Σύγχυση και πανικός

Σύγχυση και πανικός

Βιαστήκαμε (βιάστηκαν, για την ακρίβεια) να θεωρήσουμε ότι τελειώσαμε με τον εφιάλτη; Βιαστήκαμε και βιάστηκαν. Και επειδή, αυτή την ώρα, ίσως να μην είναι ακόμη αργά για δάκρυα, είναι ακριβώς η στιγμή που πρέπει – νομίζω – η κυβέρνηση να πάρει το παιχνίδι πάνω της και να εξηγήσει στον κόσμο, απλά, κατανοητά και με επιχειρήματα (με επιχειρήματα, όχι με απειλές, προσοχή!), ότι αν θέλουμε να μην καταρρεύσει η χώρα τους επόμενους δυο τρεις μήνες θα πρέπει ο καθένας χωριστά και όλοι μαζί να δημιουργήσουμε τις συνθήκες για την προστασία της.

Αν πάλι συνεχιστεί το «τουρλουμπούκι» που συχνά βλέπουμε τελευταία, τα «είπα – ξείπα» και τα «ναι μεν, αλλά, διότι, το οποίον», είναι πολύ πιθανόν να οδηγηθούμε στο μη περαιτέρω. Να μας ξανακλείσουν μέσα, κάτω από τις χειρότερες δυνατές συνθήκες, και να μην ξέρουμε από πού να κρατηθούμε πια.

Η κατάσταση είναι οριακή, αυτό μπορεί να το καταλάβει και ο καθένας. Και είναι πολλοί οι παράγοντες που έχουν συμβάλει σε αυτό. Υπάρχουν μεν οι «ψεκασμένοι» που ζουν ανάμεσά μας και διακινούν του κόσμου τις ανοησίες σχετικά με τον εμβολιασμό. Αλλά είναι και εκείνοι οι επιστήμονες που τρώγονται σαν τα σκυλιά δημοσίως για το ποιος έχει πει την καλύτερη ατάκα – πρόβλεψη για πανικό και ποιος όχι.

Ομως όλα αυτά το μόνο που κάνουν είναι να επιτείνουν τη σύγχυση και τον πανικό, και να δημιουργούν την αίσθηση ότι το πράγμα είναι στο τσακ να ξεφύγει εντελώς. Και μετά, «άντε γεια», που λέει κι ο Τσουκαλάς, ο Τάκης.

Μέτρα κατόπιν… κορωνοπάρτι

Πήρε η κυβέρνηση την απόφαση του λοιπού στα μπαρ και τα κλαμπ οι θαμώνες να είναι καθιστοί, διότι όταν είναι όρθιοι υπάρχει σοβαρός κίνδυνος για τη διάχυση της πανδημίας. Μάλιστα. Πολύ ωραίο το μέτρο (ωραίο με την έννοια της πρόληψης), πλην όμως έχω ένα μικρό ερώτημα: αυτοί που το αποφάσισαν γιατί δεν είχαν προνοήσει να το εξαγγείλουν με το άνοιγμα της εστίασης; Χρειαζόταν μεγάλη σκέψη, βασανιστική ανάλυση πιθανοτήτων, για να καταλάβει κανείς ότι από τη στιγμή που οι επιχειρηματίες που διαχειρίζονται μπαρ, κλαμπ κ.λπ. δεν είναι όλοι συνειδητοποιημένοι, αλλά πολλοί εξ αυτών είναι της άποψης «να κονομήσουμε τώρα ό,τι χάσαμε στους έξι μήνες του lockdown», τι περίμενε η κυβέρνηση ότι θα συνέβαινε; Τα κλαμπ της παραλιακής, που συγκεντρώνουν κάθε Σαββατοκύριακο εκατοντάδες ή και χιλιάδες άτομα, υπήρχε ποτέ περίπτωση να τηρήσουν κάποιο μέτρο προφύλαξης; Να πουν στα αγοράκια και τα κοριτσάκια που προσέρχονταν ότι χωρίς μάσκα δεν μπαίνεις; Ορθιος δεν σηκώνεσαι; Κάτσε και άκου τη μουσική, κουνήσου όσο θέλεις στην καρέκλα σου και ως εκεί. Οχι, φυσικά. Γι’ αυτό είναι τουλάχιστον λάθος τα εκ των υστέρων μέτρα. Αυτά τα εξαγγέλλεις πριν, πακέτο. Μαζί με ποινολόγιο. Σε έπιασα μία φορά να τα παραβαίνεις; Θα φας πρόστιμο που θα το θυμάσαι για όλη σου την επιχειρηματική καριέρα. Σε έπιασα δεύτερη φορά να τα παραβιάζεις; Εκλεισες, και χαρήκαμε που σε γνωρίσαμε. Τα υπόλοιπα είναι ημίμετρα, αθροιζόμενα στο γνωστό μπρος – πίσω των κυβερνητικών μέτρων…

