Η «μεγάλη άρνηση»

Δύσκολα μπορώ να κάνω έναν «τροχό», οπότε διστάζω να εκφέρω άποψη για την απόφαση της Σιμόν Μπάιλς να αποσυρθεί από τους Ολυμπιακούς Αγώνες, λέγοντας προς τον Τύπο και τον κόσμο: «Είμαι αναγκασμένη να επικεντρώσω στην ψυχική μου υγεία». Δεν μπορώ, ωστόσο, να μείνω σιωπηλός, καθώς γνωρίζω ότι δεν είναι η μόνη.

Ως πρώην αθλητής ποδοσφαίρου, μπορώ να φανταστώ το ψυχολογικό αντίτιμο που καταβάλλουν οι αθλητές που συμμετέχουν στους Αγώνες προκειμένου να καταφέρουν να συμπυκνώσουν κάθε σταγόνα μεγαλείου σε ένα μικροσκοπικό παράθυρο ζωής. Ως μαύρος που μεγάλωσα σε ένα περιβάλλον γυναικών, μπορώ να φανταστώ το κόστος που έχει για τις μαύρες γυναίκες η εθνικής μας δέσμευση να τις «εμπιστευτούμε», κάτι που στην πραγματικότητα σημαίνει «να τις αφήσουμε να κάνουν όλη τη δουλειά». Ή, στην περίπτωση της Σιμόν Μπάιλς, «να κουβαλήσει όλη τη χώρα στις πλάτες της».

Αντιμέτωπη με αυτές τις πιέσεις, ωστόσο, η Μπάιλς δεν αποχώρησε απλώς. Αρνήθηκε. Με την περήφανη πράξη της, προσχώρησε σε μια όμορφη, ριζοσπαστική παράδοση που συχνά παραγνωρίζουμε, την οποία προσωπικά ονομάζω «η μαύρη τέχνη της απόδρασης». Αυτή η παράδοση συνίσταται στο πώς, όπως πιστεύω, εμείς οι μαύροι έχουμε καταφέρει να ζήσουμε σε μια χώρα η οποία φτιάχτηκε για να μας καταστρέψει.

Το μεγαλύτερο ολυμπιακό παράδειγμα, βεβαίως, είναι ο χαιρετισμός των Μαύρων Πανθήρων, από τον Τόμι Σμιθ και τον Τζον Κάρλος, στους Αγώνες του Μεξικό, το 1968. Μας έχουν διηγηθεί, επίσης, τις στρατηγικές των ανθρώπων μας που έχουν κερδίσει τον σεβασμό και έχουν ξεχωρίσει, οι οποίες πιθανώς ενσαρκώθηκαν καλύτερα από κάθε άλλη φορά με την εικόνα του Τζέσε Οουενς, ο οποίος έγινε ο πρώτος Αμερικανός ο οποίος κέρδισε τέσσερα χρυσά μετάλλια στους ίδιους Αγώνες, μπροστά στα μάτια του Αδόλφου Χίτλερ. Η απόφαση της Μπάιλς αναδεικνύει έναν τρίτο δρόμο μέσω του οποίου οι μαύροι έχουν καταφέρει να επιβιώσουν σε αυτή τη χώρα: της απόδρασης.

Η Αμερική ζητεί πάντα από τους μαύρους να δώσουμε ό,τι έχουμε και, στη συνέχεια, αυτά που δεν έχουμε. Η θαρραλέα απόφαση της Μπάιλς απηχεί τις πράξεις άλλων δημοσίως γνωστών μαύρων, από τη Ναόμι Οσάκα μέχρι τον Λέον Μπρίτζες, που αρνούνται να θυσιάσουν την καθαρότητα και την ειρήνη τους για ένα ακόμη χρυσό μετάλλιο ή πλατινένιο δίσκο. Μας βοηθούν να φτιάξουμε έναν νέο μυ, αλλά και να θέσουμε μια απλή λέξη στην πρώτη γραμμή του λεξιλογίου μας: Οχι.

Παρακολουθούμε, όπως πιστεύω, την αρχή μιας μεγάλης άρνησης, όταν μια γενιά μαύρων Αμερικανών αποφασίζουν – για να χρησιμοποιήσω τα λόγια της Μαξίν Γουότερς – να διεκδικήσουν τον δικό μας χρόνο. Η Σιμόν Μπάιλς έδειξε τον δρόμο με τη στάση της.