Στο Μαϊάμι της Θεσσαλονίκης

Κατεβαίνει από τα σκαλιά μιας γκαλερί, κρατώντας έναν πίνακα και περπατάει γρήγορα για να διασχίσει τον δρόμο. Προβληματισμένος δεν δίνει σημασία στον άνδρα που πέφτει πάνω του, ούτε και στο κίτρινο ταξί με το χαρακτηριστικό διαφημιστικό τριγωνικό πλατό στην οροφή που παραλίγο να τον χτυπήσει. Πίσω του, τεράστιοι φοίνικες υψώνονται, αγόρια και κορίτσια με καλοκαιρινή αεράτη περιβολή κάνουν βόλτες και παίρνουν τον καφέ τους στα μαγαζιά της περιοχής, χαζεύοντας τις αμερικανικές σημαίες που κρέμονται από πάνω τους. Ενώ ακριβά αυτοκίνητα με πινακίδες που γράφουν «The Sunshine State» παρκάρουν γύρω του, εκείνος επιβιβάζεται σ’ ένα μαύρο Plymouth Barracuda και λίγη ώρα αργότερα μ’ αυτό βρίσκεται να τρέχει στους ανοιχτούς αυτοκινητόδρομους. Τον καταδιώκουν περιπολικά της αστυνομίας αλλά δεν τον φτάνουν. Σκίζει τον αέρα και χάνεται στον ορίζοντα της ασφάλτου με το χαμόγελο να διαγράφεται στο γοητευτικό πρόσωπό του και τα γκρίζα μαλλιά του να λάμπουν στο ημίφως των λαμπών του δρόμου.

Πίσω από όλες αυτές τις σκηνές κρύβεται, μια αναγνωρίσιμη φυσιογνωμία. Ο Αντόνιο Μπαντέρας. Ο ισπανός ηθοποιός που βάλθηκε να κατακτήσει το Μαϊάμι στη νέα του ταινία, στην πραγματικότητα έχει αλώσει τη Θεσσαλονίκη. Γιατί στη συμπρωτεύουσα τις τελευταίες ημέρες πραγματοποιούνται τα γυρίσματα για τη φιλόδοξη παραγωγή «The Enforcer» με πρωταγωνιστή τον ίδιο. Οι κεντρικοί δρόμοι της πόλης κλείνουν για χάρη της χολιγουντιανής παραγωγής της εταιρείας Millenium που εδώ και χρόνια έχει προαναγγείλει τη δημιουργία κινηματογραφικών στούντιο στη Θεσσαλονίκη.

Σύμφωνα με το σενάριο της ταινίας, ο Αντόνιο Μπαντέρας είναι ένας επαγγελματίας εκτελεστής που έχει γίνει το δεξί χέρι μιας αρχόντισσας του υποκόσμου. Αν και αδίστακτος άνθρωπος της νύχτας, του έχει μείνει λίγη ανθρωπιά όταν μαθαίνει πως το αφεντικό του καταπιάνεται με το sex trafficking μέσω Διαδικτύου. Τότε αποφασίζει να σώσει ένα από τα υποψήφια θύματά της, ένα κορίτσι που το έχει σκάσει από το σπίτι της. Ετσι, θα βρεθεί απέναντι στην ίδια εγκληματική οργάνωση την οποία ο ίδιος βοήθησε να χτιστεί, προτάσσοντας το στήθος του. Αυτό το ματσό άλλωστε στυλ δεν του είναι άγνωστο. Είναι η ίδια μανιέρα που κουβαλάει πάνω του από την αρχή της καριέρας του και τον βοήθησε να καθιερωθεί στη βιομηχανία του κινηματογράφου στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού. Ο 60χρονος σήμερα πρωταγωνιστής στις ερμηνείες του ακροβατεί ανάμεσα στην αβάσταχτη αρρενωπότητα αλλά και τη λάτιν σαγήνη που τη δεκαετία του 1990 τον είχε κάνει πολυπόθητο στις γυναικείες φαντασιώσεις. Οι εμφανίσεις του σε γνωστά φιλμ όπως «Φιλαδέλφεια», «Συνέντευξη μ’ έναν βρικόλακα», «Desperado», «Assassins» και «Η μάσκα του Ζορό» τον έβαλαν στο μονοπάτι του mainstream Χόλιγουντ, μια κατεύθυνση που εξακολουθεί να έχει μέχρι σήμερα. Τον δρόμο, βέβαια, φρόντισε να του δείξει πολύ νωρίτερα ο Πέδρο Αλμοδοβάρ, ο οποίος τον ανακάλυψε στα θέατρα της Ισπανίας. Του έδωσε ρόλους στις ταινίες «Λαβύρινθος του πάθους», «Matador» και την αντιφατική «Δέσε με» όπου υποδύθηκε έναν ψυχασθενή που απαγάγει μια πορνοστάρ και προκάλεσε τη σεμνοτυφία του διεθνούς κοινού. Στην απογείωση της καριέρας του, έβαλε το χέρι της και η Μαντόνα που τον χρήζει αντικείμενο των πόθων της στο ψευδοντοκιμαντέρ της «Madonna: Truth or dare» του 1991, αν και στην πραγματικότητα ο ίδιος μιλούσε ελάχιστα αγγλικά.

