Απροστάτευτη ακόμη και νεκρή

Ενα κορίτσι γράφει στο ημερολόγιό του. Γιατί; Γιατί έχει την ανάγκη να καταγράψει τις σκέψεις της – ή τις μη-σκέψεις της: αυτά που αισθάνεται και αυτά που δεν ξέρει αν αισθάνεται, που φοβάται να πει ή και να ομολογήσει στον εαυτό της. Αυτά που διαγράφονται αχνά ακόμα σε κάποιο εσώτερο σημείο της ψυχής της, ασχημάτιστα ίσως ακόμα, ίσως παροδικά αλλά και ίσως για να μείνουν εκεί για πάντα. Δεν χρειάζεται να δικαιολογηθεί γι’ αυτά, ούτε να λογοκριθεί, ούτε να απολογηθεί που τα είπε, ούτε να προστατευθεί επειδή τα είπε. Γιατί πιστεύει ότι εκεί, μέσα σ’ αυτές τις σελίδες, βρίσκεται ο δικός της ιδιωτικός χώρος, ο απολύτως και μόνο δικός της, ο απαραβίαστος και ασφαλής.

Ασφαλής, από κάτι που ίσως την απειλεί. Από τον έξω κόσμο. Από το μωρό που κλαίει, τους γονείς που την κοιτούν με κάποια επιμονή, με κάποια κρυμμένη ανησυχία στο βλέμμα τους, από τα πεθερικά, τους αιώνιους απανταχού παρόντες γείτονες και από εκείνον με τον οποίο υποτίθεται ότι μοιράζεται τα πάντα: μοιράζεται (μα το είπαν, το ορκίστηκαν!) κάθε τι που θα την κάνει να νιώθει απαραβίαστη, αγαπημένη, ευτυχισμένη. Και ασφαλής.

Δεν παρακολουθώ την «υπόθεση» της δολοφονίας της Caroline Crouch γιατί πρόκειται, απ’ ό,τι καταλαβαίνω, για μια ακόμα υπόθεση που περιμένει τη δικαστική της ετυμηγορία – πρόκειται δηλαδή ακόμα για υπόθεση. Φοβάμαι τις οποιεσδήποτε άλλες ετυμηγορίες γιατί δεν υπάρχουν ένοχοι πριν από μια αμετάκλητη δικαστική απόφαση, γιατί ζούμε σε ένα κράτος δικαίου. Αυτό που υπάρχει σίγουρα, και είναι το μόνο σίγουρο, είναι οι νεκροί. Ο θάνατος, ναι, είναι αμετάκλητος. Είναι σίγουρα νεκρή η κοπέλα που έγραφε στο ημερολόγιό της γιατί εκεί (και ίσως μόνον εκεί) αισθανόταν ασφαλής, μακριά από τα μάτια του κόσμου, μακριά από τη βία του κόσμου. Και οι νεκροί, το ξέρουμε δα, είναι οι πιο ανυπεράσπιστοι απ’ όλους.

Η δημοσιοποίηση των ημερολογίων της δολοφονημένης κοπέλας, επιλεκτική ή ολική, δεν είναι (απ’ όσα διαβάζω από έγκυρους νομικούς) παράνομη – παράνομα δεν είναι πολλά πράγματα. Αλλά να που το ελάχιστο μέρος εκείνο (πόσο μικρό, πόσο ασήμαντο χώρο παίρνει ένα ημερολόγιο μέσα σε ένα σπίτι με μωρό, κατοικίδια, φιλοδοξίες κι ελπίδες, δημοσιοποιημένες φωτογραφίες και αδημοσιοποίητες εντάσεις), το μόνο ίσως μέρος όπου η Caroline Crouch αισθανόταν ασφαλής, παραδίδεται στα μάτια και τις γλώσσες που ήθελε να κρατήσει μακριά. Να που η κοπέλα, της οποίας το μικρό όνομα πιπιλίζουμε με τόση άνεση λες και την ξέραμε, δεν είναι ασφαλής ούτε μετά τη δολοφονία της. Να που, ακόμα και νεκρή, δεν μπορούμε να την προστατεύσουμε.

Η Καρολίνα Μέρμηγκα είναι συγγραφέας