Θόρυβος και Ευκρίνεια

Προχθές, τρεις τομεάρχες του ΣΥΡΙΖΑ πήγαν όλοι μαζί  στην Εισαγγελία του Αρείου Πάγου και κατέθεσαν μηνυτήρια αναφορά κατά κυβερνητικού στελέχους «για το αδίκημα της απιστίας κατά συρροή και κατ’ εξακολούθηση». Χθες, ο κ. Νίκος Παππάς ανακοίνωσε ότι θα καταθέσει μήνυση κατά του προέδρου της Προανακριτικής Επιτροπής για παραποίηση των πρακτικών της.

Καλά και σωστά όλα αυτά – κυρίως το πρώτο- γιατί είναι στη γραμμή του μισούμενου από τον ΣΥΡΙΖΑ Κώστα Σημίτη: απαντώντας σε καταγγελίες για σκάνδαλα, ο τότε πρωθυπουργός είχε δηλώσει «όποιος έχει στοιχεία, ας τα καταθέσει στον εισαγγελέα» – και είχε λοιδορηθεί απερίγραπτα, έπρεπε ο ίδιος να κάνει ανακρίσεις και να  επιβάλλει ποινές. Αλλιώς, τι πρωθυπουργός, τι πολιτικός είσαι;

Επαινετή πρόοδος η διάκριση του πολιτικού από το ποινικό: αντί οι ίδιοι οι πολιτικοί να κρίνουν φίλους και αντίπαλους με προανακριτικές επιτροπές, αντί για ανόητες κορώνες  στη βουλή «να παραιτηθεί ο τάδε, να αποπεμφθεί η δείνα», αντί πολιτικοί, διαδηλωτές ή δημοσιογράφοι να δικάζουν και καταδικάζουν, κάποιοι πολιτικοί αναγνωρίζουν την ύπαρξη τρίτης εξουσία και απευθύνονται σε αυτή. Μπορεί να έχω λάθος, δεν θυμάμαι πάντως αντίστοιχη ενέργεια.

Δυστυχώς, από την άλλη, «προσφεύγω στη δικαιοσύνη», έχει καταντήσει να σημαίνει «παραπέμπω στις ελληνικές καλένδες»: η δικαιοσύνη κινείται με τους ρυθμούς που όλοι γνωρίζουμε και καταδικάζουμε αλλά δεν θεραπεύει ούτε η φυσική ηγεσία των δικαστών ούτε οι πολιτικοί. Μοιάζουν όλοι πολύ καλά βολεμένοι σε αυτήν την κατάσταση – εκτός φυσικά από τους πολίτες, όπως συμβαίνει σε τόσα πεδία της κρατικής λειτουργίας. Ας περιμένουμε το μεγάλο θαύμα της γενικής ψηφιοποίησης του δημοσίου, για να μην ακούμε τουλάχιστον το επιχείρημα περί «υποστελέχωσης», κλασικό κάθε υπηρεσίας που κοιτάει μόνο τη βολή αυτών που τη συναπαρτίζουν και μετατρέπει τις δυσλειτουργίες σε οφέλη επιτηδείων.

Και ας θυμούνται εκεί στον ΣΥΡΙΖΑ το πασίγνωστο: όταν συνεχώς εγείρεις ζητήματα για να ευχαριστηθεί ο κάθε πικραμένος που δεν του αρέσει το AstraZeneka, που δεν θέλει να εμβολιαστεί, που δεν του αρέσει το μονοπάτι στην Ακρόπολη, που θέλει να γίνει περιβόλι των περιοίκων το Ελληνικό, που  θέλει να καταργήσει τα μουσεία για να «μένουν τα αρχαία στη θέση τους» – όταν δηλαδή σηκώνεις θόρυβο για ανύπαρκτα ή ασήμαντα θέματα, απλώς διευκολύνεις όποιον έχει δυνατότερη φωνή. Δεν διαπίστωσαν από τη θητεία τους ότι αυτός είναι οι κυβερνήσεις; Ευκρίνεια, μου φαίνεται, απαιτείται πλέον στην πολιτική, όχι σαματάς.