Εκανε πολλά ταξίδια… σαν να είχε δίψα να δει τον κόσμο

Ηταν ένα σκηνικό ευτυχίας. Ενα τριώροφο σπίτι σε μια ήσυχη περιοχή, ένα νεαρό ζευγάρι με το μωρό τους και τον σκύλο τους. Νέοι, γεροί και υγιείς, από εκείνα τα ζευγάρια που όταν τους βλέπουν οι έξω μαζί είναι λες κι έχουν γύρω τους ένα αόρατο φωτεινό πλέγμα για να κρατά την ασχήμια του κόσμου μακριά τους και να επιτρέπει σε εμάς τους υπόλοιπους να χαζεύουμε την ομορφιά τους. Μια γαλήνη σχεδόν εξωπραγματική, βγαλμένη από ταινία. Μια ταινία που κανείς δεν σε προειδοποίησε ότι θα γίνει θρίλερ. Κάποιο λάθος πρέπει να έγινε δηλαδή, όχι, κάποια παρεξήγηση στο μυαλό ενός αρρωστημένου σεναριογράφου.

Στη σκηνή εισέβαλαν τρεις. Πρώτο θύμα ο σκύλος. Δεν τον σκότωσαν μόνο, τον κρέμασαν κιόλας, λες κι ήθελαν να θαυμάσουν το κατόρθωμά τους, λες κι έστηναν τελετουργικό πρωτόγονο. Μπήκαν στο σπίτι από το παράθυρο του υπογείου. Οταν έφτασαν μπροστά στο νεαρό ζευγάρι, έδεσαν, ακούσαμε, πρώτα τον άντρα μακριά από τη γυναίκα για να μπορέσουν απερίσπαστοι να ασχοληθούν κυρίως μαζί της. Θεώρησαν μάλλον πως ήταν ένα πιο εύκολο θύμα. Σε μια σοφίτα την κρατούσαν δεμένη, τη βασάνιζαν για να τους πει πού έχουν χρήματα, ενώ δίπλα της ήταν στην κούνια του το μωρό της, τόσο μικρό ώστε να μην μπορεί να συλλάβει τι συμβαίνει μπροστά του, τόσο μικρό ώστε η μάνα του να βασανίζεται διπλά και τριπλά από τον φόβο της γι’ αυτό. Κι ο άντρας της στο διπλανό δωμάτιο, είπε, κι όταν πήρε την Αστυνομία είχε πια πάει πρωί. Η Καρολάιν ήταν μπρούμυτα στο πάτωμα της σοφίτας. «Φώναζε για το παιδί της» είπαν και είναι σαν να την ακούς. Αυτός, ο άντρας της, αφηγήθηκε πως άκουσε τον έναν από τους τρεις εισβολείς να δίνει την εντολή του σιωπητηρίου της. Ασφυξία, βασανιστικός θάνατος, άθλιος – όχι ότι υπάρχει κι όμορφος, εδώ που τα λέμε, όχι, οι νέοι δεν πρέπει ποτέ να πεθαίνουν, ποτέ, απαγορεύεται, είναι λάθος, είναι βιασμός της φύσης να πεθαίνουν. Ο,τι κι αν έγινε, μην ακούσετε κανέναν που θα πει ότι τη σκότωσαν για 15.000 ευρώ και μερικά κοσμήματα. Ο,τι κι αν έγινε, όπως κι αν το πουν. Ηταν ένα τελετουργικό θανατικού. Και πάνω που προσπαθείς να συλλάβεις τη μια σκηνή, έρχεται ο γραφιάς με ανατροπές, σενάρια άλλα, ερωτήσεις, σου τριβελίζει το μυαλό. Ο,τι κι αν έγινε, όπως κι αν το πουν. Πώς τη χωνεύεις την απώλεια;

