Διακοπές στα Μπόρα Μπόρα

Κοίταξα πόσο κάνει ένα εισιτήριο για τα Μπόρα Μπόρα. Το φθηνότερο κοστίζει 5.188 ευρώ για ένα ταξίδι 50 ωρών με τέσσερις αλλαγές αεροπλάνου. Λογικά με τέτοιο ταξίδι δεν επιστρέφεις ποτέ, μένεις εκεί μετανάστης. Βρήκα και διαμονή με ένα χιλιάρικο τη βραδιά, σε σουίτα πάνω σε εξέδρα, μέσα στη θάλασσα – απορώ πώς δουλεύει η αποχέτευση σε αυτές τις κατασκευές. Και ας υποθέσουμε ότι διαθέτεις το ποσό, γεμίζεις τη βαλίτσα με τα Hermes σου και ξεκινάς για τη Γαλλική Πολυνησία, αποφασισμένος να φύγεις όσο το δυνατόν πιο μακριά από εδώ. Δεν γλιτώνεις. Στα Μπόρα Μπόρα κυκλοφορείς με μάσκα. Βάζεις αντισηπτικό, κρατάς αποστάσεις δύο μέτρων από τους άλλους. Κοίταξα και για Τουβαλού, για Νησιά του Σολομώντα και κάτι χώρες που τις βλέπεις μόνο στην τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων. Τζίφος. Τα ίδια παντού. Μερικές είναι και εντελώς κλειστές, φτάνεις μόνο ως ναυαγός. Συνεπώς ας επιλέξουμε Χαλκιδική που, γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε, έχει θάλασσα και παραλίες που χρόνια τώρα προσπαθούν να αντιγράψουν τα Μπόρα Μπόρα και δεν μπορούν.

Ομως το πρόβλημά μου δεν είναι τα θαλάσσια μπάνια, τέτοια έχει και στη Λούτσα. Σκοπός μου είναι να ξεφύγω από την Covid τρέλα. Αυτό γίνεται μόνο αν έχεις κανένα φίλο όπως τον Μπράνσον της Virgin και σε πάρει στο ιδιωτικό του νησί στην Καραϊβική. Ομως αν είσαι κανονικός άνθρωπος, ο πλανήτης σού φαίνεται σαν ένας λαβύρινθος με καθρέφτες όπου βλέπεις παντού το ίδιο πράγμα: τον εαυτό σου με μία μάσκα. Υπάρχει βέβαια η Ανταρκτική, που είναι και μία δροσερή καταφυγή. Εκεί δεν έχουν Covid. Αλλά δεν υπάρχουν εμπορικές πτήσεις για την Ανταρκτική. Η πανδημία είναι η μοναδική κατάσταση που σε κάνει να αισθάνεσαι παγιδευμένος στον πλανήτη. Σε οποιοδήποτε άλλο στρίμωγμα έχεις τη δυνατότητα, έστω θεωρητικά, να τα μαζέψεις και να φύγεις, να πας κάπου μακριά. Τώρα ο πλανήτης είναι παντού ίδιος, όπως και η μοίρα του. Ακόμα και αν πεις να φτιάξεις έναν δικό σου κόσμο, στο τέλος θα δεις ότι είναι πανομοιότυπος με τον κόσμο που φτιάχνει ο διπλανός σου. Για πόσο, ακόμα, αντέχεται όλο αυτό;

Και οι πελάτες;

Λογικά θα δούμε τίτλους με το «πα-τέρας» για τον άνθρωπο που κακοποιούσε την κόρη του και επέτρεπε σε έναν επίορκο αστυνομικό να την εκδίδει. Θα διαβάσουμε και πολλά για τον αστυνομικό, οι μαρτυρίες της κοπέλας θα γεμίσουν σελίδες και θα αναγκάσουν τους τηλεοπτικούς ρεπόρτερ να φορέσουν σοβαρό ύφος με υπονοούμενα σοκ. Ομως θα έχετε προσέξει ότι σε αυτές τις περιπτώσεις πάντα λείπει κάτι. Είναι οι πελάτες. Υπάρχει μία κακοποιημένη κοπέλα κλεισμένη σε διαμέρισμα. Και απ’ έξω οι τύποι που πληρώνουν για να κάνουν σεξ μαζί της. Που τη βλέπουν βασανισμένη όμως βουτάνε πάνω της σαν ύαινες. Για τους πελάτες δεν ακούς ποτέ τίποτα. Και αυτό είναι περίεργο. Διότι δεν διαφέρουν και σε πολλά από τον πατέρα και τον αστυνομικό που την εξέδιδε. Από το ίδιο υλικό είναι φτιαγμένοι.

Στα 14 αεροδρόμια

Θυμάμαι τον Αλέξη Τσίπρα να κηρύττει ανένδοτο αγώνα για τα 14 περιφερειακά αεροδρόμια. Τελικά η Μέρκελ του τα πήρε στην περήφανη διαπραγμάτευση μετά το δημοψήφισμα. Ευτυχώς. Διότι αν δεν γινόταν έτσι, θα πήγαινες, ας πούμε, στη Σαντορίνη και θα έβλεπες τους στριμωγμένους, ιδρωμένους επιβάτες να ανεβάζουν στα social φωτογραφίες από τις άθλιες τουαλέτες. Βλέπεις το αεροδρόμιο στην Κέρκυρα ή στη Θεσσαλονίκη και αναρωτιέσαι αν υπήρχε περίπτωση το ελληνικό Δημόσιο να κατασκευάσει και να καταστήσει λειτουργικές αντίστοιχες εγκαταστάσεις. Ο ΣΥΡΙΖΑ βέβαια δεν γκρινιάζει τώρα για τα αεροδρόμια. Το πολύ να πει ότι είναι έργο που δρομολογήθηκε επί των ημερών του. Ομως δείτε και τη σουρεαλιστική πλευρά της υπόθεσης: για να αποκτήσουμε σύγχρονα αεροδρόμια, χρειάστηκε να μας εκβιάσουν οι δανειστές μας.