Η Δέλτα και οι αποφάσεις

Ενα άλλο ζήτημα που θέλω να θίξω σχετικά με τα όσα παρακολουθούμε τις τελευταίες ώρες, ως αποτέλεσμα της νέας έκρηξης της πανδημίας, είναι και το ακόλουθο: με ενημέρωσαν ότι υπάρχει ένας σχετικός πανικός στο Μέγαρο Μαξίμου σχετικά με το τι πρέπει να γίνει στην απευκταία περίπτωση που επικρατήσει η μετάλλαξη Δέλτα της πανδημίας. Θα αναφέρω απλώς ότι ο πανικός είναι ο χειρότερος σύμβουλος για την περίπτωση. Ο πρόεδρος Κυριάκος οφείλει να πιάσει το νήμα από την αρχή, να ξεκαθαρίσει λιγάκι την κατάσταση με τις εισηγήσεις που δέχεται, να κοιτάξει με ψυχραιμία τι συμβαίνει και στην υπόλοιπη Ευρώπη και να πάρει εκείνος τις απαραίτητες αποφάσεις. Δεν θα είναι κατ’ ανάγκην όλες σωστές, προφανώς θα υπάρξουν και λάθη, όμως, αν αφήσει το πράγμα στους γύρω γύρω, ένα είναι βέβαιο: θα πάμε κατευθείαν στα βράχια. Εξάλλου, για ό,τι κάνει ή δεν κάνει η κυβέρνηση, αυτός τα χρεώνεται όλα εις ολόκληρον, που λένε και οι δικηγόροι. Οπότε δεν έχει πολλές επιλογές, για την ακρίβεια έχει μία επιλογή – τη συγκεκριμένη.

Η κατάσταση είναι οριακή – το προανέφερα. Κανείς σε λίγο δεν θα θυμάται τον «χ» υφυπουργό, που ψέλλισε κάπου, κάτι για την πανδημία και τα μέτρα και εν συνεχεία αποδείχθηκε ότι δεν ήταν ακριβώς έτσι τα πράγματα. Ολοι όμως θα θυμούνται τον πρόεδρο Κυριάκο που διόρισε τον συγκεκριμένο υφυπουργό και του ανέθεσε να ασχολείται με πολλά και διάφορα, διότι τον θεωρεί μεγάλο ταλέντο (και μπορεί να είναι ο άνθρωπος, δεν αντιλέγω), και μεταξύ αυτών και με την πανδημία! Ενώ υπάρχει ολόκληρο υπουργείο απολύτως στελεχωμένο με υπουργούς και γραμματείς, και τομέα αρμοδιότητας εκ των πραγμάτων για τη διαχείριση της πανδημίας.

Ερμαφρόδιτα σχήματα

Αν, για να πω τα πράγματα με το όνομά τους και να μη θεωρηθεί ότι υπεκφεύγω με αοριστολογίες, αν λοιπόν ο Πρωθυπουργός θεωρεί ότι ο Κικίλιας υπουργός, ο Κοντοζαμάνης αναπληρωτής υπουργός, ο Θεμιστοκλέους και ο Κωτσιόπουλος (οι δύο τελευταίοι είναι γραμματείς) δεν αποδίδουν στο υπουργείο Υγείας όσον αφορά την αντιμετώπιση της πανδημίας, ας τους αντικαταστήσει. Αλλά όσο τους διατηρεί στη θέση τους, δεν γίνεται τη διαχείριση της πανδημίας να την κάνει ο υφυπουργός Σκέρτσος, όσο επαρκής και να είναι ο άνθρωπος και όσες ικανότητες και να διαθέτει. Ή θα πάει με την υφιστάμενη δομή του υπουργείου Υγείας ή θα τους στείλει όλους σπίτι τους ως ανεπαρκείς και αναποτελεσματικούς, και θα χρίσει τον Σκέρτσο υπουργό Υγείας. Και τα δύο μαζί δεν γίνονται. Ποτέ και πουθενά, σε καμία ιστορική περίοδο, τα ερμαφρόδιτα σχήματα δεν απέδωσαν. Οπως και αν ονομάστηκαν. Ακόμη και «επιτελικό» κράτος…

Χωρίς «γραμμή»

Επίσης, ένα άλλο θεμελιώδες ζήτημα για τη λειτουργία της κυβέρνησης είναι η αδυναμία ελέγχου των μελών της, που, μη δουν μικρόφωνο μπροστά τους, πέφτουν με τα μούτρα στις δηλώσεις. Και να πεις ότι έχουν μια κατευθυντήρια γραμμή; Οτι κοινολογούν κάτι το οποίο έχει προηγουμένως συμφωνηθεί και έχει δοθεί εντολή για να βγει προς τα έξω; Οχι, φυσικά. Ο καθένας λέει ό,τι του κατέβει ή, για να είμαι ακριβέστερος, ό,τι εκείνος νομίζει πως αποτελεί και τη «γραμμή».

Ποιο είναι το αποτέλεσμα όλων αυτών; Η συντήρηση του κλίματος σύγχυσης που κυριαρχεί πλέον στην κοινωνία, η οποία δεν ξέρει πραγματικά τι να πιστέψει.

Δεν είναι – πρέπει να το αναγνωρίσουμε αυτό – καινούργιο το πρόβλημα. Και κατά το παρελθόν έχει παρουσιαστεί, με άλλες κυβερνήσεις. Αλλά εδώ φαίνεται πως έχει ξεπεραστεί κάθε όριο. Διερωτώμαι, αλήθεια, δεν γίνεται να τους μαζέψουν; «Αφού δεν έχουν νέα ευχάριστα να πουν, καλύτερα να μη μας πουν κανένα» – παραφράζω ελαφρώς τον στίχο του Σαββόπουλου από τον «Αγγελο – εξάγγελο», επειδή πιστεύω πως ταιριάζει απόλυτα με την περίσταση.

Ομως, αφού επιμένουν, είναι επιτακτική ανάγκη να γίνει μια προσπάθεια να μαζευτούν κάπως. Αν δεν θέλουν να καταντήσουν, σύντομα, η χλεύη των ηττημένων…