Σύνορα και Covid

Η Μάιρα Χαντ έχει να δει τη μητέρα της πάνω από 18 μήνες. Η ίδια και ο σύζυγός της, ο Σέιν, κατοικούν στο Ηνωμένο Βασίλειο όμως κατάγονται από την Αυστραλία, όπου η μητέρα της Μάιρα πρόκειται να εισαχθεί σε νοσοκομείο.

Διανύοντας την 7η δεκαετία της ζωής της, η Μάιρα είναι αναγκασμένη να αντιμετωπίσει την πανδημία και την ασθένειά της χωρίς να έχει στο πλευρό της την κόρη της. Οσο για τον Σέιν, επίσης δεν έχει τη δυνατότητα να επιστρέψει στο Σίδνεϊ για να δει τον πατέρα και τους συγγενείς του.

Ασφαλώς, η Μάιρα και ο Σέιν μπορούν τυπικά να πάνε στα σπίτια τους, όμως σε αυτή την περίπτωση θα χρειάζονταν 10.000 στερλίνες ο καθένας για αεροπορικά εισιτήρια και επιπλέον 1.600 στερλίνες για καραντίνα σε ξενοδοχείο, παρά το γεγονός ότι είναι πλήρως εμβολιασμένοι. Μέχρι δε και την περασμένη Παρασκευή, όφειλαν να αποδείξουν ότι έχουν «επιτακτικό λόγο» για να ταξιδέψουν.

Μπορεί κανείς να ακούσει διάφορες εκδοχές της ίδιας ιστορίας στις περισσότερες χώρες του κόσμου.

Κλείσιμο συνόρων, αυστηροί και ακριβοί κανόνες για την καραντίνα και δαπανηρά αεροπορικά εισιτήρια έχουν πρακτικά παγιδεύσει εκατομμύρια ανθρώπους από την αρχή της πανδημίας.

Οι συνθήκες τις οποίες αντιμετωπίζουν αυτοί οι άνθρωποι, καθώς και κάθε μορφή στήριξης στην οποία διαθέτουν πρόσβαση, εξαρτάται αποκλειστικά από το σημείο στο οποίο βρέθηκαν όταν σταμάτησε η μουσική.

Το καθεστώς που επικρατεί στα σύνορα, ειδικά στη Δύση, φτιάχτηκε για να είναι ανελαστικό. Η αρχή στην οποία στηρίζεται είναι η εξής: «Σε περίπτωση αμφιβολίας, κρατήστε τους εκτός».

Παρά δε τον εκτεταμένο πόνο που προκαλούν αυτές οι πολιτικές, πολύ μικρή πολιτική πίεση ασκείται στις κυβερνήσεις για να αναθεωρήσουν το παραπάνω καθεστώς. Αλλωστε, οι ακόμη πιο αυστηρές συνθήκες στα σύνορα αποτελούν ένα δημοφιλές μέτρο ακόμη και στις καλύτερες περιόδους, οπότε φανταστείτε τι συμβαίνει όταν μας λένε πως ο ιός βρίσκεται προ των πυλών.

Αν και οι άνθρωποι ενδέχεται να απαιτήσουν ευκολότερη πρόσβαση στους αγαπημένους τους τουριστικούς προορισμούς, δεν υπάρχει πολιτικό κέρδος από τη χαλάρωση των περιορισμών για λιγότερο φημισμένα μέρη, αυτά που στη συνείδηση των κοινωνιών συνδέονται με τη φτώχεια και τα μεταναστευτικά ρεύματα.

Πέρα από την εγγενή αδράνεια, λοιπόν, ελλοχεύει ένας ακόμη κίνδυνος – του χωρισμού δίχως τέλος.

«Ζώντας με τον ιό» είναι η συνήθης έκφραση, που θα μπορούσε να σημαίνει έναν κόσμο στον οποίο η συνεύρεση με τους φίλους και την οικογένεια θα αποτελεί περισσότερο πλεονέκτημα παρά δικαίωμα. Αυτό όμως δεν συνιστά επιστροφή στην «κανονικότητα». Είναι ο ενταφιασμός της.