέρον βάζουν τον νόμο. Κάποιοι που επιλέγουν να κερδίσουν μακροπρόθεσμα τον επισκέπτη και όχι απλά να του τα αρπάξουν αποκομίζοντας γρήγορο κέρδος. Ο νεαρός χαμογελάει. Δεν μου απαντάει τίποτα από όλα αυτά. «Απλά αυτό είναι το σωστό» λέει κοφτά χωρίς τον παραμικρό τόνο ηρωισμού και ρωτά για την παραγγελία. Είναι δική τους και η ταβέρνα πάνω από τις ξαπλώστρες. Vlassis Family. Με πιάνει επίμονη περιέργεια να τη δω και είναι όπως την περίμενα. Από τις λίγες που τηρούν τα μέτρα κατά γράμμα. Αποστάσεις, αντισηπτικό σε κάθε τραπέζι, συσκευασμένα μαχαιροπίρουνα, αλατοπίπερο σε φακελάκια.

Λίγες μέρες πριν, σε άλλο εστιατόριο που είχα ζητήσει αντισηπτικό μου απάντησαν πως θα ψάξουν και εάν περισσεύει κάποιο θα μου φέρουν. Ακόμα ψάχνουν. Μάλλον δεν περίσσευε. Ο κόσμος στο νησί φέτος ήταν περισσότερος από κάθε άλλη φορά. Οχι μόνο στη Νάξο, αλλά και σε άλλα νησιά. Ο δείκτης θετικότητας στα μέσα του μήνα άρχισε να εκτοξεύεται, μία στατιστική πληροφορία όμως, που τους περισσότερους τους άφηνε παγερά αδιάφορους. Στο μεγαλύτερο κλαμπ της Χώρας οι πιτσιρικάδες χορεύουν ξέφρενα. Ορθιοι; Ρωτάει αφελώς μια φίλη μου. «Προφανώς όρθιοι», της απαντούν. Ελεγχοι δεν γίνονται, μάλλον αφήνουν τις επιχειρήσεις να δουλέψουν ελεύθερα για να βγάλουν τα σπασμένα. Οι μέρες περνούν και ο δείκτης ανεβαίνει κι άλλο. Η ζωή στο νησί όμως συνεχίζεται κανονικά. Κάποιοι επαγγελματίες εξακολουθούν να τηρούν τα μέτρα, επειδή «απλά αυτό είναι το σωστό» όπως είπε ο πιτσιρικάς, άλλοι αδιαφορούν επιδεικτικά. Και ενώ οι δεύτεροι βγάζουν δι’ αυτής της μεθόδου τα σπασμένα, οι πρώτοι πλήττονται από αθέμιτο ανταγωνισμό. Είτε διότι στον ίδιο μισθωμένο χώρο έχουν τις μισές ξαπλώστρες, είτε διότι ξοδεύουν για αντισηπτικά, είτε διότι απαγορεύουν στους πελάτες να σηκωθούν να χορέψουν στέλνοντάς τους στον απέναντι που το επιτρέπει. Το νησί βρέθηκε ένα βήμα πριν από το lockdown και θεωρώ βέβαιο πως αν συνέβαινε θα «έφταιγε ο Χαρδαλιάς». Εξίσου βέβαιο θεωρώ πως πιο δυνατά θα φώναζαν εκείνοι εξαιτίας των οποίων η κατάσταση εξόκειλε.

Επιστροφή στην Αθήνα και η προσγείωση είναι απότομη. Πανελλαδική στάση εργασίας των εργαζομένων στα νοσοκομεία για την υποχρεωτικότητα των εμβολίων, ημερήσια fake news από τον Παύλο Πολάκη κατά των εμβολιασμών, τσαρλατάνοι που επιδιώκουν να γίνουν γνωστοί διασπείροντας αντιεπιστημονικές μπούρδες. «Δύο τεστ από την τσέπη μας πρέπει να πληρώνουμε εβδομαδιαίως, το άκουσες;». Το άκουσα. «Εκτός αν εμβολιαστείς, οπότε και προστατεύεσαι και δεν πληρώνεις τίποτα». Αυτό είναι εκβιασμός, απαντάει το όμορφο κορίτσι που σερβίρει και μου δίνει στο χέρι τον καφέ. Ναι, είναι, λέω με χαμόγελο φεύγοντας. Χαμένα λόγια. «Γιατί δεν απάντησες πως είναι ηθικά και συνταγματικά ανεπίτρεπτο να πληρώνουμε με τους φόρους μας τα τεστ, χρηματοδοτώντας την κοινωνική τους ανευθυνότητα;» με ρωτάει η φίλη μου. Δεν θέλω να απαντήσω τίποτα. Εχω μόλις γυρίσει από διακοπές. Μια δύσκολη χρονιά μόλις ξεκίνησε.