Ο «Λουκάς», {LF}τα θύματα και {LF}η μετα-μνήμη

Πρώτα, αποφάσισε πως είναι Θεός και αποφασίζει για τη μοίρα των ανθρώπων, καταδικάζοντάς τους ηθικά ως ΛΜΑΤ.

Στη συνέχεια, αυτόκλητα και αυθαίρετα, αποφάσισε να γίνει εισαγγελέας, δικαστής και δήμιος, τους καταδίκασε σε θάνατο και με χέρι σταθερό, χωρίς να τους δώσει την ευκαιρία να αμυνθούν, άνανδρα τους δολοφόνησε.

Τώρα, θέλοντας να σβήσει ακόμη και τη μνήμη τους, με τρόπο υποκριτικό, ναρκισσιστικό και, πάλι, αυθαίρετο, θέλει να καταλάβει μία θέση στη συλλογική μνήμη ως «αγωνιστής».

Η προσπάθεια είναι συγκεκριμένη και έχει στρατηγικό στόχο: απευθύνεται στη μετα-μνήμη, στον χώρο, όπου τη θέση στην πολύτιμη παρακαταθήκη του ανθρώπου, στην ίδια τη μνήμη, θα καταλάβουν όχι τα αθώα θύματα της αλαζονείας «του κατόχου της απόλυτης αλήθειας» ως μάρτυρες της κοινωνίας, μα ο απάνθρωπος θύτης «καθαγιασμένος» στην κολυμβήθρα του «αγώνα».

Ουσιαστικά, μέσω της «αυτοθυσίας» του και της «αγιοποίησής» του, επιδιώκει να σκοτώσει για δεύτερη φορά τα θύματά του, καταχωρίζοντάς τα ψευδώς στη συλλογική μνήμη ως «ενόχους» και «άξιους εκτέλεσης».

Στη μετα-μνήμη, δεν υπάρχει ούτε η μετάνοια, ούτε η συγχώρεση. Δεν υπάρχει, γιατί ο θύτης είναι ξεκομμένος από κάθε παράδοση του τόπου τούτου, γιατί είναι προσήλυτος μιας ιδεολογίας εξολόθρευσης καθενός που στέκεται εμπόδιο (πραγματικό ή φανταστικό) στον δρόμο της υλοποίησης ενός αιματοβαμμένου ζόφου. Είναι ο τόπος όπου ισχύει μόνο ένας κανόνας: «Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα».

Παίζει ξανά το εγωιστικό του παιχνίδι, συνεπής στην απάνθρωπη, απόκοσμη, φρικτή και ολοκληρωτική του ιδεολογία, ελπίζοντας πως έτσι θα οπλίσει για άλλη μία φορά το χέρι συνεχιστών του καταστροφικού του έργου και, αφετέρου, θα δημιουργήσει συνθήκες αναταραχής στην κοινωνία, ούτως ώστε να φιλοτεχνήσει την «αγιογραφία» του.

Αν ο φόνος είναι μια φορά ύβρις, η προσπάθεια διαγραφής της μνήμης των θυμάτων είναι δέκα, εκατό, χίλιες φορές ύβρις ενάντια στα θύματα, ενάντια στην κοινωνία.

Η κοινωνία πρέπει να αντισταθεί στον ολοκληρωτικό μηχανισμό επιβολής μιας μετα-μνήμης, προβάλλοντας τη μνήμη, τιμώντας τα θύματα και όχι τον θύτη. Αυτό επιτάσσει η μακρά παράδοση που ξεκινάει από τις αρχαίες τραγωδίες, διαπερνάει τη χριστιανική παράδοση της συγχώρεσης, εμπλουτίζεται στις αρχές της Αναγέννησης και του Διαφωτισμού και φτάνει μέχρι τις μέρες μας.

Ο θύτης έχει κάθε δικαίωμα να διαλέξει τον τρόπο που θα πεθάνει, δικαίωμα που αρνήθηκε να έχουν τα θύματά του.

Η κοινωνία, όμως, δεν μπορεί να παίξει το παιχνίδι στο πεδίο της μετα-μνήμης. Θα παραμείνουμε προσηλωμένοι στα θέσμια της παράδοσης και θα τιμάμε τη μνήμη των θυμάτων.

Ο Δημήτρης Τριανταφυλλίδης είναι δημοσιογράφος, εκδότης του περιοδικού «Στέπα»