Ηθελε να αμαρτήσει για τον Μέσι…

Την ώρα που ο Μέσι αποχαιρετούσε με δάκρυα στα μάτια τους οπαδούς της Μπαρτσελόνα σε μια ιστορική συνέντευξη Τύπου, ο Ρομέλου Λουκάκου άφηνε την Ιντερ για να επιστρέψει στην Αγγλία και στην Τσέλσι που πλήρωσε για χάρη του 120 εκατομμύρια ευρώ στους Μιλανέζους. Ο Μέσι είναι ο Μέσι και το αντίο του στην ομάδα που τον ανέδειξε χαρακτηρίστηκε «διαζύγιο της χρονιάς». Αλλά και το διαζύγιο του Βέλγου με την Ιντερ δεν μπορεί να το χαρακτηρίσει κανείς μια απλή μεταγραφική εξέλιξη: ο Λουκάκου ήταν πέρυσι ο MVP του Καμπιονάτο, ο σέντερ φορ που βοήθησε την Ιντερ να ρίξει από τον θρόνο της τη μόνιμη πρωταθλήτρια Ιταλίας Γιουβέντους. Η λογική του ποδοσφαίρου λέει ότι η Ιντερ θα έπρεπε φέτος με αυτόν μπροστάρη να διεκδικήσει το Τσάμπιονς Λιγκ. Αλλά η λογική όπως την ξέραμε, στα χρόνια του Covid, έχει πάει περίπατο. Με την άρνηση της μιας να κρατήσει τον Μέσι και την απόφαση της άλλης να πουλήσει τον Λουκάκου, Μπαρτσελόνα και Ιντερ μοιάζουν να συμφωνούν πως η πανδημία δεν πέρασε, το ποδόσφαιρο θα συνεχίσει και φέτος να ζει σε ένα καθεστώς απώλειας εσόδων και η επιστροφή στα δεδομένα που υπήρχαν πριν από το ξέσπασμα της πανδημίας, θα αργήσει πολύ.

Ερωτήσεις

Οι απορίες πολλών ποδοσφαιρόφιλων για την απόφαση της Μπαρτσελόνα να χωρίσει με τον Μέσι δεν είναι και λίγες. Κάποιοι αναρωτιούνται γιατί η Μπαρτσελόνα, αφού δεν μπορούσε να «σηκώσει» το συμβόλαιό του, δεν τον πούλησε πέρυσι, ώστε να βάλει και κάτι στο ταμείο της. Αλλοι πάλι επισημαίνουν πως αν δεν μπορείς να κρατήσεις τον Μέσι, δεν αποκτάς παίκτες όπως ο Αγκουέρο και ο Ντεπάι, αλλά πουλάς κάποιους από αυτούς που έχεις για να βρεις τα απαραίτητα για την παραμονή του αρχηγού χρήματα. Ποια είναι η απάντηση σε όλα αυτά; Είναι μια και μόνη: η Μπαρτσελόνα δεν μπορούσε ούτε να πουλήσει πέρυσι τον Μέσι, ούτε να τον κρατήσει φέτος – αυτό που έγινε δεν το προγραμμάτισε, αλλά το είδε να προκύπτει νομοτελειακά. Η ομάδα της Καταλωνίας δεν μπορούσε να μεθοδεύσει τον τρόπο που θα χωρίσει με τον ποδοσφαιριστή, ακριβώς όπως δεν μπορούσε και να τον κρατήσει. Αν μπορούσε να κάνει το ένα από τα δύο, θα το έκανε.

Ικανή

Γιατί η Μπαρτσελόνα δεν πούλησε πέρυσι τον Μέσι; Γιατί στην Ευρώπη δεν υπήρχε καμία ομάδα ικανή να τον αγοράσει – δηλαδή καμία που θα έδινε έστω 50 εκατομμύρια ευρώ για να αποκτήσει έναν ποδοσφαιριστή που στοιχίζει 40 εκατομμύρια ευρώ τον χρόνο και που δεν έχει πια μεταπολιτική αξία γιατί μεγάλωσε. Το 2019 ομάδες για να δώσουν χρήματα στην Μπάρτσα για τον Μέσι υπήρχαν πάρα πολλές. Το 2020 ένας αντιπρόεδρος της Ιντερ είχε πει ότι η απόκτηση του συγκεκριμένου ποδοσφαιριστή (που ακόμα από πολλούς θεωρείται ο καλύτερος στον κόσμο) είναι για κάθε ομάδα «ο πιο σύντομος δρόμος προς τη χρεωκοπία». Ραντεβού με τη χρεωκοπία θα είχε η Μπαρτσελόνα αν τον κρατούσε τον Μέσι, ακόμα κι αν δεν αποκτούσε κανένα ποδοσφαιριστή στο εφετινό μεταγραφικό παζάρι. Διότι η μείωση των εσόδων της είναι τα δυο τελευταία χρόνια δραματική και η αύξηση των εσόδων της την επόμενη διετία εκτιμάται ότι είναι όνειρο όχι μόνο καλοκαιρινής νύχτας, αλλά και φθινοπωρινής και χειμωνιάτικης.

