Ολοι έχουν ένα μερίδιο ευθύνης

Σε ό,τι έχει συμβεί στο θέατρο έχουν όλοι ένα μερίδιο ευθύνης. Με την έννοια ότι αφήναμε να γίνουν τα πράγματα έτσι. Δεν ξέραμε βέβαια ούτε τις λεπτομέρειες ούτε το βάθος των υποθέσεων. Υπάρχει όμως ένα κλίμα το οποίο τροφοδοτείται από τη μεγάλη ποσότητα των ανθρώπων που θέλουν να εργαστούν. Υπάρχει μια μεγάλη προσφορά και η ζήτηση είναι περιορισμένη.

Αυτό δημιουργεί έναν κόσμο ο οποίος υποτίθεται ότι εκπαιδεύεται στις σχολές και είναι έτοιμος να μπει στο θέατρο. Υπάρχουν εκεί όμως άνθρωποι που είναι έτοιμοι για το θέατρο κι άλλοι έτοιμοι για όλα. Οπως είναι έτοιμοι στις πιο πάνω θέσεις να εκμεταλλευτούν τα όνειρα των παιδιών και να παίξουν με τις ευαισθησίες τους και την επιθυμία τους για το μεροκάματο. Νομίζω ότι είναι μια ευκαιρία για να υπάρξει μια ρωγμή. Δεν νομίζω ότι θα ξεκαθαρίσουν εύκολα γιατί αυτά θέλουν χρόνο για να γίνουν, να τα χωνέψουμε, να τα περάσουμε στην καθημερινότητά μας. Θα πρέπει ν’ αλλάξουν αρκετά πράγματα, με το βασικό να είναι το θέμα της εκπαίδευσης. Δεν είναι δυνατόν η χώρα να μπορεί να απορροφά όλο αυτόν τον κόσμο.

Αλλά και το θεσμικό θέμα, να υπάρχει ένας χώρος όπου να μπορούν αυτά να καταγγέλλονται. Οχι γενικά κι αόριστα να βγαίνουν από ‘δώ κι από ‘κεί, αλλά σ’ έναν χώρο ο οποίος θα εκπροσωπεί τους εργαζομένους.

Τώρα πλέον ξέρουμε όλοι πώς πρέπει να γίνονται τα πράγματα, αλλά πρέπει και θεσμικά να το θωρακίσουμε. Αυτά που ζούμε τελευταία δεν έχουν σχέση ούτε με την τέχνη ούτε με το θέατρο και τη δημιουργία. Είναι πολύ σκοτεινά πράγματα. Πρέπει να έχουμε τον νου μας, να μη σφυρίζουμε αδιάφορα όταν τα βλέπουμε και η ευθύνη πέφτει σε μας τους μεγαλύτερους αλλά και στα θεσμικά όργανα όπως το υπουργείο Πολιτισμού ή το Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών. Ο κόσμος μ’ έναν παράδοξο τρόπο καταλαβαίνει ποια υπόθεση είναι σοβαρή και ποια γελοία. Ο,τι είναι γελοίο θα καταρρεύσει από μόνο του. Δεν υπάρχει περίπτωση ν’ αντέξει. Αυτό είναι θέμα δικό μας και πρέπει να το λύσουμε εμείς.

Ο Γιάννης Μπέζος είναι ηθοποιός