«Οχι στην εντατικοποίηση»

Το σχολείο του λειτουργικού αναλφαβητισμού δεν μπορεί να πάει παραπέρα. Επρεπε να το παραδεχτεί ένα κόμμα και μια κυβέρνηση. Πέρασαν πολλές και, επιτέλους, επέλεξε να το πει η κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη. Η συζήτηση των προηγούμενων ημερών στη Βουλή αυτό επισήμανε με πολλούς τρόπους. Και είναι σημαντικό ότι η κυβέρνηση όχι μόνο επισήμανε το πρόβλημα, όχι μόνο το αποδέχτηκε αλλά επιχειρεί με πλήρες και οργανωμένο σχέδιο να το αλλάξει.

Θα τα καταφέρει; Ουδείς γνωρίζει. Αφενός επειδή κανείς δεν μπορεί να προδικάσει την πληρότητα και την αποτελεσματικότητα μέτρων που, ασφαλώς, θα δοκιμαστούν και στην πορεία ίσως χρειαστεί να διορθωθούν. Αφετέρου επειδή η αντίσταση σε συστήματα που ξεβολεύουν επαγγελματίες είναι, συνήθως, σθεναρή – και εν προκειμένω τη συγκροτούν πολλές δυνάμεις: ο συνδικαλισμός (αρκούσε να ακούγατε αυτές τις ημέρες κάποια από τις συνεντεύξεις του συνδικαλιστή της ΟΛΜΕ – και στελέχους της ΝΔ στον εκπαιδευτικό συνδικαλισμό – για να κατανοήσετε πόσο σύμφυτος με τον συνδικαλισμό είναι ο συντεχνιασμός), ο παλαιός μεταπολιτευτικός προοδευτισμός (που συμβολίζεται από το ΚΙΝΑΛ, το οποίο επέλεξε να μην ψηφίσει ούτε την αξιολόγηση, κι ας την είχε υποδεχτεί θετικά ο εισηγητής του, Γιώργος Καμίνης), η δογματική Αριστερά που αναπαράγει τους μηχανισμούς της σε αυτή την εκπαίδευση και, βεβαίως, ο ΣΥΡΙΖΑ, που είναι η κομματική συνισταμένη όλων των δυνάμεων της καθυστέρησης.

Το φθινόπωρο, μάλιστα, θα είναι περίοδος σύγκρουσης καθώς όλες αυτές οι δυνάμεις, που ταυτίζονται με τις δυνάμεις της χρεωκοπίας και της πνευματικής και πολιτιστικής καθήλωσης της χώρας, είναι έτοιμες να στρατευθούν πίσω από αυτό που ο Νίκος Φίλης έχει αποκαλέσει «μητέρα των μαχών». Είναι μια μάχη καθοριστική καθώς, από το 1979 και τη μάχη για τον περίφημο τότε νόμο 815, σε όλες τις συγκρούσεις κέρδιζε η συνδικαλιστική εκδοχή της εκπαίδευσης, την οποία καθοδηγούσε η Αριστερά υιοθετώντας μάλιστα ένα αδιανόητο για τον κυνισμό του και τη διαφήμιση της ήσσονος προσπαθείας σύνθημα: «Οχι στην εντατικοποίηση των σπουδών». Ουσιαστικά, με το ίδιο σύνθημα θα επιχειρήσει να συνεγείρει τα πλήθη και να προσεταιριστεί τα κινήματα, ισχυριζόμενη ότι, σήμερα, η εντατικοποίηση εκφράζεται με την κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού και της αγοράς, που θέλει να ορίσει και τους κανόνες της εκπαίδευσης. Ενώ, για τους υπέροχους αυτούς πολιτικούς εγκεφάλους, η εκπαίδευση δεν πρέπει να έχει σχέση με την αγορά – διότι οι κοινωνίες δεν χρειάζονται καταρτισμένους, ανταγωνιστικούς επαγγελματίες αλλά κρατικοδίαιτα στελέχη.

Δεν είναι τυχαίο ότι τα βασικά αιτήματα του ΣΥΡΙΖΑ, αυτές τις ημέρες, είναι συντονισμένα σε αυτή την κατεύθυνση: κατάργηση τράπεζας θεμάτων, κατάργηση της Ελάχιστης Βάσης Εισαγωγής, κατάργηση αξιολόγησης στα ΑΕΙ και σύνδεσής της με τη χρηματοδότηση.

Απέναντι σε αυτό το μέτωπο του λειτουργικού αναλφαβητισμού βρίσκεται μια κυβέρνηση που, επιτέλους, πασχίζει για να νικηθεί αυτή η νοοτροπία. Μια κυβέρνηση που επιλέγει επιθετικά να αντιταχθεί στη νοοτροπία που κυριάρχησε το 1979. Μια κυβέρνηση που, επιτέλους, δίνει μια πολιτική και, ταυτόχρονα, μια ιδεολογική μάχη εναντίον των δυνάμεων της αγραμματοσύνης και της καθήλωσης της κοινωνίας μας.

Στον λογαριασμό θα δούμε αν αυτή τη φορά οι μειοψηφίες της ήσσονος προσπάθειας θα ηττηθούν, αν δηλαδή οι πολίτες έχουν συνειδητοποιήσει ότι η χώρα πρέπει να αλλάξει – και η αλλαγή αρχίζει από την παιδεία.