Υιέ μου, υιέ μου

Ο νέος πρόεδρος του Ισραήλ είναι ένας από τους δύο γιους του στρατηγού Χάιμ Χέρτζογκ, του ιστορικού έκτου κατά σειρά προέδρου της χώρας του τη δεκαετία του 1980, που προηγουμένως είχε λάβει μέρος σε σειρά στρατιωτικών επιχειρήσεων, είχε εκπροσωπήσει σε διπλωματικό επίπεδο τη χώρα του στο εξωτερικό και συγγράψει το ογκώδες βιβλίο «Οι αραβοϊσραηλινοί πόλεμοι». Γεννημένος σε μια φτωχογειτονιά του Μπέλφαστ από μάνα Λιθουανή, γιος ραβίνου από την Πολωνία, που το 1935 μετανάστευσε στην Παλαιστίνη, ο Χάιμ σπούδασε νομικά στο Λονδίνο. Είχε λάβει μέρος με τον βρετανικό στρατό στην απόβαση στη Νορμανδία και την εκκένωση ναζιστικών στρατοπέδων. Ευθυτενής και με ευγενή χαρακτηριστικά, κέρδιζε με την παρουσία του στα διεθνή fora και τον σεβασμό στην πατρίδα του για τις αρετές του που δεν ήταν λίγες: θάρρος, γενναιότητα, συνέπεια, πίστη και καθήκον κυριαρχούσαν στις ιδέες ενός γνήσιου σοσιαλιστή πολιτικού, όπως ήταν ο ίδιος.

Ο σημερινός πρόεδρος, είναι ένας από τους δύο γιους του Χάιμ, μέλος της Κνέσετ από το 2003 που εξελέγη με το Εργατικό Κόμμα και καθόλου τυχαία δεν ορίσθηκε από την κυβέρνηση συνασπισμού του σκληροπυρηνικού Αριέλ Σαρόν υπουργός Ανοικοδόμησης και από τον πρωθυπουργό Γιεχούντ Ολμέρ επικεφαλής της ανθρωπιστικής βοήθειας στη Λωρίδα της Γάζας.

Πολιτικός αντίπαλος του Νετανιάχου, η εκλογή του έρχεται σε ιστορικό χρόνο όταν ο δεύτερος αποδείχθηκε να πέφτει προξενώντας θόρυβο μετά σειρά ατυχών του κινήσεων που καταδίκασε η διεθνής κοινότητα σε μία περίοδο κρίσιμη για την πορεία του Ισραήλ μέσα στο κλίμα οικονομικής αστάθειας που ταλαιπωρεί την ευρωζώνη αγγίζοντας τα όρια πολιτικής αστάθειας. Στο δημογραφικό και την τρομοκρατία, που είναι οι νέοι εχθροί του Ισραήλ, μία λιγότερο ισχυρή Ευρώπη γεννά νέους κινδύνους για το μικρό αυτό κράτος στην καρδιά του μουσουλμανικού κόσμου, της μόνης γνήσιας δημοκρατίας εν μέσω τυραννικών καθεστώτων. Κανείς δεν μπορεί να αντικρούσει την ιστορική πραγματικότητα που επιβεβαιώνει πως το Ισραήλ γεννήθηκε στη μάχη. Μικρό σε πληθυσμό, μετέτρεψε για να επιβιώσει ολόκληρο το έθνος σε στρατό. Σε περιόδους ηρεμίας, το έθνος αφοσιώνεται στους κοινωνικούς του στόχους, και σε περιόδους κρίσεων ντύνεται ολόκληρο στο χακί. Το σύστημα εφεδρειών δοκιμάστηκε για πρώτη φορά το 1955 στην εκστρατεία στο Σινά. Σήμερα αξιολογείται ως ένα από τα σπουδαιότερα μυστικά των στρατιωτικών επιτυχιών του Ισραήλ.Ο νέος πρόεδρος έχει μπροστά του μια διεθνή πρόκληση που δεν αφορά μόνο την παγκόσμια ειρήνη αλλά και έναν υψηλό ανθρωπιστικό σκοπό. Την ανακούφιση ενός λαού 1,4 εκατομμυρίων, στριμωγμένων σε μια γη μόλις 365 χλμ., τη Λωρίδα της Γάζας. Θυμάμαι τα λόγια του ιστορικού ηγέτη Σιμόν Πέρες. «Η παρουσία μας στη Γάζα ήταν ένα τρομερό σφάλμα. Η γη ήταν τόσο λίγη που ήταν σαν να κλέβαμε φτωχούς» μού είχε πει, προσθέτοντας πως «οι καταυλισμοί δεν προσθέτουν τίποτα στην εθνική ασφάλεια, το αντίθετο μάλιστα γιατί δεσμεύουν μεγάλες μονάδες του ισραηλινού στρατού».

Γεννά ξανά ελπίδα η εκλογή του νέου προέδρου, κι ας είναι συμβολικός ο ρόλος του. Οπως ο ίδιος γράφει στον πρόλογο του βιβλίου του πατέρα του και υπογράφει μαζί με τον αδελφό του Μίκαελ, ήρωα της ισραηλινής αεροπορίας, για έναν στρατιώτη που έφευγε σε μια ακόμα μάχη αποχαιρετώντας την κόρη του με τα λόγια «σου υπόσχομαι κοριτσάκι μου ότι αυτός ο πόλεμος θα είναι ο τελευταίος» έφτασε η στιγμή να το κάνει πράξη.

Η Φωτεινή Τομαή είναι πρέσβης επί τιμή, ιστορικός και συγγραφέας