Παράθυρο ελπίδας

Κασελάκης, Γιαννόπουλος, Καββαδάς, Λαρεντζάκης, Κατσίβελης, Χρυσικόπουλος, Ρογκαβόπουλος. Επτά από τους 12 παίκτες της ελληνικής ομάδας, που κόντρα σε όλα τα προγνωστικά βρέθηκε 40 λεπτά μακριά από το Τόκιο, προέρχονταν από την Εθνική των παραθύρων. Από εκείνη την Εθνική που τα τελευταία τέσσερα χρόνια πάλευε (και κατάφερνε) να κερδίσει προκρίσεις για ευρωπαϊκά και παγκόσμια πρωταθλήματα χωρίς τη βοήθεια των πρωτοκλασάτων διεθνών από το ΝΒΑ και την Ευρωλίγκα. Από εκείνη την Εθνική που χλευάστηκε από πολλούς.

Ομως η δουλειά που έκαναν όλα τα παιδιά που φόρεσαν το εθνόσημο την τελευταία τετραετία υπό την καθοδήγηση του Θανάση Σκουρτόπουλου και των συνεργατών του ήταν αυτή ακριβώς που επέτρεψε στην Εθνική όχι μόνο να διασώσει την αξιοπρέπειά της στο προολυμπιακό του Καναδά, αλλά και να αγγίξει το θαύμα.

Την κρίσιμη ώρα, στον τελικό με την Τσεχία, οι πολλές απουσίες βασικών παικτών κόστισαν, διότι έλειψε η κλάση και η εμπειρία τους. Αλλά η ομάδα έφτασε ως εκεί, επειδή οι παίκτες που κλήθηκαν να αντικαταστήσουν τους απόντες δεν έπεσαν κατευθείαν στα βαθιά. Αντιθέτως, είχαν συναίσθηση του τι σημαίνει να παίζεις στην Εθνική ομάδα, επειδή είχαν ήδη αποκτήσει παραστάσεις και είχαν μάθει ως ένα βαθμό να λειτουργούν μαζί στο γήπεδο φορώντας τη φανέλα της στα προηγούμενα προκριματικά τουρνουά.

Αυτή η δεξαμενή παικτών που δημιουργήθηκε για να ανταποκριθεί η Εθνική στις ανάγκες των παραθύρων της FIBA φανέρωσε τη χρησιμότητά της στη μακρινή Βικτώρια. Δεν λύνει το πρόβλημα, διότι έτσι κι αλλιώς πρέπει να γίνουν πολλά ώστε να εξασφαλιστεί η συνέχεια του ελληνικού μπάσκετ και η διατήρησή του σε υψηλό επίπεδο όταν και οι τελευταίοι 30άρηδες αποχωρήσουν κάποια στιγμή. Δίνει όμως μια ελπίδα, φανερώνοντας ότι το μπάσκετ στη χώρα μας έχει μεγαλύτερο βάθος απ’ όσο ίσως φανταζόμαστε.