Εύα Στεφανή

Ονειρα δεν βλέπω πια συχνά. Βλέπω όμως όνειρα ξύπνια. Περπατώ συχνά χωρίς σκοπό στον δρόμο, ακόμα και εν καιρώ πανδημίας και χαζεύω τους άλλους. Φτιάχνω μικρές ιστορίες στο μυαλό μου, οι οποίες στη φαντασία μου είναι πραγματικές.

Προχθές πάλι αυτό…

…Είμαι σε ένα βιβλιοπωλείο. Απλώνω το χέρι μου για να πάρω από το ράφι τα Διηγήματα της Κάθριν Μάνσφιλντ. Την ίδια στιγμή ένα άλλο χέρι πιάνει το ίδιο βιβλίο αγγίζοντας ελαφρά το δικό μου χέρι. Είναι ένας κύριος με μούσι γύρω στα 70 που μυρίζει Aqua Velva, μια κολώνια που βάζαν τα αγόρια όταν ήμουν στο σχολείο. Φοράει κοτλέ παντελόνι και Clarks που πάλι μου θυμίζει τα αδέρφια μου και τα αγόρια που μου άρεσαν όταν ήμουν έφηβη. Τον βλέπω να ανεβαίνει τα σκαλιά του βιβλιοπωλείου και να φεύγει με το βιβλίο υπό μάλης και φαντάζομαι ότι είμαστε μαζί σε ένα μεγάλο υπερωκεάνιο τη δεκαετία του ’50. Αυτός είναι μέλος μιας ορχήστρας. Εγώ μόλις έχω τελειώσει το σχολείο και πηγαίνω να δω τον θείο μου στην Αμερική. Είναι τρομπονίστας. Τα βράδια τον βλέπω να παίζει και νομίζω ότι παίζει μόνο για μένα. Ενα βράδυ μετά το φαγητό συναντιόμαστε στο κατάστρωμα. Μυρίζει aqua velva και στην αγκαλιά του ξαναείμαι νέα, έχω μακριά μαλλιά κι όλη η ζωή είναι μπροστά μου.

Μια άλλη μέρα βλέπω στον δρόμο την κυρία Ρ. την παλιά μου καθηγήτρια από το σχολείο. Πάω πιο κοντά να τη χαιρετήσω αλλά καταλαβαίνω ότι έκανα λάθος. Δεν είναι αυτή. Κάθομαι στο πεζοδρόμιο, Ακαδημίας και Ασκληπιού, έχει ήλιο και κλείνω τα μάτια μου.

Είμαι σε μία τάξη του παλιού μου σχολείου αλλά οι συμμαθητές μου είναι όλοι γέροι. Είμαι κι εγώ γριά. Η δασκάλα μας που είναι νέα και ωραία μας μιλάει σαν να είμαστε παιδιά της Α’ δημοτικού. Κάθομαι στο τελευταίο θρανίο με τον συμμαθητή μου Πάνο και χαχανίζουμε. Ο Πάνος είναι γέρος αλλά έχει παιδικά μάτια. Ανοίγει τη σάκα του και βγάζει ένα βάζο μαρμελάδα και το τσακίζουμε.

Τα πιο ωραία «όνειρα ημέρας» τα βλέπω όταν παρακολουθώ κάτι απίστευτα βαρετό. Για παράδειγμα μία διάλεξη που δεν έχει τέλος. Πριν από λίγες μέρες σε μία τηλεδιάσκεψη ένας από τους ομιλητές έδειξε ένα απόσπασμα από ένα ντοκιμαντέρ για την ορεινή Ελλάδα. Βλέποντας τα πλατάνια και τις πηγές θυμήθηκα μια διαδρομή που είχα κάνει πηγαίνοντας στο χωριό που παραθέριζε ο παππούς μου, στο Κόκκινο Νερό. Ημουν 7 ή 8 και ταξίδευα μόνη μου από τη Λάρισα με ένα υπεραστικό λεωφορείο. Είχα καθίσει δίπλα σε έναν φαντάρο που μισοκοιμότανε. Δίπλα στο αφτί του είχε ένα κασετοφωνάκι. Το λεωφορείο πήγαινε αργά στις στροφές. Μύριζε χώμα και υγρά πλατανόφυλλα. Οι ώμοι μας ακουμπούσαν. Ξεκινήσαμε απόγευμα με ντάλα ήλιο από τη Λάρισα και φτάσαμε βράδυ στο χωριό. Πριν κατέβω μου έδωσε την κασέτα που άκουγε. Tosca με τη Μαρία Κάλλας.

Η Εύα Στεφανή είναι σκηνοθέτις και καθηγήτρια στο Τμήμα Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Αυτήν την περίοδο ολοκληρώνει τη μεγάλου μήκους ταινία της «Δήμητρα» και ένα κόμικ