Κάτω από τα ραντάρ

Η αναζήτηση σπιτιού στο κέντρο της πόλης είναι σχεδόν επίπονη διαδικασία. Οι αγγελίες στο Διαδίκτυο δεν είναι αυτές που δείχνουν, ο μεσίτης θέλει πολλά – και μην τολμήσει κανείς να ζητήσει κάτι παραπάνω από ημιυπόγειο, θα πρέπει τουλάχιστον να πουλήσει το νεφρό του. Δεν μιλάμε για κανένα παλάτι ή τουλάχιστον ένα city vintage δυαράκι με ινσταγκραμικά ξύλινα πατώματα, αλλά για μια γκαρσονιέρα 35 τετραγωνικών, που κοστίζει μέσο όρο 400 ευρώ ακατέβατα. «Αλλιώς το έκανα και AirBnB, να μην μπλέκω κιόλας». Να μπλέξει με τι; Μα, με τους κακούς νοικάρηδες. Αυτούς που στα τριάντα τους ακόμα να νοικοκυρευτούν, αγκαλιά με ένα σκύλο ή μια γάτα, που μιλούν όλη μέρα στο τηλέφωνο, δουλεύουν από το σπίτι και το βράδυ, με ανοιχτά παράθυρα, δυναμώνουν την ένταση στο Netflix και τους ακούει όλη η γειτονιά.

Σχεδόν ενήλικοι, νεαροί ενήλικοι, εντελώς ενήλικοι: οι μιλένιαλς με δυσκολία μπορούν να φύγουν από το πατρικό τους σπίτι πια – και όχι γιατί η ελληνίδα μάνα δεν μπορεί να τους αποχωριστεί. Καυχιούνται ότι έχουν παραπάνω από έναν εκπρόσωπο στα κόμματα της αρεσκείας τους, ακόμα και στο κυβερνητικό σχήμα, όμως περνούν σχεδόν αναπόφευκτα κάτω από τα κοινωνικά και πολιτικά ραντάρ. Οι ενδιάμεσοι δύο κόσμων, χωρίς να ανήκουν ούτε στον έναν ούτε στον άλλο. Δεν είναι πια η νέα γενιά που κανακεύεται όταν η πολιτική ηγεσία της απευθύνεται, ούτε εκείνη στην οποία βασίζεται το εκλογικό αποτέλεσμα. «Τι θέλω; Να ακούσω κάποιον να λέει δύο, τρία κανονικά πράγματα», λέει ο ένας στον άλλο. Στην πανδημία έτρεξαν να εμβολιαστούν γρήγορα, με όποιο εμβόλιο ήταν προσβάσιμο, και παράλληλα είχαν να διαχειριστούν γιατρούς που τους έλεγαν να το ξανασκεφτούν και τους μεγαλύτερους, που αποδεδειγμένα φοβούνταν πιο πολύ από τους ίδιους. Ακόμα και τα αυξημένα ποσοστά επιστροφής στα πάτρια εδάφη, όπως παρατηρήθηκαν την εποχή του κορωνοϊού, δεν είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντικά: πολλοί από εκείνους που έφυγαν τα προηγούμενα χρόνια δεν γύρισαν γιατί πλέον στην Ελλάδα είναι καλύτερα, αλλά γιατί στο εξωτερικό τα πράγματα σκούρυναν πολύ.

Κάθε ιστορικός κύκλος έχει και μια χαμένη γενιά. Αυτή του Μεσοπολέμου, βέβαια, θα γελούσε με τις υπερβολές των σημερινών τριαντάρηδων. Ή και όχι – ένας χαμένος πάντα αναγνωρίζει τον άλλο, ακόμα κι αν οι εμπειρίες του είναι διαφορετικές. Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, πολιτικοί και κοινωνιολόγοι που ψάχνουν να βρουν τρόπο να τα προσεγγίσουν, λένε πως τα παιδιά του ’80 και του ’90 κάτι έκαναν σωστά: μπήκαν στο πανεπιστήμιο σε ποσοστά ρεκόρ σε σχέση με τους γονείς και τους παππούδες τους, με στόχο να βρουν καλές, σταθερές δουλειές με αντίκρισμα – όχι μόνο οικονομικό, αλλά και κοινωνικό. Αυτή τη στιγμή προσλαμβάνονται ευκολότερα σε δουλειές με ορισμένη σύμβαση, έχουν τα μεγαλύτερα ποσοστά ανέργων και, ακόμα κι αν δουλεύουν μια δεκαετία, πληρώνονται με τον μισθό που οι σημερινοί σαραντάρηδες έμπαιναν κάποτε στην αγορά εργασίας. Το χειρότερο; Δεν μπορούν να αποταμιεύσουν. Στο κραχ του 2008, πολλοί στις ΗΠΑ κρατήθηκαν από τα χρήματα που είχαν μαζέψει για ώρα ανάγκης. Τίποτα δεν μένει στην άκρη σήμερα: το «μαξιλάρι» είναι ελάχιστο, σχεδόν ανύπαρκτο και ξοδεύεται για έναν λογαριασμό που τρέχει και δεν μπορεί να περιμένει άλλο ή για τη δόση του δανείου. Οι μιλένιαλς ήταν εκείνοι που έτρεξαν την προεκλογική καμπάνια του Τζο Μπάιντεν σε επίπεδο βάσης. Με την ελπίδα ότι δεν θα μείνουν αόρατοι για πολύ ακόμα. Σπίτια να νοικιάσουν, πάντως, ακόμα δεν βρίσκουν. Ούτε εκεί, ούτε εδώ.