Ποδεμικοί ή μπαϊντενικοί;

Πριν από μερικά χρόνια, το 2014, ο μεγάλος πονοκέφαλος της Ευρώπης ήταν το πώς θα αντιμετώπιζε τους «ακραίους». Ο τότε ιταλός πρωθυπουργός Ματέο Ρέντσι, είχε απευθύνει έκκληση για χαλάρωση στην τήρηση του δημοσιονομικού συμφώνου, «γιατί αλλιώς θα εκλεγεί ο Μπέπε Γκρίλο και μετά χαθήκαμε». Την ίδια γραμμή ακολουθούσε ο Ισπανός Μαριάνο Ραχόι, που επέσειε τον κίνδυνο των Podemos. Αλλά και ο τότε έλληνας πρωθυπουργός Αντ. Σαμαράς επιχειρηματολογούσε προς την Ευρώπη πως «αν με πιέσετε πολύ για μέτρα που δεν μπορώ να περάσω από τη Βουλή και την κοινωνία, θα πέσω και θα έλθει ο ΣΥΡΙΖΑ». Τελικά όλοι οι φόβοι της πολιτικής τάξης εκείνης της περιόδου για την εκλογή αντισυμβατικών πολιτικών έγιναν πράξη, με εξαίρεση ίσως τη γαλλική περίπτωση όπου το φαινόμενο Μακρόν, δεν επέτρεψε την εκλογή της Μαρίν Λεπέν.

Κάποιες χώρες πλήρωσαν εκείνες τις επιλογές τους. Ωστόσο σχεδόν παντού αυτοί που θεωρούνταν ακραίοι, αν και έβαλαν «πολύ νερό στο κρασί τους» και αστικοποιήθηκαν, αποκαλύφθηκαν όμως και οι αδυναμίες τους. Η έλλειψη πολιτικής αποτελεσματικότητας. Η αδυναμία να ασκήσουν πολιτική στο πεδίο. Οχι στις πλατείες. Εκεί τα πήγαιναν καλά. Στα υπουργικά έδρανα. Στη φθορά της καθημερινής διαχείρισης. Αποδείχτηκαν «λίγοι». Απροετοίμαστοι.

Ο μέχρι πριν από δύο μήνες αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Σάντσεθ, Πάμπλο Ιγκλέσιας, που αποχώρησε την Τρίτη από την πολιτική, δύσκολα μπορεί να βρει κάτι σημαντικό από αυτά που έλεγε προεκλογικά προκειμένου να το γράψει στο πολιτικό βιογραφικό του. Μια σημαντική καινοτομία που προσέθεσε στο κυβερνητικό πρόγραμμα. Κάτι από το πρόγραμμα των Podemos. Περισσότερο συνέχισε την ίδια τακτική της κριτικής και της άσκησης πίεσης προς την κυβέρνηση που υπηρετούσε, παρά συμμετείχε γόνιμα στη χάραξη του κυβερνητικού έργου. Αντίστοιχα, το παράδειγμα της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα επίσης γνωστό. Υψηλή φορολόγηση προς όλους και αδιακρίτως, κυρίως προς τα χαμηλά και μεσαία στρώματα, μέσω της έμμεσης φορολογίας. Καμία πρωτοτυπία, κανένα σχέδιο οικονομικής μεγέθυνσης. Χαμηλή αποτελεσματικότητα στο καθημερινό κυβερνητικό έργο. Από όλα όσα προηγήθηκαν τα τελευταία χρόνια είναι ξεκάθαρο ότι οι πολιτικοί της «γενιάς του 2014» ηττήθηκαν. Μαζί και οι πολιτικές τους. Δεν προκαλεί έκπληξη ότι όσοι από τους πολιτικούς εκείνης της περιόδου «επέζησαν» αλλάζουν ρότα. Αλλάζουν φίλους. Στην Ισπανία ο ΣΥΡΙΖΑ είναι γνωστό ότι εδώ και μια διετία φλερτάρει περισσότερο με τον πρωθυπουργό Σάντσεθ, παρά με τους Podemos. Αντίστοιχα στις ΗΠΑ η πολιτική αγάπη προς τον Τραμπ όταν βρίσκονταν στην κυβέρνηση, μεταβλήθηκε σε μίσος και ο νέος πρόεδρος Μπάιντεν τείνει να λάβει διαστάσεις «Ιγκλέσιας του 2014» στον αξιακό μετρητή του ΣΥΡΙΖΑ. Προφανώς ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ δεν έχει καμία σχέση με τον συμπαθή ισπανό αριστερό, αλλά δεν φαίνεται να έχει καμία σχέση και με τους έλληνες αριστερούς.

Εφαλτήριο για την «αποθέωση» Μπάιντεν αποτέλεσε το πρόγραμμά του για την ανόρθωση της αμερικανικής οικονομίας, που ανακοίνωσε την προηγούμενη εβδομάδα, με τη συμπλήρωση 100 ημερών στη διακυβέρνηση της μεγαλύτερης οικονομίας του πλανήτη. Τι έκανε; Ως άνθρωπος του πεδίου, ανακοίνωσε ένα πρόγραμμα προσεκτικά υπολογισμένο ενίσχυσης των χαμηλών και των μεσαίων στρωμάτων, με αντίστοιχη επιβάρυνση των υψηλών εισοδημάτων και των επιχειρήσεων. Χωρίς πολλά λόγια. Χωρίς λαϊκίστικες εξάρσεις δήθεν τιμωρίας των καπιταλιστών. Αυτό έκρινε ότι έπρεπε να κάνει τώρα, στη φάση ανάκαμψης μετά την πανδημία, αυτό και κάνει. Χωρίς ιδεολογικές παρωπίδες. Ποιος από τους παλαιούς «ποδεμικούς» της Ελλάδας μπορεί να πει με το χέρι στην καρδιά, ότι είναι διατεθειμένος να γίνει καπιταλιστής «μπαϊντενικός»;