Ανάμεσα στους σπουδαίους που άφησαν ανεξίτηλο το έργο τους

O Tάκης Μουσαφίρης υπήρξε ένας βαθιά ευγενικός και ρομαντικός άνθρωπος. Μια σπουδαία μορφή του λαϊκού τραγουδιού. Λειτούργησε πάνω από τρεις δεκαετίες χαρίζοντάς μας αμέτρητες επιτυχίες και δίνοντας μια νέα πνοή στο λαϊκό τραγούδι. Γεννήθηκε στα Γιάννινα από γονείς μουσικούς που του έδωσαν και τα πρώτα μουσικά του φώτα. Ο ίδιος όμως έκρυβε ένα σπουδαίο ταλέντο μέσα σε μια πλούσια καρδιά γεμάτη ευαισθησίες που τις εξέφραζε με τον δικό του τρόπο στα τραγούδια του.

Τα τραγούδια του, ενώ πάντα ήταν λαϊκά, επειδή συνήθως έγραφε ο ίδιος και τους στίχους, περιείχαν μέσα τους μια λαϊκή φιλοσοφία που σε έκανε να τα εκτιμήσεις ιδιαίτερα. Να τα θαυμάσεις!

Συνεργάστηκε με πάρα πολλούς σπουδαίους τραγουδιστές. Εκείνοι όμως που πραγματικά τον γοήτευσαν, τους λάτρεψε αλλά και τον λάτρεψαν ήταν ο Δημήτρης Μητροπάνος και ο Στράτος Διονυσίου. Τη δεκαετία του ’70 συνεργάστηκε περισσότερο με τον Δημήτρη Μητροπάνο με υπέροχα τραγούδια, όπως τα «Πες μου πού πουλάν καρδιές», «Κάνε κάτι να χάσω το τρένο», «Σε μια στοίβα καλαμιές», μ’ έναν ιδιαίτερα ποιητικό στίχο που μόνο ένας ποιητής θα μπορούσε να ‘χει γράψει. Την ίδια δεκαετία έγραψε τραγούδια και για τη Ρίτα Σακελλαρίου, τον Μιχάλη Μενιδιάτη, τη Δούκισσα και άλλους.

Τη δεύτερη δεκαετία άλλαξε εταιρεία, όπου συναντήθηκε με τον Στράτο Διονυσίου κι έγραψε τραγούδια γι’ αυτόν, όπως και πάλι για τον Δημήτρη Μητροπάνο που κι αυτός κατά σύμπτωση βρέθηκε στην ίδια εταιρεία μαζί του, αλλά και για τον Γιώργο Σαρρή, τη Μαρινέλλα, τον Τόλη Βοσκόπουλο κ.ά. Η δεύτερη αυτή δεκαετία του υπήρξε και η σημαντικότερη, γιατί ενώ είχε μειώσει τον αριθμό των τραγουδιών που έγραφε, είχε αυξήσει τον αριθμό των επιτυχιών που δημιουργούσε συγκεντρώνοντας τη συνθετική του δύναμη στη μουσική αλλά και στον στίχο σε λιγότερες συνθέσεις του.

Η επιτυχία του Τάκη Μουσαφίρη ήταν ότι στα τραγούδια του ο ακροατής πάντα έβρισκε κάτι που θα μπορούσε να ταυτιστεί με τον ίδιο, να το κάνει δικό του, να το αγαπήσει. «Λέγε με παλιόπαιδο», «Εγώ να δεις», «Και μόνο που με κοιτάς λιώνω», «Ο ταξιτζής» είναι τραγούδια που αν τα ξανατραγουδήσουμε, κάπου θα συναντήσουμε και τον εαυτό μας. Σε κάποιο θα ταυτιστούμε απόλυτα με τον ήρωά του. Αυτό το στοιχείο ήταν ακριβώς το κλειδί της επιτυχίας του.

Τα τελευταία χρόνια ο Τάκης Μουσαφίρης είχε χαθεί από το προσκήνιο κι εγώ προσωπικά είχα πολλά χρόνια να τον συναντήσω. Ζούσε, φαντάζομαι, στην ηρεμία και την ικανοποίηση της απόλυτης επιτυχίας μιας καριέρας που είχε ζήσει έντονα όλα τα χρόνια της ενεργού δράσης του. Μέχρι το τελευταίο κάλεσμα της Υπέρτατης Δύναμης που τον πήρε για να τον κατατάξει ανάμεσα στους Αθανάτους. Ανάμεσα σε όλους τους σπουδαίους, που άφησαν ανεξίτηλο το έργο τους στο πέρασμα του χρόνου.

ΥΓ.

Θυμάμαι, ηχογραφούσαμε τον τελευταίο δίσκο του Στράτου Διονυσίου με τραγούδια του Τάκη Μουσαφίρη, «Ενα λεπτό, περιπτερά», όταν ξαφνικά έπεσε σαν κεραυνός η είδηση ότι ο Στράτος πέθανε! Ο δίσκος τότε κυκλοφόρησε με βαθιά τη συγκίνηση όλων μας και ημιτελής. Σε ανάμνηση του μεγάλου τραγουδιστή και τώρα πλέον και του μεγάλου συνθέτη θα ήθελα να κλείσω το σημείωμά μου αυτό με τους στίχους αυτούς:

«Ενα λεπτό, περιπτερά, βουλιάζει στα βαθιά νερά

το τελευταίο μου το πλοίο

Ενα λεπτό, περιπτερά, ένας αϊτός χωρίς φτερά

απόψε λέει αντίο».

Ο Μάκης Μάτσας είναι πρόεδρος της MINOS – EMI