Ρακέτα να πάρεις{CR}

Ζακέτα να πάρεις, ή ρακέτα; Μια ρακέτα τένις, κατά προτίμηση – στο πινγκ-πονγκ δεν φτάσαμε ακόμα σε κανέναν διάσημο τελικό, οπότε δεν μπορεί να υπάρξει μίμηση. Αλλά στο τένις, με τον Τσιτσιπά και τη Σάκκαρη να έχουν αγγίξει τον τίτλο στο Ρολάν Γκαρός είναι φυσικό να γεμίσει ο τόπος με φερέλπιδες τενίστες. Καλώς να συμβεί κι αναμενόμενο. Εξάλλου είναι παλαιό αλλά και μοντέρνο άθλημα, φιλελεύθερο – έχεις δει ποτέ «αγωνιστές του λαού» να παίζουν τένις; Σπάνιο, διότι υπάρχει ο φόβος να απορροφήσει το μπαλάκι την ταξική συνείδηση του παίκτη, οπότε και να χάσει η Βενετιά βελόνι.

Παρότι έχει γεμίσει με σχετικά γήπεδα όλη η Ελλάδα, το τένις είναι – λένε – «αριστοκρατικό άθλημα». Δεν είναι για κομισάριους που φοβούνται μην κατηγορηθούν για μικροαστική παρέκκλιση. Εδώ τον Μαγιακόφσκι τον στιγμάτισαν διότι από μια ερωμένη του στο Παρίσι, την Τατιάνα Γιάκοβλεβα, δέχτηκε ως δώρο μιαν ακριβή πένα. Αλλά και ο Ζαχαριάδης που είχε το χόμπι να μαζεύει ωραίες πένες γραψίματος κατηγορήθηκε για μικροαστικές συνήθειες στην Εβδομη Ολομέλεια. Σκέψου να είχε τη μανία να μαζεύει ρακέτες ή κίτρινα μπαλάκια τένις – θα έκανε διακόσια χρόνια να αποκατασταθεί.

Και αυτά φαίνονταν λογικά πράγματα το 1956, αν σκεφτείς ότι τώρα, το 2021, ο Κιμ, στη Βόρεια Κορέα, σε φυλακίζει αν φοράς δυτικό μπλουτζίν, ενώ πρόσφατα εκτέλεσε έναν άνθρωπο διότι πουλούσε CDs με τραγούδια της Νότιας Κορέας. Πού, δηλαδή, να πουλούσε και τραγούδια του Δυτικού Μίκη – τότε ο Κιμ θα πετούσε όλη την οικογένεια του δράστη στα λιοντάρια, για παραδειγματισμό. Και σκέψου τι θα πάθαινε κάποιος σε αυτή τη χώρα, αν πήγαινε να κάνει διαδήλωση επειδή δεν συμφωνούσε με κάποιο εργατικό νομοσχέδιο. (Η διαδήλωση είναι κι αυτή αριστοκρατικό άθλημα, μπορεί να συμβεί μόνο στις δυτικές δημοκρατίες.)

Δεν ξέρω αν παίζουνε καν τένις στη Βόρεια Κορέα, αυτό το αστικό παιχνίδι με τις ιμπεριαλιστικές ρακέτες και τα μπαλάκια στο χρώμα των κίτρινων γιλέκων. Και αν συμβαίνει, κάποια μαοϊκή ερμηνεία θα υπάρχει – ίσως να ξέφυγε και καμιά παράγραφος στον Γκράμσι, τουλάχιστον για το τένις που έπαιζαν στον Κήπο των Φίτζι-Κοντίνι, στη Φεράρα, τη δεκαετία του ’30. (Θυμάμαι πόσο ανεπανάληπτα όμορφοι ήταν, στην ομώνυμη ταινία του Ντε Σίκα, η Ντομινίκ Σαντά και ο Χέλμουτ Μπέργκερ ντυμένοι στα λευκά του τένις – πριν από σαράντα εννιά χρόνια.) Τώρα, πού γράφει ο Μαρξ για το ποια ρούχα επιτρέπονται στους υπηκόους, ποια τραγούδια και ποια αθλητικά παιχνίδια, ας μας το πει κάποιος διότι δεν μπορούμε να το βρούμε στα γραπτά του.

