Αυτοκαταστροφικοί

^«Οι Ελληνες έχουν την τάση να είναι αυτοκαταστροφικοί» παρατηρούσε ο αυστραλός ραδιοσχολιαστής, Νιλ Μίτσελ (της δημοφιλέστερης ραδιοφωνικής εκπομπής της Αυστραλίας), σχολιάζοντας το απεργιακό χάος που επικρατούσε στην Ελλάδα τον Οκτώβριο του 2011. Ο Αυστραλός δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί, ενώ ο ελληνικός τουρισμός αποτελεί τη μοναδική πηγή εισροής συναλλάγματος για μια χώρα που καταρρέει οικονομικά, τον αφήνουμε να δέχεται απανωτά πλήγματα από τις κινητοποιήσεις. Πρόσθετε δε ότι αν δεν αλλάξει η νοοτροπία θα καταρρεύσει και ο τουρισμός. Εχω την αίσθηση ότι βρισκόμαστε ακριβώς εκεί που ήμασταν τον Οκτώβριο του 2011. Τότε που αδυνατούσαμε να καταλάβουμε τι μας βρήκε και αντιδρούσαμε στα πάντα. Τις περισσότερες φορές, γνωρίζοντας ότι με τις κινητοποιήσεις, την απροθυμία να αποδεχτούμε την κατάσταση που είχε διαμορφωθεί, σκάβαμε πιο βαθιά τον λάκκο μας.

Ειδικά τις τελευταίες μέρες, μοιάζουμε με μια χώρα η οποία με αυτοκαταστροφική μανία λίγο πριν από τη λύτρωσή της απειλεί να αυτοκτονήσει. Δεν αναφέρομαι μόνο στους επιτήδειους που λειτουργούν παράνομα κέντρα διασκέδασης ή συμμετείχαν σε αυτοσχέδια αποκριάτικα πάρτι. Αλλά κυρίως στους αιρετούς που αν δεν τα υποκίνησαν, τα ανέχτηκαν. Αλλά και σε άλλους αιρετούς που καλούσαν τους πολίτες να πειθαρχήσουν και τους χάριζαν χαρταετούς. Λες και θα τους κορνιζάρανε οι πολίτες τους χαρταετούς που θα έπιαναν στα χέρια τους και δεν θα το αντιλαμβάνονταν σαν έμμεση προτροπή, ότι ναι μπορείς να πετάξεις και εσύ τον χαρταετό σου.

Το τριήμερο που μας πέρασε είδαμε και άλλα. Πρώτα από όλα την αδιανόητη στάση του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος μέσω της νεολαίας του κάλεσε τους πολίτες όχι σε μια ή δύο αλλά σε 31 συγκεντρώσεις σε διάφορες περιοχές της χώρας. Ακόμα και τον πολυισοβίτη Κουφοντίνα επηρέασε καθώς δεν έβρισκε σκοπιμότητα στην συνέχιση του εκβιασμού του. Οσοι ακούσαμε τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ Αλ. Τσίπρα την προηγούμενη Παρασκευή στη Βουλή να δηλώνει ότι τρόμαξε όταν συμμετείχε στη συγκέντρωση έξω από το Εφετείο στη δίκη της Χρυσής Αυγής, είπαμε δεν μπορεί λογικεύτηκε. Δεν μπορεί ένας άνθρωπος που τον προβλημάτισε ο συνωστισμός εκείνης της συγκέντρωσης, να αφήνει τη νεολαία του να ρισκάρει τη ζωή της και μαζί τη ζωή όσων συμμετείχαν και των συγγενών τους. Κι όμως όχι απλά το επέτρεψε, αλλά στην ίδια γραμμή με τους φανατικούς της Εκκλησίας που πιστεύουν ότι δεν κολλάει ο ιός από τη θεία κοινωνία, εξέφρασε την άποψη ότι δεν κολλάει στις συγκεντρώσεις σε ανοιχτούς χώρους.

Εν τω μεταξύ η πλειονότητα των πολιτών που συνεχίζει να πειθαρχεί στα μέτρα και να ανησυχεί για την αιφνίδια και βίαιη εξάπλωση της νόσου, κοντεύει να τρελαθεί. Δεν τα βγάζει πέρα ούτε ψυχολογικά, ούτε οικονομικά. Βλέπει όλα όσα μαζί κερδίσαμε στον χειρισμό της πανδημίας να χάνονται. Η χώρα να οδηγείται σε αργό βασανιστικό θάνατο. Γιατί θα ισοδυναμεί σχεδόν με θάνατο, το άνοιγμα της οικονομίας αργότερα από τους άλλους. Ειδικά στην περίπτωση που δεν ανοίξει έγκαιρα ο τουρισμός.

Προσπαθώ και δεν είναι εύκολο να είμαι αισιόδοξος. Η μόνη μας ελπίδα είναι όλη αυτή η άφρων συμπεριφορά του τριημέρου να μας κάνει να έλθουμε στα λογικά μας. Δεν θα είναι εύκολο. Πολλές φορές περνάει από το μυαλό μου, ότι πολλοί, όχι η πλειονότητα, θα ήθελαν πριν βγούμε και από αυτή την περιπέτεια να ζήσουμε πρώτα μια ακόμα καταστροφή. Δεν πρέπει να το αφήσουμε να συμβεί…