Χωρίς μάσκες

Μαζί με εμάς που βγάλαμε τις μάσκες, στον δεύτερο γύρο άλλαξε πρόσωπο και το Euro. Τόσο από πλευράς ποιότητας, όσο και από πλευράς ενδιαφέροντος και συγκινήσεων. Πολλά βέβαια για το πώς θα θυμόμαστε τη διοργάνωση θα εξαρτηθούν από τις ομάδες που θα μείνουν όρθιες στην τελική ευθεία και από το αίσθημα δικαιοσύνης – ποδοσφαιρικής και ψυχολογικής – που θα αποδοθεί ή δεν θα αποδοθεί.

Από το 13,89% στην πρώτη φάση – πέντε ματς πάνω από το μέτριο στα 36 – εκτοξευτήκαμε σχεδόν στο 50%: δυο πραγματικά αξέχαστα και κολλητά (Ισπανία – Κροατία και Ελβετία – Γαλλία) κι άλλα δύο που παρακολουθούνταν με διαρκές ενδιαφέρον και ευχαρίστηση (Δανία – Ουαλία και Ιταλία – Αυστρία). Μόνο ένα, στην πραγματικότητα, απογοήτευσε, στη φάση των «16», κι αυτό λόγω της υπερβολικά συντηρητικής στάσης των Βέλγων και της αδυναμίας των Πορτογάλων, και ιδίως του προπονητή τους, να σπάσουν το καλούπι τους. Από τις ομάδες που πέρασαν, τις εντυπώσεις κέρδισαν (με σειρά προτεραιότητας) η Ελβετία, η Τσεχία και η Δανία, όσο κι αν, σήμερα, ως λογικά φαβορί για να πάνε ως το τέλος εμφανίζονται, από την αριστερή πλευρά του ταμπλό ο νικητής του Βέλγιο – Ιταλία (50-50) κι από την τζονσονική δεξιά η Αγγλία (70% στις πιθανότητες, 30% στις εντυπώσεις). Αξια της μοίρας της υπήρξε η Ολλανδία και άξια ειδικής μνείας η Γαλλία που, ό,τι και να προσπαθούν να βρουν οι κάθε είδους «αναλυτές» (ξεκινώντας από τους ίδιους τους Γάλλους), αποκλείστηκε όχι γιατί ήταν λιγότερο καλή από οποιαδήποτε άλλη ομάδα (και από την εκδοχή της που στέφθηκε παγκόσμια πρωταθλήτρια πριν από δυο χρόνια) αλλά γιατί οι θεοί, της μπάλας ή της γεωπολιτικής, αποφάσισαν να της δώσουν ένα μάθημα ταπεινότητας. Και ειδικά στον Εμπαπέ, που, εκτός από όλα τα γκολ που δεν έβαλε, έκανε και το λάθος από το οποίο προήλθε η in extremis ελβετική ισοφάριση. Καλά το είπε ο Πελέ, που τον έχει υιοθετήσει: μετά από αυτό το μάθημα, αρχίζει μια άλλη σελίδα (προσθέτω: όχι αναγκαστικά λιγότερο ένδοξη).

Κατά τα άλλα, είχαμε καλύτερες από κάθε φορά διαιτησίες, θετικά καθοριστική επίδραση του var (δεν νομίζω πια κανείς να θέλει να γυρίσουμε στις εποχές που δεν δινόταν το ένα μέτρο μέσα σουτ του Λαμπάρντ και μετρούσαν τα ένα μέτρο οφσάιντ γκολ του Φαν Νιστελρόι) και πολύ ωραία ατμόσφαιρα στις εξέδρες αλλά και μεταξύ των παικτών. Σαν η πανδημία να μαλάκωσε τα πάθη – αλλά, ελπίζουμε, να μας ετοιμάζει για νέα, μέσα στο γήπεδο και με γυμνό πρόσωπο.