Ηλίθιοι και Αθλιοι

Υπάρχουν άνθρωποι που κυκλοφορούν ανάμεσά μας που αρνούνται να εμβολιαστούν όταν έλθει η σειρά τους και άλλοι (ή οι ίδιοι) που δεν τηρούν κανένα μέτρο προφύλαξης σε δημόσιο χώρο.

Νομίζω ότι χοντρικά μπορούμε να τους/τις διακρίνουμε σε δύο κατηγορίες, τους ηλίθιους και τους άθλιους.

1Ηλίθιοι είναι αυτοί που πιστεύουν σε διάφορες θεωρίες συνωμοσίας του τύπου βάζουν τσιπάκια στα εμβόλια, αλλοιώνουν το DNA μας, είναι συνωμοσία των φαρμακευτικών εταιρειών ή του καπιταλισμού ή των Κινέζων (διαλέχτε) ή μια γριπούλα είναι κ.λπ. Υποθέτω, σε παλιότερες εποχές δεν θα έκαναν το εμβόλιο κατά της ευλογιάς ή της πολιομυελίτιδας. Το τελευταίο, υποθέτω, γιατί θα θεωρούσαν ότι ο δρ Salk το εφηύρε για να πλουτίσει (έστω και αν δεν το παντετάρισε και δεν έβγαλε φράγκο). Με λίγη προσπάθεια θα ‘ναι έτοιμοι/ες να δεχτούν ότι η γη είναι επίπεδη.

Σε αυτούς πρέπει να προστεθεί το τμήμα εκείνο των πιστών (και ιερέων) που αποδίδει μεταφυσικές ιδιότητες σε σεβαστές αλλά συμβολικές θρησκευτικές τελετές και πράξεις, όπως π.χ. ότι η μετάληψη δεν κολλάει γιατί δεν είναι κρασί και ψωμί αλλά…

Βέβαια, οι πλέον απαράδεκτοι από όλους αυτούς είναι οι αρνητές του εμβολιασμού που είναι γιατροί ή εργαζόμενοι σε νοσοκομεία. Απορίας άξιον πώς επιτρέπεται να ασκούν το επάγγελμά τους όταν δρουν ενάντια στον στόχο του επαγγέλματός τους. Απορίας άξιον πώς η κυβέρνηση δεν παίρνει μέτρα αποκλεισμού ή και απόλυσής τους, απορίας άξιον πώς δεν τους διαγράφουν οι ιατρικοί σύλλογοι.

2Αθλιοι είναι αυτοί που δεν τους νοιάζει αν κολλάει ο ιός, θεωρώντας ότι λίγο τους αφορά. Συνήθως αυτοί πράγματι στατιστικώς έχουν μικρότερη – αλλά όχι αμελητέα – πιθανότητα να αρρωστήσουν βαριά ή/και να πεθάνουν. Ετσι δεν παίρνουν μέτρα προφύλαξης, θεωρώντας το μάλιστα «μαγκιά». Πολλοί/ές από αυτούς/ές επιδεικνύουν αυτή την αδιαφορία προς τους συνανθρώπους τους και την κραυγαλέα έλλειψη κοινωνικής ευθύνης διασκεδάζοντας συνωστισμένοι σε πλατείες.

Παρεμφερώς υπάρχουν κόμματα, πολιτικές οργανώσεις και συνδικάτα που, δήθεν εν ονόματι κοινωνικών δικαιωμάτων, καλούν σε συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας για το οτιδήποτε, παραβλέποντας ότι το ύψιστο δικαίωμα είναι το δικαίωμα στη ζωή και στην υγεία. Καμιά φορά δεν κρύβεται μάλιστα η ικανοποίησή τους όταν τα στατιστικά στοιχεία δεν δείχνουν κάμψη της πανδημίας (αδιαφορώντας αν, ενδεχομένως, έχουν συμβάλει σε αυτό) ώστε να κριτικάρουν την κυβέρνηση για την αστοχία της (άλλωστε η κυβέρνηση καταφέρνει συχνά να μπλέκει τους πάντες με αντιφατικές αποφάσεις και με την πολυγλωσσία της). Λες και εμείς όλοι που εμβολιαζόμαστε ή/και τηρούμε τα μέτρα προφύλαξης είμαστε οπαδοί του κυβερνώντος κόμματος… Θα ‘ταν παράλογο άραγε να περιμένουμε, έστω και τώρα, από τα κόμματα της αντιπολίτευσης (καλά, πλην της Ελληνικής Λύσης) να καλέσουν εμφατικά όλους και όλες να εμβολιαστούν; Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.

Σημείωση: Δεν ανήκουν στις παραπάνω κατηγορίες προφανώς εκείνοι, οι πολύ λίγοι, που βάσει έγκυρης ιατρικής γνωμάτευσης δεν πρέπει να κάνουν το εμβόλιο. Αλλά αυτοί/ές ούτως ή άλλως φυλάγονται καλύτερα από όλους.

Ο Σπύρος Καβουνίδης είναι δρ πολιτικός μηχανικός