Κορονο-σκεπτικιστές (μέρος 2)

Παρακολουθώντας τον τελευταίο καιρό το κίνημα των κορονο-σκεπτικιστών έχω τη φαντασίωση ότι είναι μια παγκόσμια συμμαχία του ΣΥΡΙΖΑ με τους ΑΝΕΛ -πράγματι, στις περισσότερες χώρες τέτοιες κοινωνικές δυνάμεις έχουν ιστορία και ρίζες. Στη Γαλλία, οι εγχώριοι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ τοποθέτησαν τον πρώτο τους εκρηκτικό μηχανισμό σε εμβολιαστικό κέντρο: τα ΜΜΕ μιλούν γι’ αυτούς· έχουν γίνει το επίκεντρο μιας δήθεν φιλοσοφικής διαμάχης γύρω από τα όρια της ελευθερίας και το νόημα της ατομικής ευθύνης. Δεν πρόκειται απλώς για διαμαρτυρία εναντίον της υγειονομικής πολιτικής· πρόκειται για συνέχιση της «α-πολιτικής» με τα γνωστά αιτήματα και τη γνωστή μεθοδολογία της εναλλακτικής δεξιάς και αριστεράς, καθώς και με συνθήματα που ακούγονται σαν καινούργια χωρίς να είναι καινούργια: «Nαι στη ζωή, όχι στο υγειονομικό πάσο» (;;;), «Δεν είμαστε πειραματόζωα», «Όχι στη σέχτα της μάσκας», «Κάτω το αστυνομικό κράτος της υγείας».

Η συσπείρωση των αντισυστημικών υποβαθμίζει μερικά γεγονότα και υπερτονίζει άλλα, όπως συμβαίνει συνήθως στις προπαγανδιστικές εκστρατείες. Στις χώρες όπου το κίνημα ριζοσπαστικοποιείται («ριζοσπαστικοποίηση»: ατυχής όρος που περιγράφει όλες τις εκδηλώσεις του πολιτικού και κοινωνικού εξτρεμισμού) φαίνεται σαν πρόπλασμα ή σαν απότοκο πολιτικών ή και κομματικών σχηματισμών -τύπου ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ όπως είπα: αρκετή αριστεροσύνη και ολίγη επίπεδη γη. Και παρότι στις γραμμές των κορονο-σκεπτικιστών υπάρχει ένα μικρό ποσοστό αυθόρμητα εξεγερμένων «κατά της καταστροφικής διαχείρισης της πανδημίας» -αναρωτιέται κανείς ποια διαχείριση δεν θα ήταν «καταστροφική»- το κίνημα δεν έχει φυσιογνωμία αυθορμητισμού. Αντιθέτως, έχει φυσιογνωμία πολιτικής εκμετάλλευσης με στόχο την ενίσχυση των αντισυστημικών δυνάμεων οι οποίες απαιτούν ελαχιστοποίηση του κράτους με το επιχείρημα ότι παρεμβαίνει σαν αυστηρός μπαμπάς στην προσωπική ζωή των πολιτών. Η διάσταση μαμά και τροφός αυτού του σοσιαλδημοκρατικού κράτους δεν φαίνεται να ενοχλεί τους αντισυστημικούς: τα επιδόματα, η δωρεάν περίθαλψη και τα τοιαύτα είναι επιθυμητά -ανεπιθύμητες είναι η υγειονολογία του και η διαχείριση κινδύνων, η οποία έχει τον δόλιο σκοπό να προστατέψει τον μηχανισμό κοινωνικής προνοίας από τις σπατάλες. Οι κορονο-σκεπτικιστές δεν φαίνονται να διακρίνουν την αντίφαση.

Το πρώτο παράπονο του κινήματος είναι ότι δεν διεξήχθη ευρεία συζήτηση προτού εφαρμοστούν τα μέτρα για την αναχαίτιση της μετάδοσης: εδώ υπάρχει παρεξήγηση σχετικά με το ποιος παίρνει τις αποφάσεις· οι αντιεμβολιαστές και οι κορονο-σκεπτικιστές εξυμνούν τη συμμετοχική δημοκρατία στην οποία αποφασίζουμε όλοι για όλα, πιθανότατα σε μια γιγάντια Εκκλησία του Δήμου, δια βοής ή δι’ ανατάσεως της χειρός. Δεν αντιλαμβάνονται ότι τα νομοθετικά και εκτελεστικά όργανα που εκλέγουμε υποχρεούνται να λαμβάνουν αποφάσεις αφού αποκτήσουν πληρέστερη ενημέρωση και περισσότερες πληροφορίες από τον καθένα μας. Έτσι, το κίνημα εγείρει την απαίτηση όχι μόνο να εκφράζουμε γνώμες για όλα, αλλά και να τις υλοποιούμε σε ατομικό επίπεδο αγνοώντας τις ανάγκες της κοινότητας και τα όρια της ελευθερίας των άλλων.

