Η κλιματική κρίση{CR} σημαίνει «πόλεμος»

Αν ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει δίκαιο – και, κατά τη γνώμη μου, έχει – ότι αντιμετωπίζουμε μια κλιματική κρίση και ότι η κλιματική αλλαγή ήταν θέμα συζήτησης προ δεκαετίας και βάλε, τότε στη συζήτηση της προσεχούς Τετάρτης, που θα γίνει στη Βουλή, πρέπει να κηρύξει τον «πόλεμο». Γιατί περί αυτού πρόκειται: είμαστε σε πόλεμο με οτιδήποτε μεγαλώνει την τρύπα του όζοντος, τη θερμοκρασιακή αναστροφή, την ατμοσφαιρική ρύπανση, την εξάντληση των φυσικών πόρων. Επειδή έχουμε να δώσουμε μάχες με τα μικροπλαστικά, την υπερβολική ζήτηση προϊόντων ζωικής παραγωγής και πολλές ακόμη δραστηριότητες, που αντιστοιχούν σε εμπεδωμένες συνήθειες.

Αν λοιπόν συμφωνήσουμε ότι η «πολεμική» εμπλοκή έχει ήδη ξεκινήσει, θα πρέπει να δείξουμε κατά πόσο στον πόλεμο αυτόν πηγαίνουμε για να κερδίσουμε και όχι για να χάσουμε. Δεν είμαι βέβαιος ότι οι πρόσφατες καταστροφές, πλημμύρες ή δασικές πυρκαγιές πρέπει να εξηγούνται μόνον ως αναπόφευκτο αποτέλεσμα της κλιματικής διαταραχής. Η οικολογική συνείδηση δεν πρέπει να είναι μια νέα θρησκεία αλλά φαιός πυρήνας πολιτικής και οικονομικής σκέψης, σχεδιασμού και, κυρίως, δράσης.

Η Ελλάδα έχει την ευκαιρία να κερδίσει πολλές από τις μάχες στις οποίες, αναπόφευκτα, εμπλέκεται, τώρα και στο αμέσως προσεχές μέλλον. Σε λίγες εβδομάδες εννέα ηγέτες μεσογειακών κρατών θα συζητήσουν στην Αθήνα μέτρα και μέσα για την αντιμετώπιση των μόνιμων απειλών στην αλλαγή του κλίματος. Σε παγκόσμιο επίπεδο, η Συμφωνία των Παρισίων (COP21), για συγκράτηση της ανόδου της θερμοκρασίας κάτω των 2 βαθμών Κελσίου, παραμένει μια δύσκολη διαπραγμάτευση, αν και ίσως διευκολυνθεί μετά την αλλαγή στάσης των Ηνωμένων Πολιτειών αλλά και της Κίνας ή τις καλές προθέσεις της Ινδίας.

Το σημείο καμπής είναι η μετατροπή της Ελλάδας σε παράδειγμα προς μίμηση. Να γίνουμε ένα ευρωπαϊκό και παγκόσμιο διαχειριστικό πρότυπο. Διαθέτουμε, εφόσον αποφασίσουμε να κυνηγήσουμε παρόμοια διάκριση, μια καλή αφετηρία. Την ευρύτατη πολιτική συμφωνία για τα βασικά χαρακτηριστικά της κλιματικής κρίσης. Καταγράφηκε με τρόπο ενθαρρυντικό στη μέχρι σήμερα δημόσια συζήτηση για τον Νέο Κλιματικό Νόμο. Παράδειγμα, οι πάνω από 500 προτάσεις που διατυπώθηκαν από πολίτες και οργανώσεις και συμπεριλήφθηκαν στο κείμενο που οδεύει προς το κοινοβούλιο. Παράδειγμα, η προτεραιότητα και το μέγεθος των πόρων που θα διατεθούν για τη χρηματοδότηση της πράσινης προσαρμογής στο Ταμείο Ανάκαμψης.

Δυστυχώς όμως, κάπου εδώ, τελειώνουν τα «καλά» κι αρχίζει η αυτοκαταστροφική, παράλογη, πολιτικάντικη τακτική πολλών και πολύ διαφορετικών παραγόντων, που όμως θα διαμορφώσουν το τελικό αποτέλεσμα. Αγγίζει τα όρια του γελοίου να συμφωνείς με τα παραπάνω και να μη θέλεις τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, άρα και τις ανεμογεννήτριες. Να μην κατανοείς ότι ο λιγνίτης πρέπει να μείνει ως απόθεμα ενέργειας. Να καθυστερείς τα φιλικά προς το περιβάλλον συστήματα διαχείρισης υδάτων, απορριμμάτων και αναζωογόνησης του δασικού και θαλάσσιου αποθέματος επειδή δεν ταιριάζουν με την υπηρέτηση τοπικών ή μερικών συμφερόντων. Τον πόλεμο τον κερδίζεις επειδή δίνεις με πείσμα πολλές μικρότερες μάχες και όχι με ηρωικές ρητορικές διατυπώσεις αγαθών προθέσεων.

Ο Μπάμπης Παπαδημητρίου είναι δημοσιογράφος