Και ο εχθρός ψηφίζει

Η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία της χώρας μας έχει επενδύσει κυρίως στην αντιμετώπιση της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο. Αυτό προκρίνει το δόγμα της Γαλάζιας Πατρίδας, η προβολή ισχύος της παρούσας τουρκικής ηγεσίας που αφορά τη διεκδίκηση των φυσικών πόρων της Ανατολικής Μεσογείου και η παρεπόμενη αμφισβήτηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων μας.

Λαμβανομένου υπόψη όμως ότι η πολιτική της γείτονος καθοδηγείται από την ανάγκη της πολιτικής επιβίωσης του προέδρου Ερντογάν,  ακόμα και ο καλύτερος σχεδιασμός μας μπορεί να ανατραπεί. Οπως λένε στο αμερικανικό Πεντάγωνο και «ο εχθρός ψηφίζει». Και η Τουρκία με αυτόν τον πρόεδρο μπορεί κάλλιστα να προκρίνει, να «ψηφίσει», ένα διαφορετικό πεδίο αντιπαράθεσης από αυτό της Ανατολικής Μεσογείου.

Τα επόμενα δύο χρόνια η αεροπορία και το ναυτικό όσο και οι ειδικές δυνάμεις μας θα είναι ολοένα πιο  ικανές να αντιμετωπίσουν ένα θερμό επεισόδιο τύπου Ιμια, στην Ανατολική Μεσόγειο, και μάλιστα μεγαλύτερης κλίμακας. Ταυτόχρονα, η τουρκική αεροπορία θα παραμένει τεχνολογικά στάσιμη, λόγω των κυρώσεων  των ΗΠΑ, ίσως το ίδιο να συμβεί και με το τουρκικό ναυτικό με την άνοδο των Γερμανών Πρασίνων στην εξουσία.  Επιπροσθέτως οι συμμαχίες μας με τη Γαλλία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα έχουν φυτέψει τον σπόρο της ανασφάλειας στην τουρκική ηγεσία ότι, στην Ανατολική Μεσόγειο, η χώρα μας μπορεί να ευνοηθεί από την αποφασιστική συνδρομή τρίτων δυνάμεων.

Εκεί που όμως η Τουρκία έχει αναπτύξει σαφή υπεροχή είναι στη διεξαγωγή χερσαίων επιχειρήσεων συνδυαστικά με την εκτεταμένη χρήση drones στη  Συρία, στη Λιβύη και στο Ναγκόρνο Καραμπάχ. Η υπεροχή αυτού του στρατιωτικού μέσου, συνδυαστικά με την ανάγκη  του προέδρου Ερντογάν για μια ακόμη στρατιωτική νίκη πριν από τις τουρκικές εκλογές του 2023, μπορεί να οδηγήσει την Τουρκία σε μια στρατιωτική αντιπαράθεση στα χερσαία ελληνοτουρκικά σύνορα, δηλαδή στον Εβρο.

Τι επιτάσσει αυτός ο κίνδυνος αναφορικά με την άμυνά μας; Πρώτον, την ανάπτυξη των drones ώστε να συνοδεύουν όλες τις επιχειρήσεις του στρατού ξηράς – στον Λίβανο, το 2006, δεν υπήρξε ούτε μία εμπλοκή μονάδας του ισραηλινού στρατού όπου αυτή η μονάδα να μην είχε, σε πραγματικό χρόνο, επίγνωση της κατάστασης παρεχόμενη από drones. Δεύτερον, την  υιοθέτηση μέσων και τακτικών σε όλες τις μονάδες του στρατού ξηράς που θα τις προφυλάσσουν από τουρκικές συνδυαστικές επιχειρήσεις με τον στόλο των τουρκικών drones. Τρίτον, για την αποτελεσματική  εκμετάλλευση  των ελληνικών drones από τον στρατό ξηράς, όσο και την αποτελεσματική προστασία από τη χρήση των τουρκικών  drones, τον ριζικό εκσυγχρονισμό της εκπαίδευσης των κληρωτών. Σχετικώς, είναι ένδειξη της αναλυτικής μας υστέρησης να επικρίνουμε την αύξηση του χρόνου της υπηρεσίας των κληρωτών,  επισείοντας τη διεθνή απαξίωση της στρατιωτικής θητείας λόγω των τεχνολογικών εξελίξεων. Αυτή η διεθνή συζήτηση για τη θητεία ανάγεται στην προ τριακονταετίας  κατάρρευση της Σοβιετικής Ενωσης. Σήμερα, σύγχρονα κράτη όπως η Σουηδία και η Νορβηγία ενσωματώνουν με επιτυχία κληρωτούς, που υπηρετούν για ένα ή ενάμιση χρόνο, σε απαιτητικές επιχειρήσεις που έχουν ως σκοπό τη διαμόρφωση αποτρεπτικής ισχύος έναντι σε ένα στρατό πολύ ικανότερο από τον τουρκικό, αυτόν της Ρωσικής Ομοσπονδίας.

Τα άρθρο αυτό βασίζεται στο κείμενο πολιτικής που δημοσιεύτηκε από το ΕΛΙΑΜΕΠ «Drones της Τουρκίας – Προκλήσεις για την Ελλάδα»

Ο Αντώνης Καμάρας είναι επιστημονικός συνεργάτης του ΕΛΙΑΜΕΠ