Μαρίζα Ντεκάστρο

Το ξημέρωμα με βρίσκει με τα μάτια κλειστά όπως κάθε μέρα όταν χτυπάει το βιολογικό ρολόι. Ονειρεύομαι ξύπνια από πάντα.

Με τα μάτια κλειστά βλέπω τη Ζαν ντ’ Αρκ. Την είχα δει ζωγραφιά στα Κλασικά Εικονογραφημένα. Τρομερό κορίτσι! Θυμάμαι πολύ καθαρά τη φωτογραφία του παιδικού αποκριάτικου πάρτι, ξέρω σε ποιο άλμπουμ θα τη βρω. Ηταν Αποκριές, ήμουνα 9-10 χρονών και κάπως ντύθηκα Ζαν ντ’ Αρκ με μια στολή ιδιοκατασκευή. Για ένα απόγευμα μεταμορφώθηκα σε ηρωίδα με περικεφαλαία, πανοπλία και λάβαρο γαλάζιο με απλικαρισμένα κίτρινα fleurs de lys από ρεγιόν. Ηταν μια εικόνα αποκομμένη από την πραγματική ιστορία και τον θάνατό της στην πυρά, ο οποίος άλλωστε δεν μ’ ενδιέφερε καθόλου. Σίγουρα μου εντυπώθηκε η Ζαν του χρωματιστού κόμικ και ίσως να την είχα δει στον ύπνο μου και να βγήκε αληθινή παίρνοντας τα χαρακτηριστικά μου. Πάντως, φορώντας την αποκριάτικη στολή, η ανάμνηση ότι είχα γίνει κάπως σαν κι εκείνη είναι ακόμα έντονη. Αλλά και ως άνδρα ήρωα μου άρεσε να με φαντάζομαι, αφού για σπουδαίους άνδρες ακούγαμε και διαβάζαμε εκείνα τα χρόνια στα βιβλία μας. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι με είχα ονειρευτεί να πολεμάω, όχι απαραίτητα στα τείχη της Ορλεάνης τη μακρινή εποχή του Μεσαίωνα. Δεν ξέρω πού, ούτε εναντίον ποιων αντιπάλων, ούτε αν ήταν παλιά ή πρόσφατα. Οπωσδήποτε όμως να πολεμάω ή να κάνω κάτι σπουδαίο τέλος πάντων.

Νομίζω πως δεν θυμάμαι κανένα από τα όνειρα του ύπνου, αισθάνομαι στον ύπνο μου αγωνία εξαιτίας τους, μα μού εμφανίζονται πολύ σπάνια και, μακριά από τις δεισιδαιμονίες του συρμού μήπως βγει το όνειρο, δεν με απασχολούν.

Τα όνειρα που δεν ονειρεύτηκα είναι όλα εκείνα που δεν μου είχε περάσει ποτέ από το μυαλό ότι ήταν δυνατόν να συμβούν στην πραγματικότητα. Καταστάσεις και πεπραγμένα που για πολλούς θα ήταν άπιαστα όνειρα, στην περίπτωσή μου προέκυψαν τυχαία μέσα στα χρόνια.

Αναρωτιέμαι, αν είχα ονειρευτεί κάτι που ποθούσα διακαώς, θα μπορούσα να το πραγματοποιήσω; Ή, αν όχι, θα ζούσα μια επίπονη ματαίωση, θα το έσβηνα για να προστατευτώ από την απογοήτευση, θα εγκατέλειπα; Μήπως, ψύχραιμα και ορθολογικά σκεπτόμενη, θα το κρατούσα επίκαιρο στην επιφάνεια και θα το έπιανα από άλλη άκρη ώστε να το προσπαθήσω ξανά;

Κάπου κάπου, ο σύντροφός μου μού διηγείται τι είδε στον ύπνο του. Συχνά είμαι μέσα, σε απροσδιόριστο χρόνο και τόπο, με ανθρώπους που γνωρίζω ή ίσως και όχι. Τον ακούω, παρακολουθώ το όνειρο-ιστορία, γιατί περί ιστορίας πρόκειται, με πλοκή, πρωταγωνιστές και ανατροπές, σχολιάζω ελαφρά και περνάω στα καθημερινά.