Αλλά εδώ προκύπτει και ένα άλλο θέμα, που το ερμηνεύουν ιδεολογικά: η αριστεία. Για να φτάσεις εκεί όπου έφτασαν ο Τσιτσιπάς και η Σάκκαρη, πρέπει να είσαι άριστος σε αυτό που κάνεις, ο κρείσσων, ο πιο άξιος – ναι, αλλά πώς γίνεται απ’ την άλλη στην Κίνα να έχουν εφαρμόσει πλέον την «αξιοκρατία», δηλαδή διαλέγουνε – υποτίθεται – για τις σημαντικές θέσεις όχι με βάση την ταξική καταγωγή, αλλά τους καλύτερους, τους γνώστες, τους πιο μορφωμένους και ικανούς, και εδώ σε μας κάποιοι ιδεολογικά συγγενείς των Κινέζων επιμένουνε στη μισαριστεία; (Απλώς δεν βγάζεις άκρη.)

Ομως, επιπλέον, οι μεγάλοι τενίστες μας δημιουργούν σε κάποιους κι άλλο πρόβλημα: λαμπρύνουν το όνομα της Ελλάδας στην οικουμένη κι αυτό κάνει τον μιζεραμπιλισμό να υποφέρει. Εκείνους που δεν ήθελαν τους Ολυμπιακούς Αγώνες κι ονειρεύονται μιαν Ελλάδα μίζερη, ανήμπορη, περιφρονημένη, μήπως και μπορέσουν, τότε, να υπάρξουνε κι αυτοί, κι ευχαριστηθούν ρεβάνς διά τρίτων. Αν νικούμε σε οποιοδήποτε μέτωπο, ακόμα και στο τένις, στενοχωριούνται, σκυθρωπάζουν, πάσχουν. Από πού κι ως πού, δηλαδή, η μικρή Ελλάδα, χωρίς ιδιαίτερη παράδοση, στα τελικά του Ρολάν Γκαρός; Απαράδεκτο.

Διότι μιλάμε για ένα άθλημα «αριστοκρατικό». Και για διάκριση στα υψηλότερα διεθνώς επίπεδα. Τόση γκαντεμιά; Δεν φτάνει που πήγε καλά ο εμβολιασμός, να έχουμε και τις νίκες του Τσιτσιπά από πάνω, που υπονομεύουν το όραμα ερειπίων της Αχτσιόγλου; Πέραν του ότι παρακολουθώντας τα ημιτελικά και τον τελικό στην τηλεόραση καταλαβαίνει ο καθείς ότι στο τένις (όπως και στη ζωή εν γένει) δεν χωρούν οι μελοδραματισμοί περί του όλοι δικοί μας είμαστε και ότι όλοι μπορούν να τα κάνουν όλα, κι ότι χωρίς προσόντα μπορείς να πας μπροστά αρκεί να συνδικαλιστείς ή να κολλήσεις αφίσες (με τη δέουσα υποταγή) – όχι. Στο τένις, όπως παντού, δεν υπάρχει έλεος. Ακόμα και εντελώς ερασιτεχνικά να παίξεις, σε συνοικιακό γήπεδο και χωρίς καμιά φιλοδοξία, πάλι, αν δεν έχεις τα κότσια, τη δεξιότητα και το τάλαντο, δεν καταφέρνεις τίποτε – εκεί δεν έχει επειδή είμαι ιδεολόγος, άρα τα ξέρω όλα εκ γενετής και τα καταφέρνω παντού. Αυτή η αυταπάτη, που θρέφει ακόμα διάφορο κόσμο, στην ουσία δεν έχει πουθενά αντίκρισμα, πια, παρά μόνο σε κάποιους λαϊκίστικους βιοτόπους. Το ότι διάβασες μισό «προοδευτικό» βιβλίο δεν σημαίνει πως μπορείς να κάνεις ένα έστω ανεκτό σερβίς. Ούτε να γράψεις μελέτη για τη γλώσσα (όπως έκανε ο Στάλιν) διότι ο ηγέτης είναι πάνσοφος και ξέρει ακόμα και γλωσσολογία καλύτερα απ’ τον Γιάκομπσον. Σαν τον Πούτιν που βγαίνει πρωταθλητής σε όλα τα αθλήματα αλλά ανακηρύχτηκε και ως ο «ωραιότερος άντρας στην Ρωσία» – αυτό, πια, πού το βάζεις;

Το χειρότερο: είναι ατομικό άθλημα το τένις. Μα, υπάρχει το άτομο; Υπάρχει ατομική ευθύνη; (Στο τένις ή στο εμβόλιο;) Υπάρχει το ταλέντο, ο πολύχρονος μόχθος, η αφοσίωση, η θυσία; Δεν είναι όλα συλλογικά, δεν είναι συλλογικότητες, δεν είναι μηχανιστικά, πατάς το κουμπί και βγαίνει η χοντρή; Η Σάκκαρη, δηλαδή, δεν βγήκε μέσα από μηχανισμούς; Ο Τσιτσιπάς δεν είναι βιομηχανικό παράγωγο του προτσέσου; Δεν ανήκει στο εποικοδόμημα;

(Ρακέτα να πάρεις.)