Η έλευση του 21ου αιώνα, τον βρίσκει να συμμετέχει σε φιλόδοξες παραγωγές όπως το «Κάποτε στο Μεξικό», το «Καλοκαίρι της ελευθερίας» με την τότε σύζυγό του Μέλανι Γκρίφιθ. Το 2011 ένωσε και πάλι τις δυνάμεις του με τον Αλμοδόβαρ για το φιλμ «Το δέρμα που κατοικώ» όπου σπάει το καλούπι του λατίνου εραστή στο Χόλιγουντ που κουβαλούσε μέχρι τότε. Ταυτόχρονα αφήνει και πιο χαλαρές πλευρές του να φανούν δανείζοντας τη φωνή του στην τριλογία του παιδικού «Σρεκ». Στη νέα του φάση, υποδύεται τον Πάμπλο Πικάσο στη σειρά του National Geographic «Genius», κερδίζοντας υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα και βραβείο Emmy. Η υποκριτική του ωριμότητα βαθαίνει στο «Πόνος και δόξα» του αγαπημένου του Αλμοδόβαρ που του χάρισε υποψηφιότητα για Οσκαρ Α’ Ανδρικού Ρόλου το 2019, βραβείο Γκόγια και το πρώτο του αγαλματίδιο στο Φεστιβάλ των Καννών. Παράλληλα, έκανε το ντεμπούτο του στο Netflix στο φιλμ «To ξέπλυμα» του Στίβεν Σόντερμπεργκ ενώ πριν από τον κορωνοϊό έπαιξε στο φιλμ φαντασίας για παιδιά «Dolittle».

Η πανδημία δεν τον άφησε ανεπηρέαστο αφού τον περσινό Αύγουστο ανήμερα των 60ων γενεθλίων του ανακοίνωσε πως βρέθηκε θετικός στον κορωνοϊό. Παρά τις δυσκολίες του, τον ξεπέρασε, κάτι που ήταν κρίσιμο για τον ίδιο αφού το 2017 είχε βιώσει τρεις εγχειρήσεις ανοιχτής καρδιάς και πιο πίσω, το 2009 είχε αφαιρέσει καρκίνωμα από την πλάτη του. Τότε, είχε στο πλάι του τη σύζυγό του Μέλανι Γκρίφιθ με την οποία γνωρίστηκαν στα γυρίσματα της ταινίας «Στους δύο, οι τρεις είναι πολλοί» το 1994. Δυο χρόνια αργότερα παντρεύτηκαν στο Λονδίνο, απέκτησαν την κόρη τους Στέλλα Ντελ Κάρμεν αλλά το 2014 πήραν διαζύγιο. Ο Μπαντέρας είχε ένα ακόμα διαζύγιο από τον γάμο του με την Ανα Λίζα (1986 έως 1996).

Ο Χοσέ Αντόνιο Ντομίνγκεθ Μπαντέρας όπως είναι ολόκληρο το όνομα του σταρ από τη Μάλαγα, παρά τη ζωή του κάτω από τα φώτα της δημοσιότητας στο Λος Αντζελες, δεν ξεχνά την πατρίδα του. Ετσι, έχει επενδύσει πολλά από τα χρήματα της περιουσίας του στην προώθηση ανδαλουσιανών προϊόντων όχι μόνο στην Ισπανία αλλά και την Αμερική. Ακόμα, είναι συνιδιοκτήτης του οινοποιείου Anta Banderas που παράγει ροζέ και κόκκινα κρασιά. Για τη βιομηχανία των αρωμάτων είναι αγαπημένο πρόσωπο αφού έχει συνεργαστεί στην προώθηση αρκετών σκευασμάτων.