Ενας είναι ο εχθρός…

Σπάνια τα κόμματα της Αριστεράς στη χώρα μας ασχολούνται με ιδεολογικές αναζητήσεις και εφαρμοσμένες πολιτικές που εκπορεύονται απο τις ΗΠΑ.

Κάτι ο ιμπεριαλιστής εχθρός, κάτι «τι λάχανα, τι μπρόκολα» όσον αφορά τα δύο μεγάλα κόμματα, έμειναν μόνο στο New Deal του Φραγκλίνου Ρούζβελτ.Η πανδημία με τη μεγάλη ανθρωπιστική, κοινωνική και οικονομική κρίση που δημιουργεί σε παγκόσμιο επίπεδο θα οδηγήσει σε πλανητικές τεκτονικές αλλαγές.Φυσικό είναι να λειτουργεί ως εμβρυουλκός μεγάλων αλλαγών και ανακατατάξεων.

Ανακαλύψαμε πάλι τις δημόσιες επενδύσεις, τον δημόσιο χώρο, το δημόσιο σύστημα υγείας και όλες εκείνες τις πολιτικές που φέρνουν τον άνθρωπο και τις ανάγκες του στην προτεραιότητα των πολιτικών επιλογών.

Αντί να συζητούμε όλα αυτά, την πολιτική επικαιρότητα μονοπωλεί η πρόταση του αμερικανού προέδρου για την εξαίρεση των δικαιωμάτων της πνευματικής ιδιοκτησίας των πατεντών των εμβολίων εναντίον του COVID-19.

Μητσοτάκης και Τσίπρας ερίζουν για την πατρότητα της ιδέας και τρέχουν να διεκδικήσουν δάφνες από την πιθανή υιοθέτηση της συγκεκριμένης πρότασης.

Ομως ο σκληρός πυρήνας της νέας αντίληψης Μπάιντεν δεν είναι αυτός. Μάλιστα, τολμώ να πω ότι πιο ορθολογική και αποτελεσματική είναι η πρόταση που κατέθεσε σε άρθρο του ο Κώστας Σημίτης. Συγκεκριμένα γράφει: «Σε περιπτώσεις παγκόσμιας πανδημίας, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας θα πρέπει να έχει, σε συνεργασία βέβαια με τις χώρες παραγωγής φαρμάκων, το δικαίωμα να αποφασίζει την παγκόσμια διάθεση του φαρμάκου, όσο και την αμοιβή των δημιουργών και τον τρόπο οργάνωσης της διασποράς του φαρμάκου σε παγκόσμιο επίπεδο».

Η ομιλία Μπάιντεν στο Κογκρέσο είναι εντυπωσιακή γιατί πρώτη φορά τόσο καθαρά δεν κάνει προτάσεις δίκην προθέσεων αλλά εκτιμήσεις και αναλαμβάνει συγκεκριμένες πολιτικές πρωτοβουλίες.

«Αυτή τη χώρα δεν την έχτισε η Wall Street. Την έχτισε η μεσία τάξη. Και τη μεσαία τάξη την έχτισαν τα συνδικάτα». Αύξηση κοινωνικών δαπανών, και αυτή τη φορά δεν θα την πληρώσει η μεσαία τάξη, αλλά οι εταιρείες και το 1% των πλούσιων Αμερικανών.

Αυτές οι δύο επισημάνσεις σηματοδοτούν την πεμπτουσία των σοσιαλδημοκρατικών πολιτικών. Η οικονομική και στρατιωτική ηγέτιδα δύναμη επενδύει ιδεολογικά την ηγεμονία της. Αυτά είναι τα ζητήματα που πρέπει να απασχολήσουν την ελληνική Αριστερά.

Ζούμε στην εποχή που εξαντλήθηκαν, ως φαίνεται, τα σοσιαλδημοκρατικά προτάγματα που στον χρυσό αιώνα της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας κινητοποίησαν την ανθρωπότητα.

Το New Deal του Μπάιντεν περιλαμβάνει τον έλεχγο των μονοπωλίων, την επιδότηση της ανεργίας, τη φορολόγηση του μεγάλου κεφαλαίου και την αύξηση των δημοσίων επενδύσεων.

Με το ειδικό βάρος που διαθέτει αυτή η μεγάλη χώρα, όλοι αντιλαμβανόμαστε τι θα επικρατήσει στο επόμενο διάστημα στην παγκόσμια συζήτηση.

Εμείς στην Ελλάδα πρέπει να αφήσουμε πίσω τον «επαρχιωτισμό» μας, ιδεολογικές αγκυλώσεις και στερεότυπα.

Η χώρα οφείλει να εκμεταλλευτεί ό,τι καινοτόμο και δημιουργικό γεννάει η νέα εποχή. Η πανδημία αφήνει στο διάβα της αίμα και δάκρυα. Ομως, ουδέν κακόν αμιγές καλού. Η μετά COVID εποχή θα επηρεάσει πολιτικές δυνάμεις και πολιτικούς συσχετισμούς. Ο νέος αέρας που πνέει πέραν του Ατλαντικού θα περάσει τις Ηράκλειες Στήλες.

Απλά εμείς πρέπει να είμαστε παρόντες και σε εγρήγορση.

Το Κίνημα Αλλαγής έχει την ιδεολογική ηγεμονία στον χώρο της σοσιαλδημοκρατίας, έχει ιστορικό βάθος και στο επίπεδο των εφαρμοσμένων πολιτικών την πατρότητα των μεγάλων μεταρρυθμίσεων που άλλαξαν τη χώρα.

Εχει δηλαδή όλα τα εχέγγυα να είναι αυτή η πολιτική δύναμη που θα θα υπογράψει το Νέο Κοινωνικό Συμβόλαιο με την ελληνική κοινωνία.

Ο Γιώργος Μπουλμπασάκος είναι μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου του Κινήματος Αλλαγής