Η Καρολάιν ήταν, μόνο, 20 χρονών, με ένα πρόσωπο καθαρό και λείο, δυο μάτια με γωνίες σχεδόν εξωτικές και μάγουλα με μήλα ροδαλά που στρογγύλευαν όταν γελούσε. Είχε γεννηθεί στο Ηνωμένο Βασίλειο και ζούσε εκεί ως τα 9 της, ώσπου οι γονείς της αποφάσισαν να ζήσουν στον παράδεισό τους, όπως έλεγε η ίδια για την Αλόννησο, μέσα στην αιγαιοπελαγίτικη φύση, με τον αέρα εκείνο που κάνει το δέρμα των ανθρώπων να μυρίζει ζεστά, όπως σου μυρίζει η αλμύρα όταν περπατάς στην ακροθαλασσιά. Ηταν ένα δυνατό κορίτσι, ψηλό, γεροδεμένο, έκανε kickboxing και ήξερε να αγωνίζεται – πόσο ειρωνική και άσχημη η σκέψη που σου μπαίνει σαν σκουλήκι στο μυαλό, ότι μπορεί αυτό να της κόστισε κιόλας. Ηταν καλή μαθήτρια, πέρασε στο Πανεπιστήμιο, αλλά έκανε ένα διάλειμμα από εκεί γιατί αγάπησε, αγάπησε πολύ. Κι έγινε μάνα γεννώντας τη μικρή Λυδία στην ηλικία εκείνη που άλλα κορίτσια ίσα που έχουν αρχίσει να ανακαλύπτουν τις χαρές και τις λύπες της ελεύθερης ενήλικης ζωής.

Η ζωή της ήταν όλο ταξίδια, πολλά ταξίδια, σαν να είχε δίψα να δει τον κόσμο. Σαν όλα τα νέα κορίτσια ανέβαζε στο Instagram φωτογραφίες που έδειχναν μια ζωή ευλογημένη, με διακοπές, βόλτες σε ξένες πόλεις, ερήμους, ουρανοξύστες, ασιατικά τοπία, βαρκάδες, αμμουδιές κι αγκαλιές μέσα στη θάλασσα. Κι ο γάμος τους ακόμη ήταν έτσι, θαλασσινός, και η Καρολάιν έλαμπε, όπως στραφταλίζουν τα βοτσαλάκια που βρέχει το κύμα όταν κάνει πάνω τους παιχνίδια ο ήλιος που δύει.

Είναι άραγε περίεργο, έπειτα από τόσες μέρες που άκουσες για τον χαμό της και τις τόσες φορές που είδες το χαμογελαστό της πρόσωπο στις ειδήσεις, αυτό με τα μάγουλα τα ροδαλά και τις γωνιές στα μάτια, να αντιδρά το μέσα σου σαν να την ξέρεις την Καρολάιν; Σαν κάποτε να τη συνάντησες κάπου και να σε πειράζει που δεν θα την ξαναδείς, να σε πιάνει ένα σφίξιμο στο στομάχι και μια σκοτεινιά στο κεφάλι σου μέσα που δεν θα τη θυμάται η μικρή της να γελάει, που δεν θα κάνουν μαζί ταξίδια και δεν θα ζήσουν παρέα περιπέτειες; Είναι άραγε περίεργο να σε θυμώνει τόσο; Δεν είναι φόβος, όχι, είναι ξεκάθαρος θυμός, αυτός ο θυμός ο χαμηλόφωνος, ο χειρότερος από όλους γιατί δεν ξεσπά, δεν σου φωνάζει, είναι ο θυμός που έρχεται και κάθεται μέσα σου τις στιγμές εκείνες που αμφισβητείς την ανθρωπότητα.

Βλέπετε, οι άνθρωποι που σκότωσαν την Καρολάιν δεν πήραν μόνο έναν άνθρωπο, πήγαν και με τα γυμνά τους χέρια σκότωσαν ένα όνειρο. Το όνειρο ότι η ζωή μπορεί να είναι καλή, ότι μπορεί η αγάπη να είναι κάπου κοντά μας κι η ομορφιά να νικήσει, πήγαν και σκότωσαν την πίστη ότι υπάρχουν αυτά τα σκηνικά σαν τις ταινίες, αυτά τα κορίτσια τα δυνατά με τα μάγουλα τα ροδαλά που θέλουν και μπορούν να τα έχουν όλα, να τα ζήσουν όλα κι εμείς να τα κοιτάμε και να τα θαυμάζουμε και να θέλουμε μια σταλιά από τη χαρά τους. Μας πείραξε ο θάνατός της γιατί όλη αυτή η βία, όλη αυτή η σιχαμερή βία, η άρρωστη, ήρθε και ακούμπησε όλα αυτά που οι άνθρωποι θέλουμε λίγο και για εμάς. Η Καρολάιν τα είχε. Εζησε πολλά στα 20 της χρόνια. Σε κανέναν δεν έπεσε κλήρος να αποφασίσει ότι τόσα ήταν αρκετά.