Κλιματική αλλαγή

Στην περίπτωση που έχετε αναπτύξει μια άποψη για το μακάβριο παρόμοια με αυτή του Εντγκαρ Αλαν Πόε, ενέχει ένα είδος διασκέδασης η εικόνα του ανεπτυγμένου κόσμου να αντιμετωπίζει τη διαρκή επίθεση της κλιματικής αλλαγής.

Οπως συμβαίνει με πολλές ιστορίες τρόμου, η συγκεκριμένη περιλαμβάνει έναν βασικό χαρακτήρα, γεμάτο από μάταιη αποφασιστικότητα να διατηρήσει μια αίσθηση κανονικότητας, ακόμη και τη στιγμή που τα δυσοίωνα σημάδια του χαμού γίνονται τόσο φανερά ώστε είναι αδύνατο να αγνοηθούν.

Μπορούμε να γελάσουμε εάν ξέρουμε ότι το τέρας έρχεται για εκείνους που προορίζονται να είναι προστάτες μας. Θα σταματήσουμε να γελάμε όταν μάθουμε ότι αμέσως μετά θα έρθει για όλους μας.

Είναι εύκολο να φανταστεί κανείς ότι μια πραγματική υπαρξιακή, για τον τρόπο της ζωής μας, απειλή θα ωθούσε κάθε κοινωνία να κηρύξει πόλεμο και να κινητοποιήσει όλα τα μέσα που διαθέτει στη μάχη για επιβίωση.

Δυστυχώς, αυτή η απόκριση συναντάται μόνο σε περιπτώσεις συμβατικού πολέμου, όπου η απειλή συνίσταται σε «άλλους ανθρώπους τους οποίους μπορούμε να πυροβολήσουμε και να σκοτώσουμε ένδοξα».

Οταν, όμως, η απειλή δεν προέρχεται από αντίπαλους ανθρώπους, αλλά από την ίδια μας τη φύση, διαπιστώνουμε πως είναι πολύ πιο δύσκολο να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων.

Πού βρίσκεται, άλλωστε, η δόξα όταν αναγνωρίζουμε την ανοησία της δικής μας απληστίας και ανομίας; Οι ηγέτες δεν εκλέγονται για τέτοια θέματα. Εμείς θέλουμε ηγέτες που θα μας δώσουν περισσότερα, που θα μας οδηγήσουν ακόμη πιο μπροστά, πιο πάνω και μέσα στον τάφο.

Η πιο πρόσφατη απόδειξη έρχεται από το G20, αυτόν τον συνασπισμό που μπορεί να εκφράσει πιστότερα από οποιονδήποτε άλλο τη συλλογική βούληση των πλουσιότερων κρατών του πλανήτη.

Η τελευταία συνάντησή τους, που έγινε την περασμένη εβδομάδα, έληξε χωρίς σαφείς δεσμεύσεις αναφορικά με την οριστική εγκατάλειψη του γαιάνθρακα ή για τα βήματα που θα δεσμευτούν να κάνουν τα κράτη στην προσπάθεια να περιορίσουν την αύξηση της μέσης θερμοκρασίας στον πλανήτη κάτω από τον 1,5 βαθμό Κελσίου.

Το G20 αποτυπώνει ιδανικά τη συλλογική μας αποτυχία να οικοδομήσουμε θεσμούς που θα είναι ικανοί να αντιμετωπίσουν τα βαθιά, μακρόχρονα υπαρξιακά προβλήματα τα οποία δεν μπορούν να λυθούν με την κατασκευή περισσότερων όπλων.

Η ίδια ομάδα που ισχυρίζεται ότι με το ένα χέρι διασώζει το πλοίο της ανθρωπότητας το οποίο βυθίζεται, με το άλλο τού βάζει διαρκώς φωτιά.

Δεν είναι καλό να είμαστε πολύ απαισιόδοξοι αναφορικά με την κλιματική αλλαγή, επειδή πρέπει να διατηρήσουμε την πίστη μας ότι είμαστε σε θέση να κερδίσουμε αυτή τη μάχη, εάν θέλουμε να έχουμε έστω μια κάποια ελπίδα. Υπό αυτή την έννοια, μάλλον φαίνεται πως την έχουμε βάψει.