Όπως έγραφα την περασμένη εβδομάδα, αυτή είναι η λογική των social media -κατ’ εξοχήν χώρος ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ- τα οποία διαστρεβλώνουν την έννοια της ατομικότητας: ο κόσμος στρέφεται γύρω από μένα· η γνώμη μου πρέπει να ακουστεί και να εφαρμοστεί αμέσως. Φωτογραφίζω τον εαυτό μου και επιβάλλω τη selfie μου στους άλλους. Επικαλούμενος τις ατομικές ελευθερίες, εκλαμβάνω τις απαγορεύσεις ως ελευθεροκτόνες: «δεν θα μου πεις εμένα τι να κάνω!» Κι όμως, πολλοί από τους τόσο ευαίσθητους έναντι των προσβολών της ατομικής ελευθερίας αντιτίθενται σε δικαιώματα που δεν «πειράζουν» κανέναν (π.χ. γάμος των ομοφυλοφίλων, άμβλωση), ενώ, πολλοί καχύποπτοι έναντι των ιατροφαρμακευτικών πρακτικών παίρνουν εφτά διαφορετικά χάπια ημερησίως χωρίς να διαβάζουν τα ψιλά γράμματα περί των παρενεργειών. Εξάλλου, το ότι πολλοί παρομοιάζουν τον «στιγματισμό» των ανεμβολίαστων με το Ολοκαύτωμα ή καταγγέλλουν ως «φασιστικό» το υγειονομικό πάσο, δείχνει, εκτός από άγνοια της ιστορίας, εκτός από τον αντισημιτισμό που έρπει στα πολιτικά άκρα, την ακαταμάχητη λαχτάρα του σύγχρονου ανθρώπου να εμφανιστεί σαν θύμα.

Όπως συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις, την παρατεταμένη πια υγειονομική κρίση εκμεταλλεύονται διάφοροι εξυπνάκηδες: μερικοί μιλούν για ξεστοκάρισμα εμβολίων β’ διαλογής, άλλοι για την οξυδερκή διάκριση που μόνο εκείνοι είναι ικανοί να κάνουν μεταξύ δοκιμασμένων και μη δοκιμασμένων εμβολίων, άλλοι μας προειδοποιούν για τις τοξικές μάσκες και για «την κοινωνία της επιτήρησης». Στη Γαλλία, ο καρκινολόγος Henri Joyeux σκορπάει ερωτηματικά σχετικά με την αποτελεσματικότητα και τις ενδεχόμενες παρενέργειες των εμβολίων, τονίζοντας την ύπαρξη ιχνών αλουμινίου στα έκδοχα του εμβολίου της Sinovac. Σημειώνω ότι τα ίχνη αλουμινίου ενισχύουν την απορρόφηση του ενεργού συστατικού από τον οργανισμό κι ότι, απ’ όσο ξέρω, δεν έχουμε παρατηρήσει βλάβες από σκευάσματα με τέτοιο έκδοχο: εν πάση περιπτώσει, τα ευρω-αμερικανικά εμβόλια δεν περιέχουν ίχνη αλουμινίου – κι όμως, ο Joyeux αφήνει να εννοηθεί ότι περιέχουν. Παρόμοιες τρέλες διατυπώνουν οδοντογιατροί, οστεοπαθητικοί, διατροφολόγοι και ομοιοπαθητικοί· ξαφνικά, διάφοροι απόφοιτοι ιατρικής και παραϊατρικών επαγγελμάτων εκφράζουν αντιρρήσεις στις αποφάσεις των πολιτικών και υγειονομικών ηγεσιών. Στις ιατρικές ειδικότητες που θορυβούν, προστίθενται ιριδολόγοι και άλλοι μπουρδολόγοι που προτείνουν εναλλακτικές διαγνώσεις και θεραπείες. Μας ψεκάζουν, ο Έλβις ζει και στην προηγούμενη ζωή μας ήμασταν γάτες.

Το κίνημα των κορονο-σκεπτικιστών και αντι-εμβολιαστών δεν λαμβάνει υπόψη ότι η Ευρώπη βάλλεται από χώρες όπως η Ρωσία κι η Κίνα, κι ότι χρειάζεται ευρωπαϊκή ενότητα ακόμα και στην εμπορία και χρήση των εμβολίων. Άλλωστε δεν είναι λίγοι οι θαυμαστές των αυταρχικών καθεστώτων: ο ιστορικός και πολιτιστικός σχετικισμός, το μίσος για τη Δύση και η ρητορική της μη αναστρέψιμης παρακμής της οδηγούν τους απανταχού ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ στη ρωσοφιλία και στην κινεζοφιλία -εκ του ασφαλούς εφόσον οι Ευρωπαίοι δεν καλούνται να ζήσουν στη Ρωσία ή στην Κίνα, αλλά μονάχα να τις θαυμάζουν μακρόθεν. Τέλος, στο κίνημα υπάρχουν μερικοί που, μιας και ο κορονοϊός πλήττει περισσότερο τους ηλικιωμένους, προσβλέπουν σε ένα ωραίο ξεκαθάρισμα: να πάνε οι παππουδογιαγιάδες στον άλλο κόσμο και να αναπνεύσει λιγάκι το σύστημα κοινωνικής πρόνοιας.