Τσιριγώτης εναντίον Τσιριγώτη

Οταν είδα στην οθόνη του κινητού άγνωστο νούμερο με κωδικό +357 πολύ χάρηκα. «Κάποιος φίλος από την Κύπρο με θυμήθηκε» σκέφτηκα «που έχει αλλάξει αριθμό! Η Αντρη; Ο Πάμπος; Ο Γιαννάκης;». Το σήκωσα. «Ποιος λαλεί;» αναφώνησα παιγνιωδώς. Μία φωνή μεταλλική, μηχανική σχεδόν, σε τόνο επιτηδευμένα εγκάρδιο με καλησπέρισε. «Είμαστε από την εταιρεία επενδύσεων NJL…» (Ή KNF ή ΑΖΜ – δεν συγκράτησα τα αρχικά). «Διαπιστώσαμε από τη δραστηριότητά σας στο Facebook ότι ενδιαφέρεστε για τολμηρές επενδύσεις…». «Δεν έχω Facebook» θα μπορούσα να του απαντήσω εάν δεν του το έκλεινα ακαριαία. «Αλλά και να έχω, πώς βρήκατε στο Facebook το τηλέφωνό μου; Χωρίς να ξέρετε καν το όνομα μου;». Είχε ξυπνήσει ωστόσο μέσα μου ο φαρσέρ. «Τι καιρό κάνει εις τη νήσον; Τα αηδόνια σε αφήνουνε να κοιμηθείς στις Πλάτρες;» ρώτησα σαν άλλος Σεφέρης. «Καλώ από το Λονδίνο. Η εταιρεία μας χρησιμοποιεί απλώς κυπριακό τηλεφωνικό πάροχο… Απόστολος Τσιριγώτης ονομάζομαι. Εσείς;».

Ο συνομιλητής μου αποκτούσε κάποια υπόσταση. Τον φαντάστηκα κλεισμένο σε ένα γυάλινο κουβούκλιο για ηχομόνωση, σε μια μεγάλη αίθουσα με πλήθος συναδέλφους του, σε ένα υπόγειο στα περίχωρα του Λονδίνου, όπου είναι τα ενοίκια χαμηλότερα. Να καλεί στη βάρδια του δεκάδες, εκατοντάδες ίσως ανθρώπους, τυχαία επιλεγμένους με αλγόριθμο. Να εφαρμόζει κατά γράμμα τους κανόνες που του δίδαξαν στο σεμινάριο πριν αναλάβει καθήκοντα. Πώς να δελεάζει, πώς να αγκιστρώνει πελάτες. Μεγάλο ζόρι. Το ακριβώς αντίθετο από το να δουλεύεις σε εισπρακτική. Εκεί απαιτείς το χρέος και αν ο συνομιλητής σου αρχίσει τα σούξου-μούξου, τον πιέζεις ψυχολογικά. Απειλείς, τρομοκρατείς… Εδώ πρέπει να τον γοητεύσεις. «Πιο εύκολα πείθεις μια γυναίκα να γδυθεί, παρά κάποιον να βγάλει από το πορτοφόλι του και να σου εμπιστευτεί ένα κατοστάρικο» αποφθεγμάτιζε ένας θείος μου, παλιός έμπορος. Πόσω μάλλον από το τηλέφωνο.

«Τσιριγώτης λέγεστε; Κι εγώ Τσιριγώτης!» τον αιφνιδιάζω. «Λέανδρος Τσιριγώτης» ενδύομαι ένα όνομα από αστυνομικό του Γιάννη Μαρή. «Μήπως είμαστε συγγενείς;». Ο συνομιλητής κάνει μια ελάχιστη παύση. «Εγώ γεννήθηκα στη Σαλαμίνα» με πληροφορεί έπειτα. «Εγώ στο Αμύνταιο» εμπνέομαι την καταγωγή μου από την ετικέτα του κρασιού που πίνω. «Στο βάθος όμως προερχόμαστε και οι δύο από τα Κύθηρα. Τα Κύθηρα ποτέ δεν θα τα βρούμε…» τραγουδάω. Ο συνομιλητής μου γελάει αμήχανα. Το γεγονός πως είμαι χαλαρός – αν όχι και ελαφρώς ραμολιμέντο – τον συμφέρει. «Εχετε ακούσει για τα κρυπτονομίσματα, μπιτκόιν στα αγγλικά;» μπαίνει με φόρα στο θέμα του. «Γνωρίζω την αγγλικήν! Διαθέτω δίπλωμα λόουερ!» τον τριπλάρω ξανά. «Με τι ασχολείστε, κύριε Τσιριγώτη;». «Συνταξιοδοτήθηκα από την Εθνική Τράπεζα το 1988. Εκτοτε ασχολούμαι με τον κήπο…».

Εχω μπει στον ρόλο για τα καλά. Φοράω παντελόνι πυζάμας και φανέλα με τιράντες. Ψάχνω συνέχεια βρίζοντας τα γυαλιά μου μες στο σπίτι ενώ τα έχω ξεχάσει πάνω στο κούτελό μου. Για τα ενενήντα πέντε χρόνια μου καλά βαστιέμαι. Αν εξαιρέσεις ότι φλυαρώ με τον πάσα ένα. Ισως απλώς να μου λείπουν οι φίλοι μου, που έχουν όλοι πεθάνει…

«Για να γυρίσουμε στα κρυπτονομίσματα…». «Ωχ, μόλις ήρθε η νοσοκόμα να μου πάρει ούρα! Και δεν τα ‘χω κάνει ακόμα!» παριστάνω τον πανικόβλητο. «Καλέστε με, παρακαλώ, αύριο πρωί κατά τις έξι!». «Πιάνω δουλειά στις εννέα». «Ας είναι…» δυσανασχετώ ελαφρώς.

Δυο μέρες αργότερα, μετράμε αισίως επτά τηλεφωνήματα. Ο κύριος Τσιριγώτης να προσπαθεί να μου πουλήσει μπιτκόιν κι εγώ διαρκώς να τον διακόπτω, ζητώντας του βοήθεια στο σταυρόλεξο που λύνω, περιγράφοντάς του τις καμπύλες της νοσοκόμας. Ποιος είναι χειρότερο κωλόπαιδο; Εκείνος, που προσπαθεί να παγιδεύσει έναν υπερήλικα; Ή εγώ, που τρώω τον χρόνο ενός εργαζόμενου;

Φαντάζομαι τη σκέψη του. «Πού θα πάει; Θα το διπλαρώσω το χούφταλο!». Μπορεί όμως να τον αδικώ. «Κάνω παρέα σε έναν παππού» ίσως να λέει στη φίλη του. «Δεν θα αγοράσει – δεν θα πάρω ποσοστό – δεν βαριέσαι. Πες ότι ανάβω ένα κεράκι για τον δικό μου παππού…».