«Η ψυχή μου τράβαγε κουπί»

«Στα τελευταία μέτρα, ένιωθα ότι κωπηλατούσε η ψυχή μου, όχι τα χέρια μου». Ο χρυσός ολυμπιονίκης μας στην κωπηλασία, Στέφανος Ντούσκος μιλώντας στα «ΝΕΑ» παραδέχτηκε ότι στα τελευταία της συγκλονιστικής κούρσας του στο απλό σκιφ μίλησε ουσιαστικά η ψυχή και η καρδιά του. «Δεν το έχω συνειδητοποιήσει ακόμα, ζω ένα όνειρο», μας λέει φανερά συγκινημένος και το μυαλό του γυρνάει πίσω δύο χρόνια, εκεί που ο ομοσπονδιακός τεχνικός Τζιάνι Ποστιλιόνε με τον συνεργάτη του Γιώργο Φώτου, στη Σαρασότα των ΗΠΑ. Τότε που πέτυχε παγκόσμιο ρεκόρ στον ημιτελικό του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος νέων ανδρών και στον τελικό πήρε το ασημένιο μετάλλιο.

«Ναι τότε έγιναν όλα και οι προπονητές με έπεισαν να δουλέψω και να συνεχίσω στο μονό σκιφ. Σαφώς και νιώθω δικαιωμένος» μας λέει ο πρώτος χρυσός ολυμπιονίκης (και γενικά πρώτο μετάλλιο) για την Ελλάδα στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο.

Για έναν πρωταθλητή πολύ χαμηλών τόνων που έτσι πήγε στην ιαπωνική πρωτεύουσα και έτσι θα φύγει, σεμνός και προσγειωμένος.

«Σαφώς και το Παρίσι είναι ο επόμενος στόχος και τον βλέπω αλλά πρώτα χρειάζομαι διακοπές, ξεκούραση και να δω τους δικούς μου ανθρώπους. Ξέρω ότι ξενύχτησαν για μένα και τους ευχαριστώ αλλά νομίζω ότι τους αποζημίωσα. Ανυπομονώ να επιστρέψω στα Γιάννενα» προσθέτει στα «ΝΕΑ» ο Στέφανος Ντούσκος που το ολυμπιακό όνειρό του είχε ξεκινήσει εντελώς απρόοπτα σε ηλικία μόλις 19 ετών πριν από μια πενταετία και θύμιζε λίγο το θαύμα της Δανίας στο Euro του 1992, όταν λόγω αποκλεισμού της Γιουγκοσλαβίας από την ΟΥΕΦΑ εξαιτίας του πολέμου με τη Βοσνία, οι Δανοί μαζεύτηκαν από την παραλία και έφτασαν μέχρι την κατάκτηση του τροπαίου στα γήπεδα της Σουηδίας.

Μα και ο Στέφανος Ντούσκος το καλοκαίρι του 2016 ήταν σε… παραλία και τελικά μετά από ένα ντόπινγκ και αποκλεισμό του ρωσικού πληρώματος μια νεανική παρέα άφησε τις παραλίες και κωπηλάτησε στα νερά του Ρίο, αφήνοντας το στίγμα της στην τετράκωπο άνευ ελαφρών βαρών των ανδρών που έκανε το όνειρο πραγματικότητα και έφτασε ως τον τελικό.

Οι Σπύρος Γιάνναρος, Στέφανος Ντούσκος, Γιάννης Πέτρου και Παναγιώτης Μαγδανής αν και πλήρωμα μόλις λίγων ημερών λειτούργησαν με εμπειρία… δεκαετίας πήραν από το ξεκίνημα της κούρσας του ημιτελικού την 3η θέση και την κράτησαν ως τη γραμμή τερματισμού πετυχαίνοντας ένα μικρό θαύμα, ενώ στον τελικό έμειναν μεν στην τελευταία θέση, αλλά η 6η θέση στον κόσμο με λίγες μόλις προπονήσεις έδειχνε τη δυναμική.

Εκεί ήταν ίσως η πιο δύσκολη προετοιμασία καθώς η κατηγορία ήταν ελαφρών βαρών και όλοι έπρεπε να χάσουν βάρος με τον Στέφανο Ντούσκο (με 1.86 ύψος) να δυσκολεύεται και να αναγκάζεται να… ξεγελιέται μασουλώντας πότε παγάκια και πότε καμιά τσίχλα χωρίς ζάχαρη, αλλά τώρα δεν τον νοιάζει ο τόσο αυστηρός έλεγχος του βάρους.

Οσο το να βρει τρόπο να… απενεργοποιήσει το τηλέφωνό του που από χθες το ξημέρωμα (για την Ελλάδα) έχει πάρει «φωτιά» με αλλεπάλληλα συγχαρητήρια.

Μετά το Ρίο, επέστρεψε στην (πιο αγαπημένη του τότε) δίκωπο και με παρτενέρ τον Γιάννη Πέτρου σχεδόν από στις 25 Αυγούστου 2016 κατέκτησαν το ασημένιο μετάλλιο στο παγκόσμιο -23 ετών. Σημειωτέων ότι ο Στέφανος Ντούσκος αγωνίστηκε με πυρετό τότε!

Ο συναθλητής του όμως σταμάτησε και ο Ντούσκος αναγκάστηκε να πάει ξανά στην τετράκωπο και πάλι στη δίκωπο πείθοντας για λίγο καιρό τον Γιάννη Πέτρου να αγωνιστούν και πάλι μαζί.

Στη συνέχεια άλλαζε παρτενέρ και σκάφος. Αρχικά στην ελαφριά κατηγορία με τον Νίνο Νικολαΐδη, μετά στη βαριά με τον Χρήστο Στεργιάκα (1οι στους Μεσογειακούς της Ταραγόνα το 2018 και αργότερα μέσα στη χρονιά πρωταθλητές Ευρώπης στο Ευρωπαϊκό Κ23 της Λευκορωσίας).

Ομως και ο νέος του παρτενέρ (Στεργιάκας) σταμάτησε και πλέον αναγκαστικά αφού τα είχε δοκιμάσει όλα ο Στέφανος πήγε στο απλό σκιφ όπου ήρθε η διάκριση στις ΗΠΑ και άλλαξαν όλα.

Μέσα σε δέκα χρόνια, από το 2011 όπου άρχισε – σε ηλικία 14 ετών – να κωπηλατεί στο κωπηλατήριο των Ιωαννίνων μέχρι και χθες ο Στέφανος Ντούσκος υπέμενε κάθε δυσκολία και εμπόδιο, προσπαθούσε να ξεπεράσει τους πόνους στα χέρια και στο σώμα από τις επίπονες προπονήσεις και προχωρούσε στο επόμενο βήμα.

Πλέον μπορεί να πανηγυρίσει με την ψυχή του και αν μην τι άλλο η ζωή του πλέον θα αλλάξει (σε επίπεδο χορηγιών, στήριξης κ.λπ.), διότι στην καθημερινότητά του θα είναι και πάλι το απλό ευγενικό παλικάρι που γνωρίζουν όλοι εδώ και πολλά χρόνια στα Γιάννενα, την αγαπημένη του πόλη. Ο ίδιος περιμένει πώς και πώς την επιστροφή του στην πατρίδα.