Αντρες και ψευτοπαλικάρια

Αν ζητούσα από κάποιον να προσδιορίσει τι είναι άνδρας, εκτός από τα προφανή και τα οποία παραλείπω για λόγους ευνόητους, τι θα μου έλεγε; Φαντάζομαι, πάνω-κάτω, ό,τι αναφέρει και το Wikipedia στο σχετικό λήμμα, και το οποίο μεταφέρω, άνευ σχολίων εδώ:

«Ανδρας ή άντρας ονομάζεται ο άνθρωπος που ανήκει στο αρσενικό βιολογικό ή κοινωνικό φύλο. Με τον όρο άνδρας αναφερόμαστε συνήθως σε έναν ενήλικα αρσενικού φύλου. Για το παιδί ή τον έφηβο αρσενικού φύλου χρησιμοποιείται η λέξη αγόρι. Οπως στα περισσότερα αρσενικά θηλαστικά, το γονιδίωμα ενός άνδρα κληρονομεί ένα χρωμόσωμα Χ από τη μητέρα του και ένα χρωμόσωμα Υ από τον πατέρα του. Το αρσενικό έμβρυο παράγει μεγαλύτερες ποσότητες ανδρογόνων και μικρότερες ποσότητες οιστρογόνων σε σχέση με ένα θηλυκό έμβρυο. Αυτή η διαφορά στις σχετικές ποσότητες αυτών των στεροειδών είναι υπεύθυνη σε μεγάλο βαθμό για τις διαφορές στη φυσιολογία που διαχωρίζουν τους άνδρες από τις γυναίκες. Κατά τη διάρκεια της εφηβείας, οι ορμόνες που προκαλούν την παραγωγή ανδρογόνων έχουν ως αποτέλεσμα την ανάπτυξη δευτερευόντων φυλετικών χαρακτηριστικών, και έτσι επιδεικνύουν μεγαλύτερες διαφορές ανάμεσα στα φύλα».

Αρκούν όμως μόνο αυτά; Η απάντηση είναι προφανώς και όχι. Ανδρας, κατ’ εμέ, δεν είναι τόσο αυτός που προσδιορίζεται από τα ανατομικά του χαρακτηριστικά, αλλά αυτός που πρωτίστως τα τιμάει, τα σέβεται, δεν τα διαλαλεί, ούτε τα διαφημίζει, αλλά με τις πράξεις του, φροντίζει να αποδεικνύει ότι αυτοδικαίως τα φέρει. Στον αντίποδα, υπάρχουν εκείνοι που υποδύονται τον άνδρα. Επαίρονται για το αντριλίκι τους, πολλές φορές με συνοδευτικά το ψοφοδεές νταηλίκι και τον ανέξοδο κουτσαβακισμό, το επικαλούνται σε κάθε ευκαιρία, και με τον τρόπο τους, δίνουν στον περίγυρο να καταλάβει ότι στην πραγματικότητα έχουν σοβαρό έλλειμμα. Προσωπικότητας, ενσυνείδησης, λογικής, σοβαρότητας, χαρακτήρα.

Εν κατακλείδι μπορεί η φύση να τους έδωσε τα ανατομικά χαρακτηριστικά, αλλά επί της ουσίας μόνο του αυτό δεν αρκεί για να προσδιορίσει κάποιον γένους αρσενικού ως άνδρα. Διότι είναι τόσο πολλά τα άλλα, τα παράπλευρα, πλην όμως τόσο σημαντικά, χαρακτηριστικά τα οποία τον καθορίζουν και τον κάνουν αποδεκτό στην κοινωνία. Αν δεν τα διαθέτεις, τι να σου κάνουν από μόνοι τους δυο αδένες;

(Info: Οι αναφορές, σχετίζονται με έναν ψευτοπαλικαρά, νταή, ονόματι Πολάκη, ο οποίος για πολλοστή φορά με «έπιασε» στο στόμα του. Ως συνήθως με ύβρεις, ψεύδη, και ελεεινούς χαρακτηρισμούς, τους οποίους φυσικά τους επιστρέφω ως έχουν. Κρίμα που δεν μπορώ να τους μεταφέρω εδώ, διότι αυτή τη φορά το έπραξε στην Προανακριτική Επιτροπή για τον Παππά καλυπτόμενος πίσω από το απόρρητο της διαδικασίας, ο… άνδρας!..)

Ο καθρέφτης

Αντιθέτως μπορώ να αναφερθώ σε άρθρο που συνέγραψε χθες στην «Αυγή» ο Θανάσης (Καρτερός), υπό τον τίτλο «Γλυπτά και γλείφτες», κοιτάζοντας τον μεγάλο καθρέφτη που έχει στο σπίτι του. Ο Θανάσης λοιπόν, που καθημερινά σχεδόν… «τρίβεται στην γκλίτσα του τσοπάνη», κατά πώς λένε και στην εύανδρο Ηπειρο για περιπτώσεις όπως η δική του, νομίζει ότι βρίσκεται ακόμη στο περιβάλλον των δυσωδών υπογείων του Μεγάρου Μαξίμου. Και εκτοξεύει λάσπη με τη σέσουλα, σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να αποδείξει στο αφεντικό του ότι μπορεί καλύτερα από τον Πολάκη. Ο κακομοίρης.

Δεν θα τον αποθαρρύνω. Keep walking Θανάση (ας πούμε, τώρα που βρυχάται ξανά το Τσερνόμπιλ, γράψε πάλι κάνα εμπνευσμένο για μαρούλια και συναφή ζαρζαβατικά, να θυμηθούμε τις αρχαίες δόξες σου…).