Συμμετοχή

Για να καταλάβει κανείς την περιπλοκότητα του προβλήματος θα πρέπει να ξέρει πώς λειτουργεί η Μπαρτσελόνα. Ωραίες είναι οι ιστορίες «περί αυτοχρηματοδότησης της ομάδας από τον κόσμο της κ.λπ.», αλλά έχουν χαρακτήρα υπερβολικού περιτυλίγματος που κρύβει την πραγματικότητα: η Μπαρτσελόνα δεν χρωστούσε την ευρωστία της στα μέλη της, αλλά στους χορηγούς της. Η ομάδα, που είναι «κάτι περισσότερο από ένα κλαμπ κ.λπ. κ.λπ.», μέχρι το 2018 είχε συμμετοχή στο 13% του ΑΕΠ όχι της πόλης της Βαρκελώνης, αλλά της Καταλωνίας συνολικά. Μέχρι τον Φεβρουάριο του 2020 κάποιοι χιλιάδες άνθρωποι κάθε μήνα ταξίδευαν στη Βαρκελώνη για να δουν παιχνίδια της ομάδας του Μέσι ή στο πρωτάθλημα ή στο Τσάμπιονς Λιγκ. Ολοι αυτοί κατανάλωναν στην πόλη, γέμιζαν τα ταμεία της μπουτίκ της Μπαρτσελόνα, αγόραζαν εισιτήρια – αποτελούσαν μέρος ενός τουριστικού ποδοσφαιρικού ρεύματος, μοναδικού ίσως στην ιστορία του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Η Μπαρτσελόνα πουλούσε ποδόσφαιρο ποιότητας σε ένα παγκόσμιο κοινό έτοιμο να πληρώσει καλά για την εμπειρία της επίσκεψης στο Καμπ Νου. Η πόλη φρόντιζε να επιστρέφει στην ομάδα αυτή την οικονομική της ενίσχυση ποικιλοτρόπως: χορηγοί της Μπαρτσελόνα δεν ήταν μόνο η Κατάρ Airways, η Adidas και η πάντα παρούσα Τράπεζα της Καταλωνίας, αλλά και δεκάδες άλλες επιχειρήσεις που στήριζαν τις Ακαδημίες της, διαφημίζονταν στο Καμπ Νου και είχαν ενεργή και ουσιαστική συμμετοχή στα οικονομικά της θέλοντας να είναι μέρος της οικογένειάς της. Ολοι αυτοί χάθηκαν για δυο λόγους: πρώτον γιατί η κρίση που έφερε η πανδημία οδήγησε και την Καταλωνία σε ύφεση και δεύτερον γιατί το κλειστό Καμπ Νου έπαψε να είναι το Ελντοράντο που προκαλούσε αυξήσεις εσόδων. Τα χρήματα που η Μπαρτσελόνα έχασε δεν μπορούσε να της τα δώσει κανένας τηλεοπτικός σταθμός διότι, καμία τηλεόραση δεν μπορούσε να γεμίσει την πόλη τουρίστες, τις μπουτίκ καταναλωτές και το γήπεδο με κόσμο. Ο Μέσι φεύγει γιατί η διοίκηση της Μπαρτσελόνα εκτιμά ότι αυτά θα αργήσουν πολύ να ξανασυμβούν.

Κραχ

Για τον ίδιο λόγο και η Ιντερ πουλάει τον καλύτερο παίκτη της μετά από μια άκρως επιτυχημένη σεζόν. Η Ιντερ γιγάντωσε εντυπωσιακά το κόστος της το καλοκαίρι του 2019 επενδύοντας τότε και στον Λουκάκου, αλλά και σε πολλούς άλλους. Ενα χρόνο αργότερα η επένδυση αγωνιστικά απέδωσε: το καλοκαίρι του 2020 η Ιντερ ήταν ισάξια της Γιουβέντους και έμοιαζε απολύτως ανταγωνιστική. Τον περασμένο Μάιο κέρδισε το πρωτάθλημα. Αλλά το πανηγύρισε σε ένα άδειο γήπεδο, με λιγότερα χορηγικά έσοδα και με ένα ισολογισμό που δείχνει ότι οδηγείται στο κραχ, αν δεν «ξεφουσκώσει» τα συμβόλαια των παικτών της κι αν δεν βρει αγοραστές για μερικούς από δαύτους. Το ότι βρήκε 120 εκατομμύρια από την Τσέλσι για τον Λουκάκου θεωρήθηκε από τους Ιταλούς τύχη μεγάλη!

Ηθελε

Θυμόσαστε την ιστορία της ευρωπαϊκής Σουπερλίγκας; Ισπανοί και Ιταλοί ήταν οι τελευταίοι που παραιτήθηκαν (;) από το εγχείρημα. Τότε πολλοί μιλούσαν για απληστία των πλούσιων συλλόγων. Δεν ήταν θέμα απληστίας: ήταν μια προσπάθεια που έκαναν οι ομάδες αυτές για να διατηρήσουν αναλλοίωτο το οικονομικό τους status, δηλαδή να συνεχίσουν να ζουν σε συνθήκες «οικονομικής φούσκας». Οποιος συγκινήθηκε με τα δάκρυα του Μέσι και μιλά για «το τέλος ενός παραμυθιού κ.λπ. κ.λπ.», δεν μπορεί να κουνάει στις ομάδες αυτές το δάκτυλο. Η Μπαρτσελόνα π.χ. δεν ήταν άπληστη: αμάρτησε (ή για την ακρίβεια ήθελε να αμαρτήσει) για τον Μέσι…