Οπορτουνιστές

Ο κόσμος του αθλητισμού είναι γεμάτος κουτάκια προκατάληψης και εμμονών γιατί κινείται στη σχολή της επίπεδης σκέψης που λειτουργεί με οπορτουνιστικά αντανακλαστικά.

Ενα χαρακτηριστικό παράδειγμα: αν η Γερμανία κατακτήσει στις 11 Ιουλίου το Euro οι ειδήμονες θα θέσουν για εκατομμυριοστή φορά ως σημείο αναφοράς της ανάλυσής τους τη ρήση του Γκάρι Λίνεκερ, θα αναλύσουν την πολιτική ενσωμάτωσης των μεταναστών στη γερμανική κοινωνία με όχημα το λαοφιλές άθλημα και θα καταλήξουν στην Ανγκελα Μέρκελ και τις μεγάλες στιγμές της Μάνσαφτ επί των ημερών της. Τόσο προβλέψιμα όλα.

Οπως προβλέψιμες ήταν οι αντιδράσεις για τα αίτια της κατάρρευσης του Κρίστιαν Ερικσεν. Εστίασαν στα πολλά παιχνίδια των παικτών που θέτουν σε κίνδυνο την υγεία τους χωρίς κανείς απ’ όλους αυτούς, πολλοί εκ των οποίων είναι ακριβοπληρωμένοι αναλυτές, πρώην διεθνείς ποδοσφαιριστές, αλλά και το διεθνές συνδικαλιστικό όργανο των παικτών – οι υπόλοιποι ανήκουν στην ειδική τάξη που δημιούργησε ο αείμνηστος Γεώργιος Παπανδρέου στην ελληνική Βουλή -, να μπει στον κόπο να αναζητήσει τη στατιστική του δανού παίκτη.

Το τελευταίο 90λεπτο που αγωνίστηκε ο Ερικσεν στην Ιντερ σε παιχνίδι της Serie A ήταν στις 28 Φεβρουαρίου. Ηταν μόλις το δεύτερο παιχνίδι στο οποίο ο Κόντε δεν τον απέσυρε. Σε τέσσερις αναμετρήσεις στο Τσάμπιονς Λιγκ έπαιξε 99 λεπτά και στο Κόπα Ιτάλια ήταν αναπληρωματικός στα τρία από τα τέσσερα παιχνίδια.

Πού είναι λοιπόν η κούραση του Ερικσεν; Φωνάζουν όλοι, με πρώτους απ’ όλους τους ακριβοπληρωμένους προπονητές, για τα πολλά παιχνίδια όταν για τρεις μήνες πέρυσι, οι παίκτες βρίσκονταν σε καραντίνα μαζί με τον υπόλοιπο κόσμο. Ο Γκριεζμάν είχε δηλώσει πως πρώτη φορά στη ζωή του ξεκουράστηκε τόσο.

Οι οπορτουνιστές των εφήμερων τίτλων έσπευσαν να συνδέσουν την ανακοπή που υπέστη ο Ερικσεν με το εμβόλιο για τον κορωνοϊό, ή ακόμα και με την ίδια την Covid-19 χωρίς να έχει καμία σχέση ο Δανός με αυτά. Μα πόση ανοησία χωράει τούτος ο κόσμος;