Προνόμια και απαγορεύσεις

Οταν ψηφίστηκε ο αντικαπνιστικός νόμος, στα τηλεπαράθυρα έβγαιναν σχεδόν καθημερινά ιδιοκτήτες χώρων εστίασης οι οποίοι περιέγραφαν ένα σκηνικό καταστροφής που θα έφερνε η εφαρμογή του. Διερωτώνταν πώς θα υποχρεώσουν τον πελάτη που καπνίζει να σβήσει το τσιγάρο και δήλωναν βέβαιοι πως αυτή η απαγόρευση θα φέρει μείωση του τζίρου. Η κυβερνητική πυγμή όμως που επιδείχθηκε στο συγκεκριμένο θέμα αλλά και η αταλάντευτη διάθεση για καθολική εφαρμογή του νόμου έχουν οδηγήσει πλέον σε πλήρη συμμόρφωση. Ο πελάτης που θέλει να καπνίσει απλά βγαίνει έξω. Τέλος συζήτησης.

Παρόμοια επιχειρήματα, χωρίς καμία διάθεση συμμόρφωσης, ακούστηκαν στον διάλογο για τα «προνόμια των εμβολιασμένων». Κατ’ αρχάς από πασίγνωστο σεφ, ο οποίος σε σειρά τηλεοπτικών του εμφανίσεων εξηγούσε πως «δεν μπορεί να κάθεται να ελέγχει τους πελάτες» (ελπίζω πάντως να ελέγχει ταυτότητες πριν δώσει σε ανήλικους αλκοόλ). Τη σκυτάλη πήρε ο πρόεδρος της ΓΣΕΒΕΕ, ο οποίος διερωτήθη «θα κάνω στην επιχείρησή μου face control;» χαρακτηρίζοντας το πιστοποιητικό εμβολιασμού «προσωπικό δεδομένο», ενώ άλλοι στο πάνελ χαρακτήριζαν «προσωπικό δικαίωμα την επιλογή του μη εμβολιασμού».

Η αλήθεια είναι ότι προ πολλού σε αυτή τη χώρα έχει μπερδευτεί η έννοια των δικαιωμάτων, αλλά και τα όρια για το πού αρχίζει το δικαίωμα του ενός και πού τελειώνει του άλλου. Φέρ’ ειπείν για πολλούς είναι αδιάφορο εάν το αναφαίρετο δικαίωμα στην απεργία και στη συνάθροιση καταστρατηγεί το αναφαίρετο δικαίωμα κάποιου άλλου στην ελεύθερη πρόσβαση στην πόλη και στον χώρο εργασίας του. Κάπως έτσι κάποιοι θεωρούν αναφαίρετο δικαίωμά τους να μην εμβολιαστούν παραγνωρίζοντας το δικαίωμα των υπολοίπων να μην ζουν σε καραντίνα. Δειλά η κυβέρνηση παρακολουθεί να εκτυλίσσεται ο δημόσιος διάλογος ανακοινώνοντας το πολυσυζητημένο Freedom_pass των 150 ευρώ για νέους 18-25 ετών, το οποίο συγκέντρωσε πυρά ένθεν και ένθεν για εντελώς διαφορετικούς βέβαια λόγους.

Τα εξ αριστερών κινήθηκαν στον συνήθη αντιπολιτευτικό τόνο του «όχι σε όλα» με μια ταυτόχρονα χιουμοριστική essence, αφού κάποιοι που μοίραζαν επιδόματα σχεδόν πάνω από την κάλπη έκαναν λόγο για «εξαγορά των νέων».

Και στην αντίπερα όχθη όμως διατυπώθηκαν ενστάσεις για τη νοοτροπία προηγούμενων δεκαετιών που θύμισε το μοίρασμα χρημάτων (των φορολογουμένων) για κάτι που αποτελεί υποχρέωση κάθε πολίτη. Και μια και ο λόγος για χρήματα, ας σημειωθεί πως μια νοσηλεία σε ΜΕΘ στοιχίζει στο σύστημα 3.000-5.000 ευρώ ανά ασθενή ανά ημέρα, όπως εξήγησε ο εξαίρετος επιστήμονας Θεόδωρος Βασιλακόπουλος. Συνεπώς, στα λογύδρια που αναπτύσσονται περί «προσωπικών δικαιωμάτων» του πολίτη ίσως πρέπει να μπει και ένας αστερίσκος για τις κοινωνικές του υποχρεώσεις.

Οι αενάως ανήλικοι αντιρρησίες ας προσπαθήσουν να ενηλικιωθούν για να επιτρέψουν στους υπόλοιπους να ζήσουν, να εργάζονται σε δουλειές που δεν κλείνουν, να ζουν σε χώρα που δεν είναι σε lockdown και να μην πληρώνουν φόρους που πηγαίνουν σε νοσηλείες οι οποίες θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί. Ταυτόχρονα η κυβέρνηση οφείλει απέναντι σε όλα αυτά να είναι ανυποχώρητη, χωρίς χάιδεμα κάθε σηκωμένης γροθιάς. Το ίδιο ισχύει και για την αντιπολίτευση, η οποία κάποια στιγμή πρέπει να πάρει στο θέμα μια σαφή θέση. Διότι όλα τα άλλα επιχειρήματα που αναπτύσσει και η κριτική που κάνει προσκρούουν και ακυρώνονται από μία λέξη: Πολάκης.