Φλόγες και αδιαλλαξία

Είναι λυπηρή, αλλά και πλήρως βάσιμη, η διαπίστωση ότι η Τουρκία έχει αποφασίσει να εφαρμόσει αναλλοίωτη την πολιτική της στο Αιγαίο, την Κύπρο και τη Μεσόγειο επιμένοντας σταθερά σε απαιτήσεις που έχουν σαφώς αναθεωρητικό και άρα επικίνδυνο περιεχόμενο.  Πρόκειται για πολιτική που αποσκοπεί σε προσβολή ελληνικών δικαιωμάτων και στηρίζεται και σε απειλές χρήσης πολεμικής βίας.

Προς αποφυγή επαναλήψεων δεν χρειάζεται η αναλυτική απαρίθμηση των εν λόγω απαιτήσεων. Είναι, όμως, χρήσιμη και άξια προσοχής η υπογράμμιση ορισμένων στοιχείων:

Οτι το φάσμα των τουρκικών επιδιώξεων συνεχώς επεκτείνεται και διευρύνεται.

Οι απαιτήσεις αυτές διατυπώνονται με πλήρη αγνόηση των κανόνων του διεθνούς συστήματος καθώς και των συστάσεων και καταγγελιών κρατών και διεθνών οργανισμών.

Οτι δεν υπολογίζουν τη διαλλακτικότητα της ελληνικής πλευράς και τις προσπάθειές της για αναζήτηση ειρηνικών μεθόδων συνεννόησης.

Οτι η Τουρκία εμμένει τελευταίως, με αύξουσα επιμονή, στις αξιώσεις περί «τουρκικής μειονότητας» στη δυτική Θράκη, περί δήθεν παράνομης στρατιωτικής παρουσίας ελληνικών στρατευμάτων στα ακραία ελληνικά νησιά του Αιγαίου, φθάνοντας μάλιστα και στο σημείο να αμφισβητεί και την επ’ αυτών ελληνική κυριαρχία.

Οτι τούρκοι αξιωματούχοι επανέρχονται με εντεινόμενη συχνότητα στους ισχυρισμούς της «Γαλάζιας Πατρίδας».

Τελευταίο και λίαν χαρακτηριστικό δείγμα αδιάλλακτης έπαρσης είναι η άρνηση της τουρκικής κυβέρνησης να αποδεχθεί προσφορά ελληνικής βοήθειας για τις πυρκαγιές που ταλανίζουν την Τουρκία. Αρνηση που ποτέ άλλοτε δεν είχε σημειωθεί και δείχνει ότι στην ειλικρινή και «διακαή» επιθυμία της Ελλάδος για καλή γειτονία η τουρκική ηγεσία αντιτάσσει την έξαψη του «φλεγόμενου αρνητή».

Με άλλα λόγια, ο αδιόρθωτος γείτονας παραμένει αφοσιωμένος σε επίδειξη υπερφίαλου εθνικισμού. Η κορωνίδα δε, των αβάσιμων αξιώσεών του είναι το αίτημα αποστρατικοποίησης των ακραίων ελληνικών νησιών με προφανή πρόθεση να είναι πειστικότερες οι εναντίον τους απειλές καταλήψεως.

Η εικόνα της τουρκικής νοοτροπίας και δράσης εξηγεί γιατί οι μέχρι τώρα επιχειρηθείσες καλόπιστες προσπάθειες αναχαίτισης δεν έχουν κλονίσει την τουρκική ακαμψία. Ετσι, τίθεται εκ των πραγμάτων ζήτημα σχεδίασης και άσκησης μίας πολιτικής που επιπλέον των ήδη χρησιμοποιούμενων κλασικών μεθόδων (διπλωματίας – συμμαχιών – αμυντικής ενίσχυσης) θα περιλαμβάνει μία ακόμη πιο ενεργητική δράση. Επίσης, όμως, και μία νέα τακτική από μέρους μας θέσπισης προϋποθέσεων και διεκδίκησης ρεαλιστικών ανταλλαγμάτων για κάθε ευνοϊκή προς την Τουρκία παροχή από την πλευρά των κοινών μας συμμάχων. Τέτοια πολιτική πρέπει και μπορούμε να εφαρμόσουμε π.χ. στον χώρο της ΕΕ. Επιπλέον πρέπει να γίνει πλήρως κατανοητό ότι η αποτελεσματικότητα της στάσης μας απαιτεί να έχουμε το θάρρος και τη βούληση να γινόμαστε και δυσάρεστοι και πιεστικοί.  Διότι η θεωρία του συστηματικού κατευνασμού, όπως έχει πολλάκις αποδειχθεί οδηγεί στην εικόνα μίας ασθενικής και άτολμης χώρας που αδυνατεί να υπηρετήσει τους τεθειμένους στόχους της.

Ο Δημήτρης Καραϊτίδης είναι πρέσβης επί τιμή