Τελικά νοιαζόμαστε για τα παιδιά;

Το νομοσχέδιο για τη συνεπιμέλεια σήκωσε πολλή δημόσια συζήτηση η οποία ήταν, σε μεγάλο βαθμό, ανισοβαρής. Ηταν μάλιστα εντυπωσιακή η σφοδρότητα με την οποία επιτίθονταν ορισμένοι υπέρμαχοι του νομοσχεδίου απέναντι σε μητέρες που αντιδρούσαν. Ακούστηκαν στον δημόσιο λόγο ατάκες όπως «οι πατεράδες πληρώνουν ακριβά τους 9 μήνες ενοίκιο κυοφορίας» (!), «μουρλοκακομοίρες», τερατολογικές ιστορίες περί δήθεν ψεύτικων καταγγελιών για ενδοοικογενειακή βία που οδήγησαν αθώους πατεράδες στη φυλακή.

Είδαμε πανάκριβες διαφημιστικές καταχωρίσεις και συζητήσεις σε ΜΜΕ που παρουσίαζαν τις γυναίκες σαν εκδικητικά τέρατα, λες και λένε ψέματα όλοι οι αριθμοί που δείχνουν ποιο φύλο υφίσταται συχνότερα βία, διακρίσεις και δυσκολίες. Αλλά κι έστω, λέμε τώρα, έστω, να ίσχυαν αυτά κι αν αγνοούσαμε τις προβληματικές γενικεύσεις τους. Εμπνέει αυτή η συζήτηση εμπιστοσύνη ότι θα εξασφαλίζεται η απαραίτητη γαλήνη και συνεργασία για την ανατροφή ενός παιδιού; Πόσο σοβαρό είναι να απαιτείται η στάθμιση των συναισθημάτων του γονιού όταν το πρώτο και κύριο πρέπει να είναι η στάθμιση των συμφερόντων του παιδιού;

Και στο πολιτικό επίπεδο όμως, η συζήτηση είχε πολλά στιγμιότυπα άκρως ανησυχητικά για τις αντιλήψεις μας. Για παράδειγμα, ο βουλευτής Γιάννης Λοβέρδος είπε: «Μπορεί εγώ να χώρισα με τη γυναίκα μου και να έχω πάθος εναντίον της αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είμαι κακός πατέρας. Οπως αντίστροφα, μια γυναίκα την οποία ο άνδρας της την απατά, την έδερνε, την κακοποιούσε και έχει μίσος εναντίον του πρώην άνδρα της, όμως παρ’ όλα αυτά έχει το παιδί το δικαίωμα να μεγαλώνει και με τους δύο γονείς». Οτι το παιδί, δηλαδή, έχει «δικαίωμα» να μεγαλώνει με έναν κακοποιητικό γονιό. Είναι προφανές ότι κάπου εδώ τα σχόλια τελειώνουν και χώρος υπάρχει μόνο για ανάληψη ευθύνης, εμπράκτως, για την παραπάνω αποστροφή. Διότι δεν πρόκειται για κάτι που μπορεί να τοποθετηθεί στο φάσμα της ελεύθερης άποψης, καθώς όταν μπαίνει στη μέση η φυσική βία δεν συζητούμε πια στο πεδίο των ιδεών αλλά των συγκεκριμένων πράξεων. Και σε αυτές τις συζητήσεις η σιωπή είναι συναίνεση.