Μιλούν τα γεγονότα

Η πρόταση για σύσταση προανακριτικής επιτροπής, κατά το άρθρο 86 του Συντάγματος, για τη διερεύνηση ενδεχόμενων ποινικών ευθυνών υπουργού της προηγούμενης κυβέρνησης στην «υπόθεση των τηλεοπτικών αδειών» όχι μόνο δεν εκπλήσσει αλλά ήταν, από νομική και πολιτική άποψη, αναγκαία. Δεν λέω, και κανείς δεν δικαιούται ακόμη να πει, ότι τελέστηκαν τα αδικήματα δωροληψίας και παράβασης καθήκοντος για τα οποία κατηγορείται ο πρώην υπουργός. Αλλά ότι είναι απαραίτητο να κινηθούν άμεσα οι διαδικασίες για τη διερεύνησή τους από τη Βουλή και ενδεχομένως από τη Δικαιοσύνη.

Ας θυμηθούμε την αλληλουχία των γεγονότων. Το 2016, η τότε κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ διενήργησε διαγωνισμό για τηλεοπτικές άδειες. Στον διαγωνισμό αυτό, που τελικά ακυρώθηκε ως αντισυνταγματικός από το Συμβούλιο της Επικρατείας, το οποίο η ίδια κυβέρνηση είχε επιχειρήσει να χειραγωγήσει, συμμετείχε επιχειρηματίας, ο οποίος, αφενός δεν έκρυψε την εκλεκτική του σχέση με την κυβέρνηση – όπως και εκείνη εξάλλου – και αφετέρου χρησιμοποίησε, ανεπιτυχώς, παράνομα μέσα (περιουσιακά στοιχεία που είτε δεν του ανήκαν, είτε δεν επαρκούσαν). Τον Ιανουάριο του 2020, ο ίδιος επιχειρηματίας κατήγγειλε αυτοβούλως στον εισαγγελέα ότι ο τότε υπουργός, κατά του οποίου στρέφεται σήμερα η  προανακριτική, είχε, στον εν λόγω διαγωνισμό, ρόλο «οργανωτή» ενός σχεδίου με στόχο «την εξυπηρέτηση των συμφερόντων που εκπροσωπούσε και ενδεχομένως τη χειραγώγηση ενός μέσου μαζικής ενημέρωσης και τον επηρεασμό του τηλεοπτικού κοινού». Κοινώς: κατηγόρησε τον πολιτικό ο οποίος τον είχε προτρέψει να διεκδικήσει την άδεια, ότι συμμετείχε, με καθοδηγητικό μάλιστα ρόλο, σε συνωμοσία της εξουσίας.

Τον Ιανουάριο του 2021 διαβιβάστηκε από τον εισαγγελέα Πρωτοδικών, μετά την ολοκλήρωση της προκαταρκτικής εξέτασης, από την οποία προφανώς απορρέουν στοιχεία τέλεσης αξιόποινων πράξεων (αλλιώς δεν θα διαβιβαζόταν), η σχετική δικογραφία στη Βουλή. Στη βάση αυτής της δικογραφίας κινήθηκε χθες η διαδικασία του άρθρου 86 του Συντάγματος για διερεύνηση της υπόθεσης ως προς δύο σκέλη της: απόδοση χρημάτων από το δημόσιο ταμείο στον τότε υποψήφιο και αργότερα μηνυτή για να συμμετάσχει στον διαγωνισμό (δωροληψία) και παράνομοι κυβερνητικοί χειρισμοί κατά τη διαδικασία του διαγωνισμού (παράβαση καθήκοντος).

Ακούω, και διαβάζω στην ανακοίνωση του κόμματος στο οποίο ανήκει ο πρώην υπουργός και νυν βουλευτής, την αντίρρηση: πρόκειται για αντιπερισπασμό εν μέσω πανδημίας. Το επιχείρημα αυτό φοβούμαι ότι δεν έχει ούτε νομική ούτε πολιτική βασιμότητα. Νομική, γιατί από τη στιγμή που διαβιβάστηκε στη Βουλή φάκελος που αφορά σε υπουργό ή πρώην υπουργό, η Βουλή έχει όχι δικαίωμα αλλά υποχρέωση να τον εξετάσει και να υποβάλει πρόταση άσκησης δίωξης, η οποία μάλιστα μπορεί να απορριφθεί μόνο εάν κριθεί «προδήλως αβάσιμη» (άρθρο 86, παρ. 3, δεύτερο εδάφιο). Και πολιτική, γιατί, φυσικά, η Βουλή δεν σταματά να επιτελεί το καθήκον της όσο διαρκεί η πανδημία ή όποιο άλλο εξωτερικό γεγονός. Παρεμπιπτόντως, η διαχείριση της πανδημίας δεν είναι τόσο «καταστροφική» όσο θα ήθελε να μας κάνει να πιστέψουμε η αξιωματική αντιπολίτευση, έτσι ώστε ο οποίος αντιπερισπασμός να προέρχεται στην πραγματικότητα από εκείνην και όχι από την κυβέρνηση. Ας αφήσουμε, για μια φορά σε αυτόν το τόπο, τα γεγονότα να μιλήσουν. Και ας κρίνουμε αφού, και όχι προτού, μάθουμε τι «είπαν».

Ο Κώστας Μποτόπουλος είναι συνταγματολόγος