Τελικά, το καλάθι μετράει;

Κάθε φορά που ένας αθλητικός αγώνας δεν ολοκληρώνεται εντός των ορίων του αγωνιστικού χώρου, αλλά συνεχίζεται μέσα σε αίθουσες επιτροπών, δικαστηρίων κ.λπ., είναι βέβαιο ότι πρόκειται για παρωδία. Δεν είναι αθλητισμός αυτό, αλλά διακωμώδησή του.

Τούτο ισχύει και στην περίπτωση του πρώτου τελικού του πρωταθλήματος μπάσκετ της Α1 γυναικών, όπου ισχύει και κάτι άλλο. Καμία από τις δύο αποφάσεις που εξέδωσε μέσα σε ένα 24ωρο η ΚΕΔ επί της ένστασης του Παναθηναϊκού και της έφεσης του Ολυμπιακού δεν μπήκε στην ουσία της υπόθεσης. Ούτε ο Κώστας Κορομηλάς αρχικά ούτε η ολομέλεια της επιτροπής στη συνέχεια, μας είπαν τελικά αν έπρεπε να μετρήσει το καλάθι της Ριντ ή δεν έπρεπε.

Και δεν μας το είπαν, γιατί ούτε κι αυτοί μπορούν να βγάλουν άκρη, καθώς ελλείψει τηλεοπτικής μετάδοσης, πράγματι, δεν υπήρχε διαθέσιμο ένα κανονικό βίντεο με ριπλέι για να εξαχθεί συμπέρασμα. Αυτό ήταν και το λάθος που έκαναν οι διαιτητές. Αφού δεν υπήρχε στο γήπεδο instant replay ούτε προέκυπτε από κανέναν κανονισμό η υποχρέωσή τους να δουν βίντεο πριν αποφασίσουν, έπρεπε να πάρουν μια απόφαση συζητώντας μεταξύ τους και… τέλος.

Την απόφαση, βέβαια, την πήραν, έστω και μετά από εξέταση του «μη εγκεκριμένου βίντεο», και η Τσαρούχα έδειξε καθαρά με τα χέρια της κάνοντας το «προβλεπόμενο από τη FIBA σήμα» ότι το καλάθι δεν μετράει. Κάπου εκεί η ΚΕΔ, δεδομένου ότι με βάση τα διαθέσιμα μέσα τα μέλη της δεν μπορούσαν να έχουν ξεκάθαρη άποψη για τη φάση, θα έπρεπε να κάνει δεκτή την τελική απόφαση των διαιτητών και να πάει παρακάτω. Να μην κολλήσει στο γράμμα κάποιου κανονισμού.

Διότι στον αθλητισμό οι αγώνες πρέπει να κρίνονται μέσα στους αγωνιστικούς χώρους και αυτό το αξίωμα διέπει το πνεύμα όλων των κανονισμών που ρυθμίζουν τη λειτουργία του.

Το να επαναληφθεί ένας αγώνας επειδή ένα καλάθι κακώς μέτρησε ή ακυρώθηκε, είναι σωστό και επιβεβλημένο.

Το να επαναληφθεί ένας αγώνας, επειδή οι διαιτητές πριν αποφασίσουν είδαν «μη εγκεκριμένο βίντεο», είναι απλώς αστείο.