Επανάσταση είναι ν’ αγαπάς

Εσύ, εγώ, και όλοι εμείς μαζί, φαντάζουμε γλυκά παιδιά πολιορκημένων. Με σώμα στητό και μια πολλά υποσχόμενη ελευθερία, κάνουμε σχέδια για μέλλον κοινό, ζεστό και φωτεινό. Κρατιόμαστε χέρι-χέρι, δοξάζουμε, γιορτάζουμε, και στον αέρα βγάζουμε κραυγές χαράς και λευτεριάς. Και τ’ όραμα έγινε αρμονία, κι η μουσική ένας αιώνιος ύμνος. Υμνος χαράς, σπουδαίας τελετής, ήχος μιας νέας εποχής. Κι έχουμε μέρα-ορόσημο, από την Ανοιξη βαθιά βγαλμένη. Τούτη τη μέρα σύμβολα πετούν μπροστά στο φως και σχίζουν τον αιθέρα. Γέροι, νέοι και παιδιά, με γέλια κι όνειρα, υψώνουν λάβαρο ανεξάρτητο, μεστό κι ελπιδοφόρο. Κι όπως κοιτάμε την πομπή να περνά μπροστά απ’ τα σώματά μας, να μας αγγίζει το μυαλό, να μας εκστασιάζει, έρχεται κάποιος δίπλα μου και με κοιτά μέσα στα μάτια. Κι όσες τρομπέτες κι αν ηχούν, κι όσο κι αν τύμπανα τα σπλάχνα μας τινάζουν με σβελτάδα, ο νέος ετούτος μένει σταθερός, ακλόνητος, και με ρωτά με μια φωνή αλλιώτικη, σα να ‘ρχεται απ’ το τώρα:

Πιάσε το χέρι μου και πες μου. Ποιος είναι η επανάσταση αν όχι εγώ κι εσύ; Aν όχι η Ανοιξη για κάθε καλλιτέχνη; Το κάθε όχι που λέει ο δίπλα σου με ήχο δυνατό, με πάθος, με ορμή, με σεβασμό απέραντο για κάθε του πιστεύω; Ποιος είναι η επανάσταση αν όχι η μάνα που παλεύει; Ποιος είναι η επανάσταση αν όχι η ελπίδα που φωτίζεται μετά από κάθε γέννα, αν όχι το χέρι του φτωχού που γίγαντες αρπάζει; Είμαστε εσύ κι εγώ η επανάσταση, και όλοι αυτοί τριγύρω. Επανάσταση είναι να μιλάς όταν ο δίπλα σου σωπαίνει από φόβο. Είναι να λες πως αγαπάς σε κόσμο όπου ο χρόνος εξαντλείται. Ακουσες καλά, επανάσταση είναι να αγαπάς, στο χθες, στο τώρα, και στην ψευδαίσθηση του πάντα.

Ο Δημήτρης Σκύλλας είναι συνθέτης. Πρόσφατα έγραψε τη μουσική για τη διαδικτυακή παράσταση «Ελεύθεροι πολιορκημένοι», βασισμένη στο έργο του Διονύσιου Σολωμού, σε σκηνοθεσία Θάνου Παπακωνσταντίνου, για το Εθνικό Θέατρο