Ενα επάγγελμα είναι κι αυτό

Είναι περίεργο καλοκαίρι και συμβαίνουν περίεργα πράγματα. Πρώτα απ’ όλα είναι ο κορωνοϊός που ξανάρχεται, εκεί που είχαμε αρχίσει να φανταζόμαστε ένα καλοκαίρι ελευθερίας. Είναι η άλωση της Μυκόνου (του λίκνου του Υπαρκτού Ελληνισμού) από τον κορωνοϊό και το νυχτερινό λοκντάουν στη διασκέδαση. Είναι η πίεση που κλιμακώνεται και θα εξακολουθήσει να κλιμακώνεται προς τους ανεμβολιάστους, μέσω αρνητικών διακρίσεων. Επειτα, είναι τα στυγερά εγκλήματα εις βάρος γυναικών, που σημειώνονται με ανησυχητική συχνότητα και προδίδουν έναν υφέρποντα μισογυνισμό, που δεν τον έχουν δαμάσει δεκαετίες δημοκρατίας και οικονομικής ανάπτυξης. Μην ξεχάσω και τον θάνατο του Τόλη Βοσκόπουλου, του τελευταίου «λαϊκού ειδώλου» με την πλήρη έννοια του όρου, γεγονός το οποίο βυθίζει στο πένθος τους περισσότερους Ελληνες, φοβάμαι. Και μέσα σε όλα αυτά που πλακώνουν μαζί, έχουμε και το Νίκο τον Ανδρουλάκη, ο οποίος ανακοίνωσε ότι θα διεκδικήσει την προεδρία του ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ και ξεκίνησε την εκστρατεία του. Με τόση ζέστη και υγρασία στην ατμόσφαιρα, πού βρίσκει τη δύναμη, αναρωτιέμαι…

Ωστόσο, κάθισα υπομονετικά και άκουσα πώς εξήγησε την απόφασή του, σε διάφορες συνεντεύξεις που έδωσε. Το έκανα με την καλύτερη των διαθέσεων και το μόνο που πέτυχα ήταν να ενισχυθεί η απορία μου: γιατί αυτό το παιδί, που έχει φθάσει στο υψηλότερο σημείο που θα μπορούσε να τον φέρει η πολιτική (είναι ευρωβουλευτής) και το περισσότερο στο οποίο θα μπορούσε να ελπίζει θα ήταν να γίνει υπουργός Ναυτιλίας σε κάποια υπηρεσιακή κυβέρνηση, γιατί να θέλει να γίνει αρχηγός του ΠΑΣΟΚ…

Υποψιάζομαι ότι ούτε ο ίδιος έχει σαφή εικόνα. Μιλά γρήγορα και με πολύ ενθουσιασμό (κάτι που πρέπει να ελέγξει, γιατί έτσι μασάει τις λέξεις περισσότερο από όσο συνήθως), αλλά σοβαρή επιχειρηματολογία δεν υπάρχει. Στρογγυλεμένος λόγος, που πάει να τα πιάσει όλα αλλά δεν εκφράζει τίποτα. Αποφεύγει να πει τι πηγαίνει στραβά στο κόμμα του. Ολοι τα ξέρουμε, λέει και, γι’ αυτό, δεν υπάρχει λόγος να επαναλαμβάνονται! Γνωρίζουμε τα λάθη, γιατί να τα λέμε; Αγονη παρελθοντολογία. Αν συνόψιζα το ασαφές όραμά του, θα έλεγα ότι θέλει το ΚΙΝΑΛ (που μέσα του το λέει πάντα ΠΑΣΟΚ) να γίνει «πιο». Πιο σύγχρονο, πιο ρεαλιστικό, πιο ριζοσπαστικό κ.λπ. Πάντα όμως γενικώς και αορίστως. Ποτέ δεν εξηγούνται οι όροι, ποτέ δεν αναφέρεται σε συγκεκριμένα παραδείγματα, όλα μένουν να αιωρούνται στο επίπεδο του οράματος, όπου οι πλέον αντιφατικές έννοιες μπορούν να συνυπάρχουν αρμονικά υπό τη μουσική υπόκρουση άρπας.

Μιλάει με μεσσιανική βεβαιότητα (και ελαφρότητα) για τη μοίρα της Σοσιαλδημοκρατίας να ελέγξει το παγκόσμιο κεφάλαιο (sic) προς όφελος της ανθρωπότητας και για την πεποίθησή του ότι ένα τέτοιο πρόγραμμα θα το αγκαλιάσει ο ελληνικός λαός (που θρηνεί τον Τόλη, υπενθυμίζω) και θα φέρνει «πρόοδο, ορθό λόγο και θα αγκαλιάζει τις αγωνίες του ελληνικού λαού». Θέλει ανανέωση ιδεών και προσώπων στο ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ, θέλει περισσότερες «ριζοσπαστικές αλήθειες» και «αυτονομία με περιεχόμενο». Μιλώντας ακατάπαυστα τσαλαβουτάει σε όλα (και για τις γυναικοκτονίες είχε κάτι να πει εν παρόδω), αλλά δεν μπορεί να εξηγήσει το απλούστερο, που μόνο ο ίδιος μπορεί να γνωρίζει: γιατί θέλει να γίνει αρχηγός και γιατί θα ήταν καλύτερος από τη Φώφη. Παραμένει το μυστήριο γιατί ένας τόσο μέτριος πολιτικός μπορεί να πιστεύει ότι του αξίζει να ηγείται.

Θα μου πείτε ότι, όταν έχουμε δει τη Φώφη Γεννηματά αρχηγό, γιατί να μη θέλει και ο Ανδρουλάκης; Πόσο χειρότερος θα είναι; Με αυτή τη λογική του ρεαλισμού θα συμφωνήσω. Είναι κι αυτό ένα επάγγελμα, να είσαι πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, κάποιος πρέπει να το κάνει. Καμία δουλειά δεν είναι ντροπή – και σας το λέω ως δημοσιογράφος.

Το μόνο που βρήκα λίγο απρεπές ήταν ότι η έναρξη της εκστρατείας του συνέπεσε με τον θάνατο του Τόλη Βοσκόπουλου, του βάρδου που περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον εξέφρασε αισθητικά και καλλιτεχνικά το ΠΑΣΟΚ ως πολιτισμικό κίνημα. Δεν μπορούσε βέβαια ο Ν. ο Ανδρουλάκης να έχει προβλέψει τον θάνατο του βάρδου. Ισως όμως από σεβασμό θα έπρεπε να έχει αναβάλει τις συνεντεύξεις. Ο Τόλης ήταν για το ελληνικό τραγούδι ό,τι ο Ανδρέας για την ελληνική πολιτική…