Θεραπεία για την απροθυμία

Τελικά πολύ κακό για το τίποτα. Οι απόδημοι δείχνουν επί του παρόντος απρόθυμοι να εγγραφούν στους ειδικούς εκλογικούς καταλόγους που έχουν ανοίξει, προκειμένου να αποκτήσουν δικαίωμα ψήφου στην Ελλάδα. Οταν συνολικά υπολογίζονται κοντά στα 5 εκατομμύρια σε όλο τον κόσμο, το να έχουν εγγραφεί μόλις… 120 άτομα, φανερώνει δυο πράγματα:

l πρώτον, ότι η ασάφεια που επικράτησε αρχικά με το ποιος έχει δικαίωμα ψήφου, και ποιος όχι, είχε αρνητική επίδραση στην απόφαση των ομογενών να συμμετάσχουν σε μελλοντικές εκλογικές διαδικασίες στην Ελλάδα, και

l δεύτερον, ότι πολλοί εξ αυτών δεν έλαβαν το μήνυμα αναφορικά με τη δυνατότητά τους να μετέχουν στις εκλογές στην Ελλάδα.

Και για το πρώτο και για το δεύτερο, μία είναι η θεραπεία: επικοινωνιακή στρατηγική, ώστε να φτάσει το μήνυμα μέχρι τον τελευταίο Ελληνα, όπου και αν ζει σήμερα, στην υφήλιο. Αλλιώς θα καταστραφεί ολόκληρη η προσπάθεια, και θα πανηγυρίζουν εκείνοι που έχουν λόγους να φοβούνται την ψήφο των αποδήμων…

Γιατί (θα) τα έχουν καταφέρει. Να μην τους το επιτρέψει η κυβέρνηση – αυτό έχω να πω…

Νεύρα δεξιά της Δεξιάς

Ο φίλος μου ο Βαγγέλης Αντώναρος έχει νεύρα τελευταία. Βλέπει να μην «τρέχει» το project δεξιά της Δεξιάς, με όχημα τους «Ελληνες Ριζοσπάστες». Ο αρχηγός Σάββας (Τσιτουρίδης) χάθηκε πάλι από το προσκήνιο – την τελευταία φορά που είχαμε ακούσει κάτι γι’ αυτόν, ήταν όταν απάντησε – το θηρίο! – στον Κώστα Σημίτη, για το περίφημο άρθρο για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, και τα εγκληματικά λάθη της κυβέρνησης Καραμανλή.

Εκτοτε, έχει εξαφανιστεί από προσώπου… επικαιρότητας.

Εξού και ο Βαγγέλης Αντώναρος αποφάσισε να πάρει το παιχνίδι πάνω του. Χθες, προχώρησε σε βαρυσήμαντη ανάρτηση, η οποία επισημαίνει το αυτονόητο, ότι ο Κυριάκος και η κυβέρνησή του είναι… επικίνδυνοι! Ιδού, το σχετικό κείμενο, το οποίο τα λέει όλα – το πώς, το γιατί και τα υπόλοιπα:

«Η κυβέρνηση Μητσοτάκη κι ο ίδιος προσωπικά είναι επικίνδυνοι για τη χώρα – κάθε μέρα όλο και περισσότερο: Είναι αδιανόητο ότι ετοιμάζονται να επιτρέψουν την είσοδο στη χώρα σε επισκέπτες μόνο με self test. Καμιά ευρωπαϊκή χώρα δεν επιτρέπει τέτοιου είδους τουρισμό».

Βαγγέλη, προχώρα, μόνος σου!..

Για δες ποιος μιλάει…

Συνέβη χθες κατά τη διάρκεια της ημερίδας που διοργάνωσε η ΕΣΗΕΑ αναφορικά με την ελευθερία του Τύπου στην Ελλάδα – θέμα διαχρονικό, πολύ πονεμένη ιστορία – και μεταξύ όσων συμμετείχαν ήταν και ο Ευάγγελος Βενιζέλος. Ανθρωπος ευγενής και προσηνής όταν πρέπει, αλλά καλή ιδέα δεν τη λες, να τα βάλει κάποιος μαζί του, και μάλιστα στη διάρκεια ενός ανοικτού διαλόγου. Το «θύμα» ονομάζεται Νίκος Φίλης, ο Νίκος, ο πρώην υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ που είχε την έμπνευση να θέσει, στον Βενιζέλο, θέμα ευθυνών του για το κλείσιμο της ΕΡΤ, παρά το γεγονός ότι είναι ιστορικά καταγεγραμμένη η διαφωνία του Βενιζέλου με τον τότε πρωθυπουργό Αντ. Σαμαρά.

Τον άρχισε στις «γρήγορες» ο δικός μου, και έγινε το έλα να δεις. Από όσα είπε, θα μεταφέρω, μόνο το ο τελευταίος που δικαιούται για να ομιλεί επί του θέματος «ελευθερία του Τύπου» είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Ιδού:

«Κύριε Φίλη, γνωριζόμαστε πολλά χρόνια, λοιπόν αφήστε… Δεν υπάρχει το δικαίωμα το ηθικό, το ιστορικό, το θεσμικό, το δημοκρατικό, σε αυτό που εκπροσωπείτε πολιτικά εσείς, ώστε να μου λέτε αυτά που μου λέτε. Εάν κάποιοι έχουν δικαίωμα να μιλήσουν για την ελευθερία του Τύπου, δεν είστε εσείς πάντως».

Μη μου τον τσαντίζετε ρε παιδιά, γιατί μετά θα κλαίτε…