Η μεγάλη απόδραση

Αιχμάλωτος ενός ακήρυχτου πολέμου είναι από το Σάββατο ο Θοδωρής Ζαγοράκης και πολύ φοβούμαι πως πολύ σύντομα ίσως βρεθούμε αντιμέτωποι με προσπάθεια απόδρασης του.

Το πρωτογενές έργο επιστημονικής φαντασίας που παρακολουθήσαμε τις τελευταίες ώρες μας έκανε σοφότερους. Τα κόλπα του Ντέιβιντ Κόπερφιλντ ωχριούν μπροστά σ’ αυτά του ελληνικού ποδοσφαίρου. Αποτελούν πηγές ενός διαβρωτικού χιούμορ, μιας περιπαικτικής πραγματικότητας. Συγχαίρεις τον εμβληματικό αρχηγό της πρωταθλήτριας Ευρώπης για την εκλογή του στο ανώτατο αξίωμα του ελληνικού ποδοσφαίρου και ταυτόχρονα οικτίρεις την τύχη του να βρεθεί ανάμεσα σε αόρατους συνεργάτες.

Η διαδικασία εκλογής του Ζαγοράκη έχει πολλές ομοιότητες με αυτή του Γιώργου Παπανδρέου όταν ανέλαβε την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ το 2004 -άνευ αντιπάλων- και πολλοί εύχονται να μην έχει την ίδια καστελοριζική κατάληξη.

Ο Ζαγοράκης δεν περιμένει να κάνει καριέρα ή να γίνει γνωστός από την κατάληψη του προεδρικού θώκου μιας υπόδουλης σε προσωπικά συμφέροντα ομοσπονδίας. Δεν θα είχε λοιπόν κανέναν ενδοιασμό να μιμηθεί τον Στηβ ΜακΚουίν στο The Great Escape, να καβαλήσει την πρώτη μηχανή που θα βρει μπροστά του και να πηδήξει τα συρματοπλέγματα του Πάρκου Γουδί όταν αντιληφθεί πως αποτελεί διακοσμητικό στοιχείο.

Αν αποτύχει το πείραμα με τον Ζαγοράκη, το οποίο άλλωστε εξ’ αρχής δεν είχε μεγάλες πιθανότητες επιτυχίας λόγω των ιδιαίτερων συνθηκών μέσα στις οποίες διενεργήθηκε, το ποδόσφαιρό μας θα χρειαστεί να κάνει reset. Να ξηλωθεί και να φτιαχτεί από το μηδέν με όποιο κόστος. Αλλωστε ένας διεθνής αποκλεισμός των ομάδων μας δεν θα είναι τόσο επιβλαβής αφού εκτός του Ολυμπιακού οι υπόλοιποι εκπρόσωποί μας εμφανίζουν εφηβικά συμπτώματα σε πενθήμερη εκδρομή κάθε φορά που περνούν τα σύνορα.

Οσον αφορά τους καφετζήδες του ποδοσφαίρου μας, η αρρυθμία δεν εντοπίζεται στην επαγγελματική τους ιδιότητα. Αλλωστε και ο επικεφαλής της γερμανικής ομοσπονδίας Φρίντριχ Βάλτερ Κέλερ είναι ταβερνιάρης. Αλλού είναι το πρόβλημα και γνωρίζουμε όλοι πολύ καλά που βρίσκεται η πηγή του.