Πολλές κραυγές, απλές αλήθειες

Το νέο εθνικό Ταμείο Επικουρικής Κεφαλαιοποιητικής Ασφάλισης δίνει την αφορμή σε εκ συστήματος αντιφρονούντες να επαναλάβουν κλισέ της τελευταίας 30ετίας. Επιμένουν, δυστυχώς, να επιχειρηματολογούν όχι στη βάση των πραγματικών γεγονότων, υπολογισμών και προβλέψεων της πρότασης Τσακλόγλου, αλλά επί μυθευμάτων, ψεμάτων και άλλων δράκων που οι ίδιοι εφευρίσκουν. Μερικές αλήθειες στη συνέχεια.

Θα διαχειρίζονται ιδιωτικές-ασφαλιστικές εταιρείες την ασφαλιστική αποταμίευση του 6% επί των ακαθαρίστων αμοιβών; Οχι. Γεγονός που έχει, άλλωστε, «εκνευρίσει» (και με το δίκιο τους) τις εν Ελλάδι ασφαλιστικές. Διαχειριστής (άρθρο 4) είναι νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου (ΝΠΔΔ), δηλαδή το ίδιο το κράτος, που εγγυάται πλήρως το αποταμιευμένο κεφάλαιο. Οπως κάνει (υποτίθεται) και σήμερα.

Θα μειωθούν οι σημερινές επικουρικές; Οχι! Θα συνεχίσει να τις πληρώνουν τα επικουρικά ταμεία και το κράτος (άρθρο 59). Με την επιφύλαξη βεβαίως ότι, όπως λέει ο παλαιός νόμος, θα πρέπει να συλλέγουν επαρκή χρήματα από τους εργαζομένους. Κάτι που δεν είναι καθόλου διασφαλισμένο λόγω των δυσμενών δημογραφικών εξελίξεων.

Θα είναι μειωμένες οι νέες επικουρικές; Οχι! Ολες οι μελέτες, αλλά και η εμπειρία άλλων κρατών, δείχνουν ότι κάθε ευρώ που αποταμιεύεται και κεφαλαιοποιείται, αξίζει, στο μέλλον, περισσότερα χρήματα. Τώρα, οι κρατήσεις των εργαζομένων «χάνονται» γι’ αυτούς, αφού «διανέμονται» στους συνταξιούχους. Απαιτείται βεβαίως αυστηρός έλεγχος και διαφάνεια. Σε κάθε περίπτωση το κράτος εγγυάται το κεφάλαιο (άρθρο 60). Υπενθυμίζω ότι ακόμη και στην περίπτωση των «δομημένων ομολόγων» δεν χάθηκε κανένα ευρώ. Υπάρχουν άλλωστε δύο εταιρείες που διαχειρίζονται είκοσι χρόνια τώρα, κεφάλαια ασφαλισμένων με πραγματική ετήσια απόδοση 2,9% και 3,7% αντιστοίχως.

Συνιστά ο ΟΟΣΑ να κλείσουν τα κεφαλαιοποιητικά ταμεία άλλων κρατών; Οχι! Στη σελ. 81 της έκθεσης Pensions Outlook 2020 σημειώνεται: «Οι περισσότερες χώρες, ακολουθούν την πρόταση του ΟΟΣΑ για διασπορά κινδύνου στη χρηματοδότηση συντάξεων, χρησιμοποιώντας διανεμητικό και δημόσιο και ιδιωτικό κεφαλαιοποιητικό σύστημα». Ο,τι θα κάνουμε κι εμείς.

Θα κοστίσει 56 δισ. στον κρατικό προϋπολογισμό; Οχι! Προφανώς το κράτος δεν θα συνεχίσει να ρίχνει στο ταμείο (δίχως πάτο) του ασφαλιστικού τα χρήματα που θα αποταμιεύονται στους ατομικούς λογαριασμούς (άρθρο 46) και ο καθένας μας θα μπορεί, όποτε θέλει, να βλέπει πού βρίσκονται τα χρήματά «του» (άρθρο 61). Αυτό είναι το «κόστος», συνολικά, στα επόμενα πενήντα χρόνια. Από την άλλη, όμως, το κράτος θα εισπράξει σε περισσότερους φόρους τις αποδόσεις που θα υπάρξουν με την επένδυση στην εργασία και την οικονομία των κεφαλαίων του νέου επικουρικού.

Είναι καλύτερο το προτεινόμενο νέο σύστημα; Ναι! Κυρίως επειδή δεν κοροϊδεύει τους νέους ασφαλισμένους, αφού τους «φυλάει» και διαχειρίζεται με υπεύθυνο τρόπο (άρθρα 19, 47 κ.ά.) τα χρήματα που τους παρακρατεί. Ούτε θα είναι στο χέρι των πολιτικών να ανεβοκατεβάζουν τις συντάξεις, ανάλογα με το εκλογικό τους συμφέρον. Εξέλιξη που θα βοηθήσει, ελπίζω, να ανακτηθεί η εμπιστοσύνη των νέων εργαζομένων στο σύστημα. Και μόνον αυτό, αξίζει όσο όλα τα «επιχειρήματα» και οι ανεδαφικές αιτιάσεις της αντιπολίτευσης.

Ο Μπάμπης Παπαδημητρίου είναι δημοσιογράφος και βουλευτής